In het Canadese New Democratic Party-land, meer bepaald tijdens de leiderschapsconventie in Winnipeg, gebeurde iets dat tegelijk hilarisch en pijnlijk voorspelbaar is.
Afgevaardigden kregen zogenoemde “equity cards” uitgedeeld, kleurrijke pasjes die je spreekrecht konden versnellen afhankelijk van je identiteit. Denk aan gender, afkomst, LGBTQ+-status of andere categorieën.
Op papier bedoeld om meer “gelijke kansen” te creëren in het debat. In de praktijk leek het vooral op een soort fastpass-systeem voor wie het meest kon aantonen dat hij/zij/het/eenderwat het grootste slachtoffer was.
Geen vurige discussie dus over inflatie, gezondheidszorg of koopkracht maar een soort auditie voor wie het meest recht had op spreektijd.
Sprekers besteedden opvallend veel energie aan uitleggen waarom zíj die kaart hadden, in plaats van wat ze met dat podium wilden doen.
Een soort Olympische Spelen voor mensen met identiteitscrisissen, met als hoofdprijs nog vijf minuten extra microfoontijd.
Alsof dat nog niet genoeg was, ging een toespraak van een jonge activiste over buitenlandse politiek volledig ontsporen omdat ze de voorzitter verkeerd aansprak qua genderidentiteit.
In plaats van debat over geopolitiek, kreeg het publiek een live demonstratie van hoe snel een inhoudelijk gesprek kan veranderen in een mijnenveld van voornaamwoorden.
Ale, dan mogen we hier in dit apenland nog content zijn met GROEN en Vooruit. Het kan altijd erger…
