Vorige week werd ze nog vakkundig door de gehaktmolen van de Wetstraat en de media gedraaid, vandaag zit ze gewoon bij ons in de zetel. Fatima Ellouzati, het Antwerpse N-VA-bestuurslid dat plots overal opdook, komt bij P open en zonder omwegen haar kant van het verhaal doen.
Soms heb je van die dossiers die plots ontploffen. Wat begint als wat interne partijruis, groeit binnen de kortste keren uit tot een mediastorm waar iedereen zijn zegje over moet doen. Dat was exact wat er gebeurde met Fatima Ellouzati.
Volgens de klassieke krantenverhalen ging het over “deloyaliteit”, sociale media en wat interne spanningen. Maar zoals dat meestal gaat: hoe meer er geschreven wordt, hoe groter het verhaal lijkt te worden, en hoe minder je nog weet wat er nu écht speelt.
Dus deden wij het op onze manier: geen anonieme bronnen, geen halve insinuaties, maar gewoon… de vrouw zelf uitnodigen.
In deze aflevering van In de Zetel met… schuift Fatima Ellouzati aan voor een opvallend open gesprek. Over haar schorsing van vier maanden, ja. Maar ook over die ondertussen beruchte geruchtenmolen die haar plots linkte aan niemand minder dan de premier. Spoiler: het verhaal zit toch nét iets anders dan sommige koppen deden vermoeden.
Wat vooral opvalt: Ellouzati is geen klassieke politica die haar woorden afweegt alsof er een partijwoordvoerder naast haar zit. Ze praat rechtuit, soms scherp, soms verrassend persoonlijk. Over hoe het voelt om plots in het oog van de storm te staan, maar ook over haar parcours dat weinig met de doorsnee Wetstraatcarrière te maken heeft.
Van dokwerker in de Antwerpse haven tot ondernemer en politica: het is niet bepaald het standaard cv dat je in Brussel tegenkomt. En net dat maakt het gesprek interessant. Geen ingestudeerde oneliners, maar iemand die weet wat werken is: letterlijk.
Tegelijk gaat het ook over de realiteit achter de schermen. Hoe combineer je politiek met een eigen zaak? Wat doet zo’n mediastorm met je privé? En hoe ga je om met het feit dat één foto of uitspraak plots een heel eigen leven begint te leiden?
Kortom: minder ruis, meer context.
