Greenpeace heeft weer eens een oliebedrijf tegen de schenen geschopt, maar deze keer schopte het terug.
En hard. In North Dakota heeft een rechter beslist dat de milieuorganisatie 345 miljoen dollar moet betalen aan Energy Transfer — de uitbater van de Dakota Access Pipeline, die in 2016 en 2017 het middelpunt was van één van de meest explosieve milieuconflicten van de voorbije jaren. Anders gezegd: Greenpeace moet nu ongeveer evenveel ophoesten als wat ze jaarlijks uitgeven aan rubberbootjes, spandoeken en actievoerders die zich aan boorplatformen vastkleven.
De zaak sleept al jaren aan, maar de jury hakte in 2025 de knoop door: Greenpeace was volgens hen schuldig aan laster, hinder en zo’n beetje alles wat je kan bedenken dat de bouw van een pijpleiding moeilijk maakt. De oorspronkelijke rekening bedroeg een onwaarschijnlijke 665 miljoen dollar. De rechter heeft het bedrag nu gehalveerd omdat sommige schadeposten “per ongeluk” twee keer waren aangerekend. Ach ja, een foutje van een paar honderd miljoen — kan al eens gebeuren.
Maar zelfs met die correctie blijft de rekening astronomisch. Greenpeace ziet het dan ook niet als een rechtszaak, maar als een groot, juridisch zwijgcontract met discount. Volgens hen probeert Energy Transfer vooral één ding te bereiken: de volgende generatie actievoerders afschrikken nog voor ze hun regenjas aantrekken.
De oliegigant beweert op zijn beurt dat Greenpeace de “centrale motor” was achter de massale blokkades en protesten rond Standing Rock. Dat ontkennen Greenpeace én de betrokken inheemse groepen met de nodige verontwaardiging: “Wij? De centrale motor? Jongens toch, als wij zo goed georganiseerd waren, lag die pijpleiding allang aan de andere kant van Mexico.”
Greenpeace trekt uiteraard in beroep. “Deze juridische strijd is nog láng niet voorbij,” klinkt het strijdvaardig. Dat zeggen mensen meestal net voor ze blut zijn, maar soit. Ze willen een nieuw proces en zijn bereid om tot het Hooggerechtshof van North Dakota te gaan. Milieuorganisaties wereldwijd blazen mee op de loftrompet van verontwaardiging. Oil Change International noemt de uitspraak een “intimidatiepoging die niemand tegenhoudt”. Dat hebben ze in het verleden inderdaad al bewezen: actievoerders laten zich doorgaans sneller tegenhouden door een gesloten thermos dan door een miljoenenclaim.
