Lionel Shriver, bekend van de beststeller We Need to Talk About Kevin, zegt wat steeds meer mensen luidop beginnen te denken.
De schrijfster, ooit stevig verankerd in het liberale kamp, gelooft niet langer dat de migratiechaos aan de Amerikaanse grens zomaar het gevolg is van slechte organisatie. Volgens haar zit er een duidelijke lijn in het beleid. Geen toeval, maar richting. Dat net iemand van binnenuit die conclusie trekt, maakt het voor velen moeilijker om het nog weg te zetten als “extreem” of “ongefundeerd”.
Feit is dat onder Joe Biden de cijfers aan de zuidgrens pieken hebben bereikt die jaren geleden ondenkbaar waren. Recordaantallen grensoverschrijdingen, opvangsystemen die kreunen en steden die aangeven dat ze het niet meer aankunnen.
Tegelijk worden migranten effectief verspreid over het land via georganiseerde programma’s. Officieel om de druk te verdelen, maar volgens critici creëert dat een structurele instroom die moeilijk nog tijdelijk te noemen is. Wie dat alles nog “puur toevallig” noemt, moet volgens Shriver wel erg veel geloof hebben in incompetentie.
Haar conclusie is hard maar duidelijk. Als beleid jarenlang dezelfde uitkomst oplevert, is het geen fout meer maar een keuze. De idee dat migratie ook politieke gevolgen heeft, wordt volgens haar te vaak weggewuifd.
Meer inwoners betekent op termijn meer invloed, meer druk op sociale systemen en een verschuivend electoraat. Bewijzen voor een expliciet “masterplan” zijn er niet zwart op wit, maar voor Shriver is het patroon zelf al veelzeggend.
Zij denkt dat de overheid dit bewust doet om politieke redenen. Daar is echter geen bewijs voor en experts ondersteunen die theorie niet. Het is dus belangrijk om verschil te zien tussen feiten en meningen. Feit is dat migratie een groot en moeilijk probleem is in de VS. Maar of er echt een geheim plan achter zit, dat blijft voorlopig vooral een mening. Of, zoals in een goede roman, een theorie die spannend klinkt maar nog bewezen moet worden.
