Frances Staudt wilde gewoon basketballen.
Wat ze kreeg in de plaats was een onderzoek. Toen ze weigerde te spelen tegen een transvrouw, oftewel een biologische man, in de meisjescompetitie, werd ze niet beschermd maar ondervraagd.
Niet omwille van een fout spel, maar omwille van woorden. âMisgenderingâ, zo luidde het verdict. In het Amerikaanse Tumwater bleek biologie plots geen vaststaand gegeven meer, maar een gevoel dat je beter niet hardop benoemt. Een meisje dat zegt wat ze ziet, werd zo in recordtempo gepromoveerd tot probleemgeval.
Schoolbestuur, begeleiders en zelfs haar eigen directie kozen niet voor begrip, wel voor waarschuwingen en disciplinaire dreiging. Frances werd onderzocht wegens pesten en intimidatie, terwijl zij zelf degene was die onder druk kwam te staan.
Ironisch genoeg werd haar verteld dat zwijgen de enige veilige optie was. Blijkbaar is de boodschap vandaag duidelijk. Wie vragen stelt bij oneerlijke concurrentie in meisjessport, vormt een groter risico dan het probleem zelf.
Na het incident werd Staudt officieel onderzocht door zowel haar school als de sportkoepel wegens vermeend pest- en intimidatiegedrag. Ze kreeg te horen dat verdere uitspraken over het geslacht van de betrokken leerling zouden leiden tot bijkomende disciplinaire maatregelen.
Volgens Staudt spraken ook verschillende leerkrachten, coaches en leden van de lerarenvakbond zich publiek tegen haar uit via interne brieven en sociale media. Haar eigen zorgcoördinator nam schriftelijk afstand van haar standpunt, wat de situatie verder deed escaleren binnen de schoolomgeving.
En zo eindigt een spel over ballen in een spel zonder ballen.
