Voor de ene een sympathieke televisieveteraan, voor de andere het levende bewijs dat tijd op de VRT soms stilstaat: Ben Crabbé stopt na meer dan drie decennia met Blokken. Na ruim 7.000 afleveringen geeft hij de afstandsbediening van de meest voorspelbare afspraak op de Vlaamse televisie door aan Sven De Leijer.
Er zijn mensen die zich geen Vlaanderen zonder Blokken kunnen voorstellen. Er zijn ook mensen die al dertig jaar automatisch naar een andere zender zappen zodra de bekende generiek weerklinkt. Beide groepen hebben één ding gemeen: ze kennen Ben Crabbé.
Na meer dan dertig jaar, 32 seizoenen en ruim 7.000 afleveringen komt er een einde aan een van de opmerkelijkste televisiecarrières die Vlaanderen ooit heeft gekend. De man die sinds 1994 elke werkdag stipt de huiskamers binnenwandelde met lettervakjes, puzzels en een onwrikbaar gevoel voor routine en een vorm van humor, houdt ermee op.
Niet vandaag, niet morgen, maar wel in september 2027. Dan draagt hij het stokje over aan Sven De Leijer.
De man die een meubelstuk werd
Ben Crabbé is een fenomeen dat zich moeilijk laat vergelijken. Niet omdat hij televisie opnieuw heeft uitgevonden. Integendeel.
Zijn kracht lag net in het tegenovergestelde: nooit veranderen.
Televisielandschappen kwamen en gingen, formats werden opgeblazen en weer afgevoerd, presentatoren volgden mekaar op alsof het voetbaltrainers waren, maar Crabbé bleef zitten waar hij zat.
Meer dan drie decennia lang was hij de vaste waarde van een programma dat even voorspelbaar werd als de avondspits.
In een televisiewereld waarin alles steeds sneller, luider en hysterischer moest worden, bleef Blokken een eiland van rust. Of van verveling, afhankelijk van wie je het vraagt.
Een carrière gebouwd op consequent hetzelfde doen
Toen de eerste aflevering van Blokken werd uitgezonden op 5 september 1994, zat België nog volop in het analoge tijdperk. Smartphones bestonden niet. Sociale media waren sciencefiction. Streamingdiensten waren iets voor futuristen.
Toch bleef het basisrecept van Blokken al die jaren vrijwel onaangeroerd.
En Ben Crabbé? Die miste naar verluidt geen enkele aflevering.
Dat alleen al is een prestatie die grenst aan het bovennatuurlijke. Crabbé bleef dag in dag uit trouw op post om vragen te stellen over hoofdsteden, schilderijen en vergeten BV's.
Op die manier groeide hij uit tot iets wat weinig televisiegezichten ooit bereiken: een meubelstuk van de Vlaamse cultuur.
Van quizmaster tot nationaal behang
Weinig Vlamingen hebben een uitgesproken mening over Ben Crabbé. En misschien is dat net zijn grootste verdienste.
Hij polariseerde nooit. Hij choqueerde nooit. Hij werd nooit het middelpunt van schandalen of relletjes.
Crabbé was er gewoon.
Zoals de klok aan de muur er is.
Zoals de zetel er staat.
Zoals de rekening van Fluvius elk jaar opnieuw in de bus valt.
Zijn aanwezigheid werd zo vanzelfsprekend dat veel kijkers zich wellicht pas nu realiseren hoe uitzonderlijk zijn televisieloopbaan eigenlijk was.
Sven De Leijer erft een instituut
Vanaf september 2027 wordt Sven De Leijer het nieuwe gezicht van Blokken.
Een opvallende keuze, al kent hij het programma beter dan velen beseffen. In de beginjaren warmde hij het publiek op voor de opnames. Later groeide hij uit tot een vaste waarde op de openbare omroep met programma's als Vrede op Aarde en Hotel Romantiek.
Hij krijgt geen gewoon televisieprogramma in handen.
Hij erft een instituut.
Een programma dat ondertussen wordt omschreven als de langstlopende dagelijkse televisiequiz ter wereld en dat ondanks alle veranderingen in het medialandschap nog altijd een trouw publiek weet vast te houden.
Het einde van een tijdperk
De vraag is niet of Blokken zal overleven zonder Ben Crabbé, maar zal Vlaanderen ooit nog zo'n televisiefiguur voortbrengen?
Iemand die dertig jaar lang exact hetzelfde programma presenteert zonder zichzelf voortdurend opnieuw uit te vinden, zonder marketingcampagnes, zonder grote ego's en zonder de drang om zichzelf elke zes maanden te herlanceren.
Ben Crabbé was misschien niet de meest spectaculaire presentator van Vlaanderen.
Maar in een tijdperk waarin iedereen voortdurend aandacht schreeuwt, was hij iets veel zeldzamers geworden: een man die drie decennia lang simpelweg zijn werk deed.
En blijkbaar bleek dat voldoende om een brok televisiegeschiedenis te schrijven.
(Foto: Joel Hoylaerts/Philippe Crochet /Photo News)
