Het land met nieuwe bommen en granaten en een lege portefeuille.
Premier Bart De Wever (N-VA) heeft het nog eens helder samengevat: er is geen geld. Punt. Einde discussie. En wie toch nog dacht dat er ergens in een vergeten lade een paar miljarden rondslingeren voor energiecrisis, koopkracht of andere kleine ongemakken: helaas.
Njet
Voor de start van de commissie Binnenlandse Zaken in de Kamer klonk het opvallend droog uit de mond van de premier: geen algemene maatregelen tegen de stijgende energieprijzen. Geen brede steun, geen grote gebaren, geen budgettaire mirakels.
Zelfs de klassieke politieke rookgordijnen bleven dit keer achterwege. De boodschap was eenvoudiger dan een begroting in excel: “neen”.
Later kwam er nog een nuance — al blijft die vooral semantisch comfort bieden. “Ik heb niet gezegd dat mensen niet geholpen moeten worden, maar er is geen geld,” klonk het nog eens, voor de zekerheid, voor de verkiezingen later.
Arizona-coalitie op kookpunt
Binnen de Arizona-coalitie rommelt het ondertussen stevig. De MR dreigde zelfs om toekomstige akkoorden te blokkeren als er vrijdag geen concrete energiemaatregelen uit de ministerraad rollen.
Maar ook daar botst men op hetzelfde onzichtbare obstakel: de lege kas. De omgekeerde cliquet? “Neen,” zei De Wever zonder poespas. Geen poëtische twijfel, geen politieke danspas. Gewoon: neen.
Beslissingen boven communicatie (of toch proberen)
Vrijdag buigt de ministerraad zich opnieuw over het dossier. De premier wil vooral “beslissingen” en minder “communicatie” — wat in politieke vertaling meestal betekent: er komt communicatie over het uitstellen van beslissingen.
Tien dagen geleden werd nog beslist dat kwetsbare gezinnen “in principe” zouden worden geholpen met hun energiefacturen. In de praktijk betekent dat vooral dat er tijd wordt gewonnen tot iemand een budgetlijn vindt die nog niet rood staat.
En dan die ene vraag die stilaan luid wordt
Intussen groeit de klassieke Belgische reflex: als het federaal niet lukt, wie bellen we dan?
Misschien Europa. Misschien de regio’s. Of misschien — gewoon om het even hardop te zeggen — Theo Francken.
(Foto: Bert Van Den Broucke/ /Photo News)
