Volgens een groot internationaal onderzoek gaan mannen aanzienlijk vaker vreemd dan vrouwen. Maar wacht eens even: voor iedere man die met een andere vrouw in bed duikt, moet er toch ook ergens een vrouw zijn die daaraan meewerkt? En aangezien er ongeveer evenveel mannen als vrouwen rondlopen, lijkt er iets niet te kloppen aan die cijfers. Of hebben sommige vrouwen gewoon een bijzonder druk buitenechtelijk liefdesleven?

Het is vrijdag de dertiende, en alsof dat voor bijgelovige mensen nog niet genoeg ellende is, blijkt vandaag ook nog eens de officiële einddatum van de mensheid te zijn. Tenminste, als we drie wetenschappers mogen geloven die in 1960 een bijzonder onheilspellende berekening maakten. Hun voorspelling verscheen zelfs in het gerenommeerde wetenschappelijke tijdschrift Science. Moeten we onze laatste wensen opschrijven, de champagne opentrekken of gewoon gaan werken alsof er niets aan de hand is?

Mannen zouden nu eenmaal vaker vreemdgaan dan vrouwen. Het is zo'n cliché dat al generaties meegaat, maar hoeveel klopt er eigenlijk van? Onderzoekers verzamelden de resultaten van 305 studies uit 47 landen, goed voor meer dan een half miljoen deelnemers. En daaruit blijkt niet alleen wie het vaakst buiten de deur gaat eten, maar ook dat we het lang niet allemaal eens zijn over wat ontrouw eigenlijk betekent.

De Belgische staat zit tot over zijn oren in de schulden, terwijl de bevolking nog altijd honderden miljarden euro's op spaarrekeningen heeft staan. Geld dat de overheid bijzonder goed zou kunnen gebruiken, maar dat gelukkig van jou is. Of is dat laatste minder vanzelfsprekend dan we denken? Achter de schermen bestaat er immers al jaren Europese wetgeving die het mogelijk maakt om bij financiële crisissen in te grijpen in bepaalde vermogens en banktegoeden. Hoe ver reiken die bevoegdheden precies? En wat gebeurt er wanneer niet alleen banken, maar ook overheden zelf steeds dieper in de financiële problemen raken?

Op 11 november herdenken we de mannen die tijdens de Eerste Wereldoorlog hun leven lieten. Jongens die hun familie achterlieten, in de modder van de loopgraven belandden en soms nooit meer thuiskwamen. Meer dan een eeuw later leggen we nog altijd bloemen neer, houden we een minuut stilte en spreken we plechtig over vrijheid en vaderlandsliefde. Maar stel dat morgen opnieuw een vijand aan onze grens staat. Hoeveel Belgen zouden dan zelf een geweer vastnemen? En voor wie of wat zouden ze eigenlijk bereid zijn hun leven te riskeren?

In het heetst van de strijd durft een mens al eens iets over het hoofd te zien. Zeker wanneer de slaapkamerverlichting gedimd is, de kleren al ergens op de grond liggen en niemand nog veel zin heeft in praktische beslommeringen. Toch blijkt uit onderzoek dat verrassend veel mensen op zo'n moment een fout maken die behoorlijk vervelende gevolgen kan hebben. Het merkwaardige is dat de meesten ervan overtuigd zijn dat ze juist heel verstandig bezig zijn.

Een Antwerpse jeugdwerkorganisatie die jongeren weerbaar wil maken tegen de gevaren van de samenleving, krijgt te maken met een wel heel ongemakkelijke beschuldiging: een van haar medewerkers, nota bene aanspreekpunt integriteit, zou betrokken zijn bij drugshandel. Ondertussen blijkt de organisatie jaarlijks miljoenen euro's aan publieke middelen te ontvangen. Dat roept vragen op, en niet alleen bij de boekhouder.

Het is oorlog in de diepvriesafdeling. Nadat hackers de koelsystemen van Europese supermarkten saboteerden, werd aanvankelijk in de richting van Rusland gekeken. Maar volgens Frankrijk zit Iran achter de aanvallen. De lijst met verdachten wordt er dus niet korter op. En als we op deze manier doorgaan, is het misschien slechts een kwestie van tijd voor ook Filip Dewinter, Donald Trump of een verdwaalde klimaatontkenner in beeld komt. Ondertussen willen wij vooral weten of onze diepvrieskroketten nog veilig zijn.

Een verhuurder uit de Antwerpse regio vermoedt dat zijn huurders stiekem kamers onderverhuren. Hij schakelt een privédetective in om uit te zoeken wat er in zijn woning gebeurt. Maar wanneer die enkele avonden postvat in een rustige straat in de Voorkempen, ontdekt hij iets heel anders. Er komen voortdurend onbekende mannen langs, vrouwen blijken er af en aan te reizen en op een bepaald moment krijgt de detective zelf het gevoel dat hij in de gaten wordt gehouden. In de tweede aflevering van onze wekelijkse reeks vertelt een Vlaamse privédetective over een opdracht die een stuk grimmiger werd dan verwacht. Zoals steeds zijn namen en herkenbare details aangepast om de betrokkenen te beschermen.

Gisteren vertelden we al dat Europa wil dat iedere burger minstens 72 uur zelfstandig kan overbruggen wanneer er een ernstige noodsituatie uitbreekt. Maar wat betekent dat in de praktijk? Moet je voortaan een kelder vol conserven aanleggen, een generator kopen en leren hoe je een konijn vangt? Gelukkig niet. Met een paar slimme aankopen en wat gezond verstand kom je al een heel eind. Wij zetten op een rij wat je het beste in huis haalt, van drinkwater en eten tot spullen die je pas mist wanneer de elektriciteit uitvalt.

We zijn nog maar net bekomen van de coronapandemie, of Bill Gates komt alweer met een waarschuwing waar je niet bepaald vrolijk van wordt. Volgens de Microsoft-oprichter kan artificiële intelligentie de ontwikkeling van gevaarlijke ziekteverwekkers zo eenvoudig maken dat een toekomstige pandemie veel erger zou kunnen uitpakken dan COVID-19. En het meest verontrustende is misschien nog wel dat je daarvoor straks niet eens een gespecialiseerd laboratorium vol topwetenschappers nodig zou hebben.

We leven in een tijd waarin je met je smartphone je verwarming kunt regelen, je boodschappen kunt bestellen en zelfs je auto zichzelf kunt laten parkeren. Maar als morgen de elektriciteit uitvalt, blijkt onze hoogtechnologische samenleving plots verrassend kwetsbaar. Daarom wil de Europese Commissie dat iedere burger minstens 72 uur op eigen benen kan staan bij een grote crisis. Met flessenwater, conserven, batterijen en een zaklamp. Welkom in de toekomst, waar we blijkbaar opnieuw moeten leren leven zoals onze grootouders.

Een pot mayonaise van het huismerk of eentje van een bekend merk? Een pak spaghetti van 89 cent of een pak Rummo of De Cecco waar je vier keer meer voor betaalt? In de supermarkt worden we voortdurend voor dezelfde keuze gesteld: besparen of toch maar vertrouwen op dat vertrouwde logo. Maar achter die prijsverschillen schuilt een bijzonder interessante wereld van marketing, winstmarges, geheime leveranciers en psychologische spelletjes. Want waarom zijn huismerken zoveel goedkoper? Verdient de supermarkt er misschien meer aan? En is een duurder product werkelijk beter, of betaal je soms vooral voor de reclame die je gisteren op televisie hebt gezien? We doken in de wereld achter het prijskaartje, want zeker in deze dure tijden is het de moeite om een beetje op te letten.

Een eigen appartement kopen op het Antwerpse Eilandje? Dan kun je maar beter een stevig gevulde bankrekening hebben, of een bijzonder gulle suikertante. De stad Antwerpen heeft nu een alternatief bedacht: je koopt geen woning, maar aandelen in een wooncoöperatie, waarna je maandelijks betaalt om er te mogen wonen. Het moet het grootste coöperatieve woonproject van Vlaanderen worden. Alleen is voorlopig niet bekend hoeveel je moet betalen om aan dat financiële avontuur te mogen beginnen.

Je ligt gezellig met je partner in bed, de sfeer zit goed en alles lijkt de juiste richting uit te gaan. Tot er plots een hand op je borst belandt en je in plaats van opwinding een onverklaarbaar gevoel van verdriet krijgt. Of angst. Of heimwee, alsof je als kind voor het eerst op scoutskamp bent en onmiddellijk weer naar mama wilt. Het klinkt behoorlijk absurd, maar sommige mensen ervaren precies dat. Het verschijnsel heeft zelfs een naam gekregen: Sad Nipple Syndrome. En nee, het is geen nieuwe uitvinding van mensen die graag ingewikkelde namen geven aan slechte seks.

Je denkt misschien dat een cyberaanval iets is waarbij een bankcomputer op tilt slaat, een website onbereikbaar wordt of een hacker je probeert wijs te maken dat hij compromitterende beelden van je heeft. Maar tegenwoordig kunnen cybercriminelen ook de diepvriezers van een supermarkt opwarmen. Dat gebeurde deze week in verschillende Europese landen, waaronder België. En wie denkt dat het bij ontdooide diepvriespizza's zal blijven, mag zich stilaan een andere vraag stellen: wat gebeurt er als hackers niet alleen onze koelkasten, maar ook onze banken, betaalautomaten en andere digitale voorzieningen onder handen nemen?

Je hebt een lange werkdag achter de rug, verlangt naar je zetel en rijdt eindelijk je straat in. Maar dan zie je de auto van je partner al op de oprit staan. In plaats van een warm gevoel krijg je spontaan zin om nog een rondje te rijden. Volgens een opvallende discussie op Reddit kan die reactie een teken zijn dat er iets grondig fout zit in je relatie. Al moeten we niet meteen de echtscheidingspapieren bovenhalen omdat iemand graag eens een halfuurtje alleen is.

Na de economie, het verkeer en ons dagelijks leven wil de mens nu ook de atmosfeer naar zijn hand zetten. Bedrijven ontwikkelen technologie om extra regen uit wolken te halen of zelfs een deel van het zonlicht tegen te houden. Dat klinkt als sciencefiction, maar er gaat inmiddels serieus geld in om. Alleen dringt zich een vervelende vraag op: wie beslist eigenlijk dat iemand aan de thermostaat van de planeet mag draaien?

Het internet heeft zich opnieuw over een van de grote vraagstukken van onze tijd gebogen. Niet over oorlog, inflatie of de vraag hoe we in godsnaam ooit nog een betaalbaar huis moeten vinden, maar over iets minstens zo belangrijk: uit welke landen komen de mooiste vrouwen ter wereld? Daar bestaan tegenwoordig heuse ranglijsten van. Wetenschappelijk ongeveer even betrouwbaar als een verkiezing van het beste bier tijdens een avond op café, maar geef toe: je wil ondertussen toch weten wie gewonnen heeft.

Stel: je zit met je vriendin gezellig te dineren in een van de hipste restaurants van Londen. Halverwege de avond verdwijnt ze even naar het toilet. Niet veel later loopt ook de chef de zaal uit. Wat er daar in het sanitaire gedeelte precies gebeurt, laten we aan jouw verbeelding over, maar enkele minuten later klimt de chef door een toiletraam, laat zich via een daklicht opnieuw de keuken in zakken en begint doodleuk verder te koken. Je vriendin komt terug aan tafel en eet haar dessert op. Welkom bij Harveys, eind jaren tachtig, toen Marco Pierre White chef was, Gordon Ramsay nog braaf naar hem moest luisteren en een sterrenrestaurant soms meer weg had van een rock-'n-rollclub met een uitstekende wijnkaart.

Wie aan een privédetective denkt, ziet al snel een man in een geparkeerde wagen voor zich, met een telelens gericht op een hotel waar een vent binnenstapt met een vrouw die niet de zijne is. Overspel hoort inderdaad bij het vak, maar de werkelijkheid is veel breder – en soms een stuk vreemder. Voor onze nieuwe reeks vertelt een Vlaamse privédetective over de zaken die hem na al die jaren zijn bijgebleven, exclusief aan P-magazine. Om evidente redenen blijft hij zelf anoniem. Ook de namen van alle betrokkenen zijn veranderd om herkenning te vermijden.

Bewegen is gezond, intimiteit vermindert stress en een regelmatig seksleven zou volgens tal van onderzoeken allerlei voordelen hebben. Allemaal prima, tot je na een wilde avond eindigt met een bloedvat dat gesprongen is, niet meer weet wie de koning is of aan een uroloog moet uitleggen waarom er een stuk ongekookte spaghetti in je plasbuis zit. Welkom in de wonderlijke wereld van de medische literatuur over seks die nét iets minder romantisch verliep dan gepland.

Brandende vuilnisbakken, geplunderde winkels, kapotte ruiten, politiecharges en gemaskerde figuren die kennelijk menen dat een betere wereld begint met een gratis televisie onder de arm. De beelden kwamen de voorbije dagen opnieuw uit verschillende Europese steden en maken het verleidelijk om iedereen die daar op straat loopt onder hetzelfde etiket te schuiven: relschoppers.

Er is opnieuw slecht nieuws voor rijke mensen. Niet alleen hebben ze meer geld, grotere huizen en vermoedelijk een iets kleinere kans dat ze aan het einde van de maand deprerssief worden van het saldo van hun bankrekening. Ze blijken ook nog eens bijzonder slecht voor het klimaat. Volgens een nieuw rapport van Oxfam stoot een Belg uit de rijkste 0,1 procent gemiddeld veertien keer meer CO2 uit dan de gemiddelde Belg en 22 keer meer dan iemand uit de armste helft van onze bevolking. Rijke mensen blijken dus bijzonder slecht voor het welzijn van onze aardkloot.