Paolo Falzone reed als een kamikazepiloot recht een mensenmassa in — en trapte pas op de rem toen het al veel te laat was.
Van 158 naar 174 km/u: volle gas richting tragedie
Drie jaar na het bloedbad in Strépy-Hacquegnies blijven de details van het drama hallucinant. Tijdens het assisenproces in Bergen werden deze week beelden getoond die nauwelijks te bekijken zijn zonder misselijk te worden.
Wat erop te zien is? Een bestuurder die zichzelf filmt terwijl hij met zijn BMW tegen waanzinnige snelheden door de nacht jaagt. Geen seconde van paniek. Geen reflex om af te remmen. Integendeel.
Volgens de technische analyse gaf Paolo Falzone tussen vijf en 2,5 seconden voor de impact nog altijd plankgas. De wagen versnelde zelfs nog van 158 naar 174 kilometer per uur. Op een openbare weg. Richting een carnavalsgroep.
Pas 1,19 seconde voor de botsing ging hij effectief in de remmen.
Met andere woorden: tegen dat zijn brein eindelijk besefte dat er tientallen mensen voor hem liepen, was het al gedaan.
De beelden liegen niet
Jarenlang hield Falzone vol dat hij alles deed om het drama te vermijden. Alleen: de technische gegevens slopen dat verhaal nu volledig.
De verkeersdeskundige die het ongeval reconstrueerde, maakte in de rechtbank brandhout van die versie. Volgens hem had een normale bestuurder de groep carnavalisten al op bijna 190 meter afstand kunnen zien.
Had Falzone meteen gereageerd, dan had hij zijn snelheid drastisch kunnen verminderen. Mogelijk had hij zelfs volledig kunnen stoppen vóór de impact.
Maar dat gebeurde niet.
Omdat hij bezig was zichzelf te filmen. Met één hand aan het stuur.
De expert reed het traject zelf opnieuw aan dezelfde snelheid en verklaarde dat hij zich al “niet op zijn gemak” voelde. Dat is nog zacht uitgedrukt voor een rit die eindigde met zeven doden en tientallen zwaargewonden.
Twee carnavalisten op de motorkap… en toch doorrijden
Wat het dossier nog cynischer maakt: na de impact stopte Falzone niet meteen.
Volgens de burgerlijke partijen reed hij gewoon verder, terwijl twee slachtoffers nog op de motorkap lagen. Geen noodoproep. Geen onmiddellijke hulp. Geen instinctieve reactie die je van een mens in shock zou verwachten.
Alleen chaos. Paniek. En een ravage die een volledige carnavalsgemeenschap voor het leven tekende.
De advocaten van de slachtoffers spreken daarom niet langer over een “ongeval”, maar over doodslag. En eerlijk: hoe meer details bovenkomen, hoe moeilijker het wordt om dat nog overdreven te noemen.
Assisenproces wordt nachtmerrie in slow motion
Het proces in Bergen voelt ondertussen als een nachtmerrie die zich frame per frame afspeelt. Elke technische reconstructie maakt het drama nog grotesker.
Een bestuurder die zichzelf filmt aan 174 kilometer per uur.
Een gsm in de hand.
Een mensenmassa recht vooruit.
Amper geremd.
En daarna gewoon doorrijden.
Dat zijn geen “slechte seconden” meer. Dat is een opeenstapeling van keuzes die eindigden in zeven overlijdens en 81 slachtoffers.
De jury moet nu oordelen of Falzone zich schuldig maakte aan zeven keer doodslag en 81 pogingen tot doodslag. Hij riskeert tot dertig jaar cel.
Maar voor de families verandert geen enkel vonnis nog iets aan die ene absurde realiteit: dat een carnavalsstoet veranderde in een slagveld omdat iemand dacht dat hij onsterfelijk was achter het stuur van een BMW.
Expert reed dodentraject van Strépy opnieuw aan 140 km/u: “Zelfs ik kreeg het benauwd”
Toen verkeersdeskundige Marc Van Lierde die ochtend rond 7.40 uur arriveerde op de plaats van het bloedbad, botste hij meteen op een hallucinant probleem: de ravage was zo extreem dat een klassieke reconstructie bijna onmogelijk werd.
Normaal kan een expert op basis van remsporen, de positie van slachtoffers en de plaats waar een wagen tot stilstand komt vrij nauwkeurig berekenen wat er gebeurde. In Strépy lag dat compleet anders. Slachtoffers waren tientallen meters weggeslingerd, de schade was enorm en niets leek nog logisch in elkaar te passen.
Van Lierde spendeerde daarna maanden aan het uitpluizen van camerabeelden, bewakingscamera’s en technische analyses. Uiteindelijk besloot hij zelf het traject opnieuw af te leggen — aan 140 kilometer per uur.
Wat hij daarbij voelde, zegt veel.
Volgens de expert gaf de rit hem meteen een benauwd en ronduit angstaanjagend gevoel. Vooral aan de wegversmallingen werd duidelijk hoe absurd gevaarlijk die snelheid was. De wagen had tientallen meters nodig om nog maar enigszins tot stilstand te komen.
De beelden van die testrit, die in de assisenzaal werden getoond, zouden ronduit hallucinant zijn geweest. Een wagen die als een projectiel door een dorpsstraat jaagt, terwijl elke fout fataal wordt.
Uit bijkomende testen bleek bovendien dat een groep voetgangers in het donker, met enkel dimlichten en zonder straatverlichting, pas zichtbaar werd op zo’n 35 à 40 meter afstand. Aan de toegelaten snelheid van 50 km/u had een bestuurder nog perfect kunnen stoppen.
Aan 174 km/u veranderde die straat echter in een dodelijke tunnel zonder uitweg.
(Foto: RTBF/Didier Lebrun/Photo News)
