Twee keer zo duur, maar is het ook twee keer zo goed?
De politiek heeft er opnieuw een leep kunststukje op zitten. Neem iets wat al jaren bestaat, geef het een hippe nieuwe naam, schilder het af als een grote kwaliteitsrevolutie en stuur vervolgens een hogere factuur naar de ouders. Welkom in de wereld van het BOA-decreet.
Vanaf 1 september verdwijnt de klassieke voor- en naschoolse opvang officieel en maakt ze plaats voor Buitenschoolse Opvang en Activiteiten, kortweg BOA. Dat klinkt alsof kinderen voortaan na school in een mini-Hogeschool voor Creatieve Ontwikkeling terechtkomen, maar in de praktijk blijft de kern dezelfde: ouders moeten hun kinderen ergens veilig kunnen achterlaten tot ze klaar zijn met werken.
Alleen wordt dat "ergens" op veel plaatsen een pak duurder.
Nieuw etiket, oude opvang
Volgens de Vlaamse regering is BOA veel meer dan opvang. Kinderen moeten niet langer alleen bewaakt worden, maar ook sporten, muziek maken, knutselen en deelnemen aan allerlei activiteiten.
Wie kan daar nu tegen zijn?
Dat is net het politieke genie van dergelijke hervormingen. Niemand durft zich uit te spreken tégen "meer kwaliteit". Alleen blijkt kwaliteit opvallend vaak samen te vallen met een hogere factuur.
In Mechelen verdubbelt het tarief bijvoorbeeld van 75 cent naar 1,50 euro per begonnen halfuur. Ook elders stijgen de prijzen of verdwijnen voordelige systemen.
Maar officieel betaal je natuurlijk niet méér.
Je investeert in kwaliteit.
De Vlaamse klassieker: bevoegdheid doorschuiven
Zoals wel vaker begint het verhaal met een mooie belofte en eindigt het bij de gemeentekas.
Vlaanderen schuift de volledige organisatie van de buitenschoolse opvang door naar de steden en gemeenten. Zij mogen voortaan alles regelen: personeel, organisatie, toezicht én tarieven.
Alleen krijgen ze volgens de lokale besturen lang niet genoeg middelen om die ambitieuze plannen ook daadwerkelijk uit te voeren.
De Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten berekende dat jaarlijks meer dan 330 miljoen euro nodig is om de hervorming degelijk uit te voeren.
De Vlaamse regering voorziet ongeveer 200 miljoen.
Dat gat van ruim honderd miljoen euro verdwijnt natuurlijk niet vanzelf.
Iemand moet het betalen.
En zoals zo vaak blijkt "iemand" uiteindelijk gewoon mama en papa te zijn.
Hogere prijs, maar wel met een strik errond
Gemeenten verdedigen de prijsstijgingen door te wijzen op kleinere groepen, extra begeleiding en samenwerking met verenigingen.
Allemaal waardevolle zaken. Toch?
Alleen blijft de vraag waarom een hervorming die zogezegd een maatschappelijke investering is, uiteindelijk vooral op de factuur van jonge gezinnen terechtkomt.
De communicatie verloopt ondertussen zoals we dat van de politiek gewend zijn.
Het woord "prijsverhoging" wordt zorgvuldig vermeden.
In de plaats krijg je woorden als "kwaliteitsinjectie", "breder aanbod" en "sterkere pedagogische omkadering".
Marketing, maar dan met belastinggeld.
Iedereen wijst naar iedereen
De oppositie verwijt de Vlaamse regering dat ze een ondergefinancierde hervorming heeft doorgeschoven naar de lokale besturen.
De Vlaamse regering antwoordt dat ze net extra middelen heeft vrijgemaakt.
De gemeenten zeggen dat ze niet kunnen toveren.
En de ouders? Die krijgen binnenkort gewoon een hogere rekening in de bus.
Het is een bekend politiek mechanisme. Verkoop een bestaande dienstverlening als een revolutionaire hervorming, geef ze een fris acroniem, schilder er een mooi verhaal rond en laat de burger geloven dat hij niet méér betaalt, maar "investeert in kwaliteit".
Een nieuw likje verf doet het altijd goed.
Zelfs als de factuur eronder gewoon dezelfde blijft. Alleen met een hoger bedrag.
(Foto: Pixabay Bert Van Den Broucke/ /Photo News)
