Ik zou tien of zelfs twintig theoretische argumenten kunnen opsommen waardoor het programma potentieel waardevol zou kunnen zijn (bijvoorbeeld het bespreken van rouw en verdriet, het tonen van emoties bij mannen, de mooie beelden van Leuven), maar dat kan de essentie niet verdoezelen: het programma is een bittere pil van verdriet en rouw omwikkeld door een keiharde laag nihilisme.