Je energiefactuur? Om te janken. Je tankbeurt? Een kleine hartaanval. En de trein nemen? Ook al lang geen koopje meer. Maar geen zorgen: ergens in dit land wordt er wél nog vlot met geld gestrooid. Alleen… niet echt richting de mensen die het zelf moeten ophoesten.
Terwijl de gemiddelde Vlaming elke maand opnieuw puzzelt om rond te komen, blijkt dat er het voorbije jaar voor bijna 1,4 miljoen euro aan gratis treintickets werd uitgedeeld aan asielzoekers in federale opvangcentra. In totaal gaat het om 119.116 tickets: een cijfer dat jaar na jaar blijft stijgen.
De cijfers kwamen boven water na een vraag van Vlaams Belang-Kamerlid Frank Troosters aan minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt (N-VA). En zoals dat gaat: eens de cijfers zwart op wit staan, begint het debat pas echt.
Volgens Troosters is het moeilijk uit te leggen dat er enerzijds wordt gezegd dat er geen budget is om mensen te helpen die kreunen onder stijgende energie- en brandstofprijzen, terwijl er anderzijds wél geld wordt vrijgemaakt voor gratis verplaatsingen van nieuwkomers.
En dat wringt des te meer omdat ook het openbaar vervoer voor de gewone mens almaar duurder wordt. Een simpele rit Antwerpen-Brussel en terug flirt tegenwoordig al met de twintig euro. Voor veel mensen is zelfs dat geen vanzelfsprekendheid meer.
De kritiek richt zich ook breder op de keuzes van de regering onder leiding van premier Bart De Wever. Want in tijden waarin alles duurder wordt — van boodschappen tot elektriciteit — ligt elke euro die de overheid uitgeeft onder een vergrootglas.
Tegelijk is het verhaal minder zwart-wit dan sommigen het voorstellen. Die treintickets dienen in veel gevallen voor praktische zaken: afspraken, administratie en procedures. Geen citytrips of luxe-uitstappen dus, maar verplaatsingen die vaak nodig zijn binnen het systeem.
Maar dat nuanceert het gevoel bij veel mensen nauwelijks. Want als jij moet nadenken of je nog eens de trein neemt, en je leest dat er op hetzelfde moment gratis tickets worden uitgedeeld, dan voelt dat… wrang.
De vraag is dus niet alleen hoeveel die tickets kosten, maar vooral: aan wie geef je in moeilijke tijden je eerste euro uit?
