Hij spreekt plat Gents met een kopstem, draagt een wit pakje met rode biezen en een klein hoedje, en wie hem dwarszit, krijgt een schop. Pierke, de held van de Gentse poppenkast, is bijna zo oud als België en overleefde de televisie, de smartphone en een eeuw waarin dialect als iets voor arme mensen gold. Vanaf 20 november toont STAM zowat tweehonderd poppen uit de privécollecties van acht Gentse poppenspelers.

Wie op de Piazza della Signoria in Firenze naar de marmeren 'Roof van de Sabijnse maagd' staat te kijken, denkt aan Italië, aan de Medici en aan de renaissance die van daaruit Europa veroverde. Weinig toeristen weten dat de man die het beeld maakte, opgroeide in Douai, in het zuiden van de oude Nederlanden, en Jean de Boulogne heette, tot de Italianen er Giambologna van maakten. M Leuven haalt hem en zijn landgenoten tot eind februari terug naar huis.

Een halfuur rijden van Kortrijk heeft Rijsel een tentoonstelling gemaakt over iets wat musea het liefst vermijden: de grap. 'Éclats du rire !' brengt 91 kunstenaars samen die met ironie, parodie en absurditeit werken, en tussen Cattelan, Fischli & Weiss en David Shrigley hangen twee Belgen die bij ons vooral als erfgoed worden behandeld.

De Jamaicaans-Amerikaanse kunstenaar David Smalling haalt zijn inspiratie bij de Vlaamse meesters, maar schildert geen vrijblijvende hommage aan het verleden. Achter zijn prachtige stillevens schuilt een wereld van luxe, vergankelijkheid en verborgen spanningen. Met Flemish Light maakt hij zijn Europese debuut in Brussel.

In het Industriemuseum Gent opent een tentoonstelling die de computer niet als held of vijand toont, maar als de machine die ons werk, onze relaties en onze identiteit herschreef.

Van dennennaalden en slingers naar leer, glas, architectuur en haute couture: bijna zestig Brusselse merken geven de kerstboom een eigenzinnige make-over. In het iconische Mix Brussels wordt het traditionele feestobject drie dagen lang onderworpen aan de wetten van design, vakmanschap en een flinke dosis creatief exhibitionisme.

Tien jonge kunstenaars in Brussel onderzoeken hoe familie, afkomst, technologie, geloof en maatschappelijke verwachtingen ons vormen. In een tijd waarin iedereen op sociale media een zorgvuldig gecomponeerde versie van zichzelf presenteert, stelt de tentoonstelling 'Sous Influence' een ongemakkelijke vraag: zijn we wel zo vrij en onafhankelijk als we graag geloven?

In 1997 moest het Museum of Modern Art in New York een kunstwerk verwijderen omdat het verschrikkelijk stonk. De Zuid-Koreaanse kunstenares Lee Bul had er dode vissen opgehangen, versierd met goedkope pailletten en kraaltjes en verpakt in plastic zakjes. Toen de koeling het begaf, verspreidde de geur zich door de museumzalen. Het werk heette 'Majestic Splendor' en verwees naar een Koreaans volksverhaal over een vrouw die liever sterft dan toe te geven aan een koning. Een weinig subtiele sneer naar het ideaal van vrouwelijke kuisheid, dus. Bijna dertig jaar later krijgt diezelfde kunstenares in Antwerpen een van de grootste solotentoonstellingen die het M HKA ooit organiseerde, met meer dan tweehonderd werken verspreid over twee verdiepingen. Wie bij Zuid-Korea vooral aan K-pop, schoonheidsproducten en Squid Game denkt, ontdekt hier een heel andere kant van het land. En vooral een vrouw die al veertig jaar toont wat er achter al die glans schuilgaat.

Meer dan driehonderd ontwerpers, kunstenaars, bedrijven en studenten nemen tot 8 november het centrum van Kortrijk over. Tijdens WONDER Festival veranderen leegstaande gebouwen, winkels, historische panden en de Budafabriek in een ontdekkingsparcours langs design, kunst en technologie. Van levende installaties tot artificiële intelligentie en textiel dat een nieuw leven krijgt: Kortrijk toont hoe breed de toekomst van ontwerp kan worden.

In de kunstgeschiedenis wordt het impressionisme nog altijd vooral als een Franse uitvinding voorgesteld. Monet, Renoir en hun Parijse generatiegenoten kregen de hoofdrollen, België bleef doorgaans ergens in de coulissen staan. Met bijna 150 werken zet La Boverie in Luik dat beeld recht. Ensor, Anna Boch, Théo Van Rysselberghe en Émile Claus krijgen er het gezelschap van de grote Franse namen.

De gezichten achter de begrotingstabel: Charles Paulicevich fotografeert de arbeider die niemand meer ziet

Van jazzorkesten en baancafés tot megadancings, discotheken en elektronische muziek: het Huis van Alijn reconstrueert honderd jaar uitgaansleven in Vlaanderen en Brussel. De tentoonstelling toont hoe generaties feestvierders elkaar vonden op de dansvloer, hun grenzen verlegden en telkens opnieuw hun eigen nacht creëerden. Tegelijk roept ze een ongemakkelijke vraag op: wat blijft er over van die plekken waar een stad vroeger tot leven kwam?

We bekijken dagelijks honderden foto's, swipen ze weg en zijn ze vaak enkele seconden later alweer vergeten. In Brussel stelt een groep kunstenaars zich de vraag wat er met fotografie gebeurt wanneer ze niet langer beperkt blijft tot papier of een scherm. Met textiel, collage, schilderkunst, analoge technieken en 3D-printing wordt het beeld opnieuw iets tastbaars. In L’image élargie krijgt fotografie letterlijk een andere vorm.

Portia Zvavahera schildert nachtmerries in kleuren die van het doek spatten. Haar werk is persoonlijk, spiritueel en diep geworteld in Zimbabwe. Toch hoeft een Europees museum het niet eerst exotisch te verklaren voordat het de kunst kan tonen. WIELS haalt de Zimbabwaanse kunstenares naar Brussel en raakt daarmee aan een hardnekkige blinde vlek in de internationale kunstwereld.

Een kleine advertentie in een Engelse krant, ergens in 1917: "Flat to let – Cottage for nothing – Sidford." Een gratis huisje dus, in een dorp aan de kust van Devon, en een Belgische schilder met een kapotgeschoten been, een vrouw, een moeder en twee kleine kinderen die het meteen aannemen. Wie in Jabbeke de tentoonstelling over de Engelse jaren van Constant Permeke bezoekt, ziet hoe een gevluchte soldaat in vijf jaar ballingschap de schilder werd die we vandaag kennen. Wie nog wil gaan, moet opschieten: op 15 november sluit ze.

De vlieg op de ontbijttafel verdient evenveel aandacht als de mens.

Andy Warhol draaide de camera op de mens. Zestig jaar later zijn we zelf het spektakel.

In het Stedelijk Museum Amsterdam haalt de Amerikaanse kunstenaar Adam Pendleton de abstracte kunst uit haar comfortabele isolement. Met zwarte muren, monumentale tekeningen en schilderijen vol fragmenten van taal legt hij bloot hoe musea niet alleen kunst tonen, maar ook bepalen hoe we naar kunst en geschiedenis kijken.

In een wereld die iedereen dwingt om zichtbaar te zijn, kiest Sottobosco in Gent voor wat doorgaans aan de aandacht ontsnapt. De tentoonstelling brengt kunstenaars samen die buiten de culturele schijnwerpers werken en vraagt zich af hoeveel talent we missen omdat we steeds naar dezelfde namen blijven kijken.

Van onmogelijke trappen tot digitale werelden die nooit hebben bestaan: eeuwenoude optische illusies blijken verrassend actueel in een cultuur die alles in beelden uitdrukt. In Brussel laat M.C. Escher zien hoe gemakkelijk onze ogen zich laten overtuigen — en hoe graag we ons laten misleiden.

Hij bouwde met lijnen, vlakken en kleur aan een nieuwe beeldtaal, experimenteerde met industriële materialen en zocht aansluiting bij de Europese avant-garde. Toch is Guy Vandenbranden bij het grote publiek veel minder bekend dan sommige internationale tijdgenoten. Het KMSKA brengt daar verandering in met een tentoonstelling die zijn werk opnieuw in een bredere kunsthistorische context plaatst.

Van eeuwenoude verhalen tot klimaatverandering en persoonlijke identiteit: in Brussel krijgen Inuitkunstenaars een stem die in het westerse beeld van het Hoge Noorden vaak ontbreekt.

Een couturejurk kan miljoenen waard zijn op de catwalk en tientallen jaren later nauwelijks nog overeind blijven. In Parijs laat ‘Look! 40 ans de mode au musée’ zien wat er achter de glamour schuilgaat: schetsen, prototypes, kwetsbare stoffen en restauratoren die met chirurgische precisie proberen te redden wat de tijd aantast. Modegeschiedenis draait tenslotte niet alleen om wat ooit gedragen werd, maar ook om wat we de moeite waard vinden om te bewaren.

Wie gelooft de foto nog? Een overzicht van 200 jaar fotografie en hoe beelden onze blik op anderen én op onszelf bepalen

Van een zeeslak die aan fotosynthese doet tot dieren die slapen terwijl ze rechtop staan: in Brussel toont de tentoonstelling Animazing hoe evolutionaire spitsvondigheid soms iedere sciencefictionfantasie overtreft. Met spectaculaire beelden en verrassende dierenverhalen mikt het Instituut voor Natuurwetenschappen op een breed publiek.