De nieuwe standaard voor Miss België: religieus geïnspireerde kuisheid, verpakt als diversiteit.
De verkiezing van Miss België stond ooit symbool voor een lichtvoetige, seculiere viering van vrouwelijkheid en zelfexpressie. Een jaarlijks spektakel waarin glitter, glamour en bikini’s de toon zetten. Maar dat beeld schuift op. Of liever: het wordt bedekt. Met de kandidatuur van Amran Dubad (22) maakt de missverkiezing plaats voor een nieuw narratief: religieus geïnspireerde kuisheid, verpakt als diversiteit.
Van zelfvertrouwen naar zelfbeperking
Amran wil de kroon veroveren zonder ook maar een millimeter bloot te geven. Geen bikini, geen blote armen of benen – wél een hoofddoek. En de organisatie volgt. Volgens Darline Devos is een boerkini in dezelfde kleur als de andere bikini’s "een oplossing die werkt". Zo krijgt het publiek de illusie van uniformiteit, terwijl de inhoudelijke concessies toenemen. Zouden ze dat zelf geloven?
Hoe dan ook, het islamitische keurslijf wordt verkocht als een teken van zelfvertrouwen en persoonlijke autonomie. En nu? Wanneer religieus geïnspireerde kledingvoorschriften de norm worden in een seculier evenement, moeten we ons afvragen: wie bepaalt hier nog de spelregels? Wat is er nog over van de vrijheid, van het vrije lichaam, als de vrijheid van de ene kandidate betekent dat anderen zich moeten aanpassen aan een nieuw moreel keurslijf? Zou een opperwezen - laten we het god noemen - zich hier éht mee bezighouden, tussen de sope en twee zwarte gaten door?
Religieuze gevoeligheden boven seculiere waarden
Het officiële discours draait om inclusie, vrijheid en respect. Dure woorden, maar onder de oppervlakte vloeit een gevaarlijk ondestroom. Religieuze gevoeligheden krijgen vandaag een voorkeursbehandeling, en past de seculiere meerderheid zich stilletjes aan. Laat iedereen geloven wat hij/zij/het wilt, maar val er een ande'r niet mee lastig, toch. Sta ons toen enkele woorden uit ‘Red Mij Niet’ van Maarten van Roozendaal te citeren:
Leg een steen onder je kussen
Brand voor mijn part een kaars
Slacht een lam
Maar red mij niet
Zet een rare muts op
Duw briefjes in een muur
Voorspel de toekomst
Maar red mij niet
Laat je baard staan
Ach man lat je baard staan
Red mij niet
Trek een jurk aan
Ach man trek een mooie lange jurk aan
Maar red mij niet
Restaureer je kerk
Stuur je kinderen ten oorlog
Lees handen tot je blind bent
Maar red mij niet
Nu goed, dat meerdere kandidates zich nu beroepen op hun geloof om niet in bikini te verschijnen, toont dat de uitzondering systematisch terrein wint. En dat de organisatoren hier geen grenzen aan durven stellen, zegt veel over het defensieve morele klimaat in dit land.
Een samenleving op haar tenen
Je mag vandaag je mond spoelen met zeep als je het woord "omvolking" in de mond durft te nemen – de dada van Filip Dewinter. Maar ondertussen duwt de demografie ons zachtjes in de richting van een samenleving waar islamitische normen steeds vaker bepalen wat kan en wat niet. Hoofddoeken op school, gescheiden zwemuren, boerkini’s op podia: wie deze verschuiving benoemt, krijgt het label ‘xenofoob’. Wie zwijgt, wordt gezien als progressief.
Wie bewaakt nog de seculiere lijn?
Als we één voorbeeld niet moeten volgen, dan zijn het de sociale standaarden van samenlevingen waar vrouwelijkheid systematisch ingedamd wordt. Missverkiezingen waren misschien oppervlakkig, maar ze waren wél vrij. Dat nu boerkini’s compatibel worden verklaard met podiumprésence, luidt het einde in van die frivoliteit – en van een cultuur die lichaam en zelfexpressie omarmde zonder schuldgevoel.
De Miss België van morgen mag dan glimlachen voor de camera, ze staat symbool voor een samenleving die haar eigen waarden steeds sneller onder het tapijt schuift.
(Foto: P-magazine AI/Grok)
