In Washington is zelfs melk niet langer gewoon melk.
De regering-Trump besliste dat scholen binnen het National School Lunch Program opnieuw volle melk mogen aanbieden. Geen verplichting, wel een optie voor zowat 30 miljoen leerlingen.
Volgens minister van Landbouw Brooke Rollins is het een overwinning voor kinderen, ouders en Amerikaanse melkveehouders. Zij noemt het een correctie op eerdere richtlijnen die volle melk uit schoolkantines bande. Voedingsrijk, logisch en volgens haar gewoon gezond verstand.
Maar in het huidige politieke klimaat blijkt zelfs een glas melk reden om elkaar uit te schelden voor racist. Democratisch congreslid Maxine Dexter uit Oregon noemde de promotie van volle melk een “white supremacy dog whistle”.
In een video stelde ze dat er meer achter zit dan voedingsadvies en suggereerde ze zelfs dat minister van Volksgezondheid Robert F. Kennedy Jr. er financieel beter van zou worden. De discussie verschoof daarmee bliksemsnel van vetpercentages naar vermeende verborgen agenda’s.
Het resultaat is een debat waarin calcium plots cultureel geladen is en schoolmelk een symbooldossier wordt. Nochtans is volle melk nu gewoon een toegelaten keuze, naast magere varianten, niets meer en niets minder.
Maar in 2026 kan zelfs een karton melk uitgroeien tot politiek strijdtoneel en dat zonder de kat erbij te zetten.
