Priester Rik Devillé haalt uit naar pauskeuze: “Zwijgen over misbruik wordt in deze Kerk nog steeds beloond.”
Rome zingt 'Habemus Papam', maar in Jezus-Eik klinkt een heel ander lied. Priester Rik Devillé - jarenlang de geestelijke rebel die het aandurfde om in eigen rangen misbruik aan te klagen - haalt in een geladen reactie vernietigend uit naar de keuze van kardinaal Robert Prevost als nieuwe paus. "Een ramp", noemt hij het. "Hij stond op de zwarte lijst. Eén van de zes die ze niet mochten kiezen."
De nieuwe paus - Leo XIV voor de wereld - stond ooit symbool voor vernieuwing in de katholieke periferie. Maar volgens Devillé is de man een incarnatie van het kerkelijk doofpotbeleid: geen dader, maar een deken der stiltes, een kardinaal van de cover-ups. Als dit de herder van Gods kudde moet worden, dan zijn de wolven voortaan welkom in de stal.
“Hij heeft misschien niets gedaan, maar net dát is het probleem”
Devillé spaart de woorden niet. In een live uitzending op de DPG-radio trilt zijn stem niet van eerbied, maar van woede. “Hij heeft zelf geen kinderen misbruikt, dat zeg ik er meteen bij,” klinkt het. “Maar hij heeft wel mensen beschermd die het wel deden. Dat is moreel bijna erger. Wie het kwaad toedekt, maakt zich medeschuldig aan het kwaad.”
De organisatie SNAP (Survivors Network of those Abused by Priests) bracht in maart nog een waarschuwing naar buiten. Zes kardinalen werden expliciet genoemd als problematisch — wegens een verleden van misbruiktoezegging, stilzwijgende medeplichtigheid of ronduit actieve doofpotoperaties. Prevost stond op die lijst. "En toch kreeg hij de witte soutane. Ongelooflijk," aldus Devillé.
Het Vaticaan hoorde de alarmbellen, maar negeerde ze in stilte
De brief van SNAP werd verstuurd naar onder meer kardinaal Pietro Parolin, de diplomatieke rechterhand van de vorige paus. Er werd gehoopt dat het College van Kardinalen de signalen serieus zou nemen, maar Rome bleef opvallend stil. Geen publieke reactie, geen intern onderzoek, geen afkeuring. Enkel een ‘habemus papam’ alsof er niets aan de hand was.
Volgens Devillé is het een zoveelste klap in het gezicht van slachtoffers. “Deze keuze zegt: wie misbruik verbergt, kan zelfs nog paus worden. Wat voor signaal geef je dan? Niet aan de wereld, maar aan de slachtoffers? Aan de mensen die jarenlang vochten tegen een muur van stilzwijgen?”
Peruviaanse schaduwdossiers en Amerikaanse aanklachten
Prevost heeft een verleden in Peru, waar hij bijna twintig jaar werkte binnen de orde van de Augustijnen. Ook daar zou hij beschuldigde priesters de hand boven het hoofd gehouden hebben. Dossiers uit Lima en Trujillo duiken nu opnieuw op in de internationale pers. Maar zijn verdedigers slaan terug.
De Peruviaanse onderzoeksjournalist Pedro Salinas – zelf ook slachtoffer van seksueel misbruik– noemt de aantijgingen “ongefundeerde aanvallen vanuit conservatieve hoek”, met Opus Dei als hoofdverdachte. Volgens Salinas werd Prevost net geviseerd omdat hij in Peru het opnam voor slachtoffers. De waarheid, zoals altijd in Vaticaanse sferen, hangt ergens tussen symboliek, macht en mysterie.
Devillé: “Was er dan écht niemand zonder smet?”
“Er waren 133 kandidaten”, foetert Devillé. “Wil je mij écht doen geloven dat dit de best mogelijke keuze was? Of heeft de Kerk gewoon weer gekozen voor de man die hen het minst in de weg zal staan?”
Hij verwijst naar de stilte tijdens het conclaaf. Geen woord over misbruik, geen enkele vraag over de rol van de kandidaten in dossiers die nochtans een halve eeuw katholieke geloofwaardigheid hebben aangevreten. “Dit is niet alleen verontrustend, het is beschamend. Rome heeft nog altijd niets geleerd.”
Van sixtijnse pracht naar morele puinhoop
Vandaag draagt paus Leo XIV zijn eerste mis op in de Sixtijnse Kapel. De plechtigheid zal groots zijn, de gebeden diep, de koorzang hemels. Maar onder dat gewelf van Michelangelo hangt ook wat anders dan pracht en praal: de zware schaduw van een Kerk die alweer kiest voor strategisch zwijgen boven fundamentele zelfreiniging.
Rik Devillé — priester, criticus en klokkenluider in soutane — staat ondertussen weer alleen langs de kantlijn. Met een stem die nog altijd klinkt als een moreel alarmsignaal in een institutie die liever de klokken hoort luiden dan zich afvraagt wie er aan de touwen trekt.
Habemus Papam? Misschien. Maar ook habemus problemam.
(Foto's: YouTube)
