Tikkende deadline? Ongeïnteresseerd. Kapotte vergadertafels? Aangeboren talent.
De federale regering had – alweer – een afspraak met de klok. En – alweer – kwam de tafel wél, maar het akkoord niet opdagen. Deadline nummer vier, gemist. De begroting: nog steeds een spook dat door de Wetstraat waart, met een prijskaartje van tien miljard euro. Donderdag moet premier Bart De Wever met gebogen hoofd en lege handen naar de Kamer. Maar eerst stapt hij naar de koning. Om te doen… ja, wat precies? Dat lijkt niemand nog met zekerheid te weten.
Bouchez blijft z'n blauw-witte zelf
Op een networking event van Unizo deed MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez waar hij het best in is: met het vingertje naar anderen wijzen en tegelijk beweren dat zíjn handen brandschoon zijn. Terwijl zijn regeringspartners hem de schuld geven van de ontspoorde onderhandelingen, verkondigt Bouchez doodleuk dat hij de premier steunt – op voorwaarde dat de begroting maar niet vol nieuwe taksen zit. Het is dus vooral de eigen ideologische achterban die keurig wordt bediend, terwijl de rest van de regering in een collectieve kramp schiet.
Scheldpartij in de keuken: Clarinval vs. Prévot
Dinsdagavond ging het licht uit in het kernkabinet. Niet omdat het laat was, maar omdat de elektriciteit tussen MR en Les Engagés tot de plombs deden springen. Woorden vlogen in het rond, vicepremiers smeten met eigentijdse scheldwoorden -fascist was al eens gevallen, dus men zocht naar creatieve alternatieven - en zelfs premier De Wever liet zich niet onbetuigd. Hij gooide de boeken dicht – “het heeft geen zin meer” – en verliet de digitale kamer. Een begroting maken? Later, misschien.
In de Wetstraat werd stilte luid
Toen De Wever daarna zijn partijtop bijeenriep, wist iedereen genoeg: dit was het einde van deadline vier. Geen akkoord, geen begroting, wel een regering die nu moet overschakelen op de voorlopige twaalfden. Een fiscalist zou zeggen: "ambetant, maar legaal." Een historicus zou zeggen: "nog nooit gebeurd met een volwaardige regering." Een patiënt op spoed zou zeggen: “code rood.”
De veiligheidsraad: ironische timing is óók timing
Alsof de begrotingscatastrofe nog niet genoeg was, moet De Wever donderdagochtend ook nog eens een Nationale Veiligheidsraad voorzitten over drones boven luchthavens. In crisistijden raak je als premier gewoon niet aan de gevoelige kwestie "ontslag." Te veel gedoe. Te veel kans dat het land écht dreigt stil te vallen. Dus zal de hele ploeg nog eens samenkomen, nog eens verklaren dat het niet gelukt is, en dan stapt De Wever naar de koning.
Naar de koning – voor een verhaal of een exit?
De gang naar Laken is al gepland. Maar wat ligt er precies op de lever van de premier? Sommigen fluisteren dat hij enkel gaat “rapporteren.” Anderen suggereren dat hij een ontslagbrief meeneemt – al is de kans groot dat koning Filip die voorlopig nog een beetje op zijn bureau laat liggen. In het politieke vak heet dat “in beraad houden,” in het gewone leven noemen we dat “nog even doen alsof alles oké is.”
Het kan óók weer verdergaan – maar naar waar?
Als de regering samen met de koning een nieuwe deadline vastlegt, is de kans groot dat er nog wat extra tijd gekocht wordt. Tijd die nodig is om weer tien miljard euro te vinden. En wie weet komt er dan een akkoord waar iedereen nét genoeg in herkend wordt om te zeggen dat “het toch vrede is”. Tot dan blijft het draaien, blaffen en struikelen, maar Bouchez steunt de regering. Dus – althans voor de camera’s – zit het helemaal goed.
Belgische politiek anno 2025: twee pinten, een scheldpartij en een foto met de koning. Als het een circus was, kon je entreegeld vragen. Maar dat hoeven we niet van Bouchez: die houdt niet van extra belastingen.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
