De Morgen vond het nodig om Hugo Broos een lesje raciale gevoeligheid te geven, maar eindigde vooral met zichzelf in de voet schieten. Of beter: op de tenen trappen die ze zelf net hadden uitvergroot. Het begon als een analyse van Broos en zijn ongelukkige uitspraak, maar gleed al snel uit in iets dat verdacht veel lijkt op een koloniale antropologiecursus uit 1955.
De krant stelde doodleuk dat Afrikanen ‘lange tenen’ hebben en dat de Afrika Cup nauwelijks belang heeft, behalve als bron van ‘grappige verhalen’. Het soort zinnen dat bij pakweg Van Grieken of een Vlaams Belang-nieuwsbrief het land in lichterlaaie zou zetten, maar bij De Morgen geldt als intellectuele ironie. Je voelt de zelfgenoegzaamheid tussen de regels: wij zijn niet racistisch hoor, wij signaleren enkel dat anderen overgevoelig zijn.
Het hele stuk leest als een bizarre spagaat: wijzen naar racisme terwijl je zelf vrolijk generaliseert. Een progressieve krant die Afrikanen temperament toedicht, maar het serveert met een knipoog, dus dan mag het. Alsof je met morele deodorant elk aroma wegfiltert.
Opmerkelijk was vooral dat De Morgen Broos verwijt dat hij onhandig met woorden omgaat, maar vervolgens zelf in een koloniale valkuil kukelt. Dat is alsof je een dronkaard terechtwijst omdat hij slalomt, terwijl je zelf al met je zatte botten in de takken van de bomen hangt. Je krijgt het beeld van een columnist die, zoekend naar nuance, met grote stappen de verkeerde kant uit stapt en vast komt te zitten in zijn eigen logica.
De boodschap van De Morgen leek: “Afrikanen moeten niet zo gevoelig zijn”, terwijl diezelfde krant dagelijks pleit voor meer empathie, inclusie en taalbewustzijn. Een soort moreel selectieve fauna waar gevoeligheid pas telt als het in het juiste kamp zit.
Misschien moet De Morgen eens een spiegel kopen. Dan zien ze dat het probleem niet altijd bij ‘lange tenen’ ligt, maar bij iemand die erop danst terwijl hij er zelf ook heeft. En dan vooral hele fragiele.
Dit is wat voetbalinfluencer Junior Vertongen ervan vindt:
