Een spelletje schaken tussen de bodybags.
Premier Bart De Wever sloeg maandag in New York - op de hoofdzetel van de Verenigde Naties - op de grote diplomatieke trom: ook België wil de Palestijnse staat erkennen. Het klonk echter niet als een paukenslag, maar als voorzichtig geroffel, want: “Het mag geen beloning zijn voor Hamas”, benadrukte De Wever. Een handleiding in traag schakelen, dus.
150 landen erkenden Palestina al, België blijft op de rem
De timing is niet toevallig. Intussen hebben ruim 150 van de 193 VN-lidstaten Palestina erkend, vaak met een variatie aan voorwaarden en nuances. Frankrijk, Canada, Groot-Brittannië en Australië zetten de stap al, sommige landen formeel, andere op diplomatiek halfzacht papier. België zit ertussen, in een grijze zone van “feitelijke” en “politieke” erkenning, zoals minister Maxime Prévot het omschreef. Heel Belgische, dus. Het klinkt veelbelovend, maar zolang voorwaarden en mitsen en maren niet ingevuld zijn, blijft het bij diplomatiek schuifelwerk.
Een tweestatenoplossing met een voetnoot
De Wever verwees naar het escalerende geweld in Gaza, de uitbreiding van Israëlische nederzettingen en de humanitaire ramp. Hij schetste een tweestatenoplossing die verder weg lijkt dan ooit, maar precies daarom volgens hem versterkt moet worden. Toch volgt meteen de voetnoot: geen erkenning zolang gijzelaars niet vrij zijn en Hamas niet uit het bestuur verdwenen is. Een stap vooruit dus, maar met een remparachute op de rug.
België kiest voor de middenweg
Wat opvalt: dit Belgische standpunt is nog maar eens een diplomatieke middenweg pur sang. Enerzijds wil ons land zich niet laten kennen tegenover Frankrijk en andere Europese zwaargewichten die hun erkenning al de facto hardop uitspraken. Anderzijds wil België Washington en Jeruzalem niet bruuskeren. De Wever kiest voor een balancerende lijn, maar die leest als “we willen wel, maar nog niet helemaal”.
Ambassades en verdragen pas na ontwapening
Diplomatieke relaties zoals ambassades en verdragen volgen pas als Hamas ontwapent en verkiezingen zijn gehouden, aldus De Wever. Dat is meteen ook het antwoord op de vraag waarom België niet gewoon volledig erkent: het land wil garanties op papier zien voor het zichzelf in het kamp van “de actieven” zet. Of dat werkt, valt te betwijfelen. Als de VS en Israël hun lijn doortrekken, staat België opnieuw in de coulissen te kijken naar een conflict dat zich verder verdiept. Bovendien klinkt het hypocriet om eenzijdig over ontwapenen te spreken. Of mag de ene wel knallen en bombarderen en de andere niet?
Berekenende toon, chirurgische voorzichtigheid
De toon van De Wever was ernstig, de boodschap berekend. België wil een signaal geven tegen de logica van geweld en voor multilateralisme, maar doet dat met chirurgische voorzichtigheid. Het lijkt haast alsof men bang is om de “verkeerde” toon te zetten tegenover Trump en Netanyahu, die deze week op het VN-podium hun eigen waarheid over het Midden-Oosten zullen brengen.
Erkenning op papier, conflict in de realiteit
De essentie blijft: België erkent Palestina — op papier, met voorwaarden, en in een tempo dat vooral België zelf geruststelt. Ondertussen wordt het conflict ter plekke met de dag bloediger en blijven we achter van heren in maatpakken die zitten te schaken tussen gestapelde bodybags.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
