De cultus van Trump de Grote.
De presidentiële eregalerij van het Witte Huis is herschreven. Niet historisch, maar ideologisch. Onder de portretten van voormalige Amerikaanse presidenten die in het Witte Huis hangen staan sinds kort nieuwe bordjes, opgesteld in een toon die weinig aan neutraliteit en veel aan partijpolitiek verraadt. Vooral Joe Biden en Barack Obama worden expliciet beledigd, terwijl Donald Trump uitvoerig wordt verheerlijkt.
De zogenoemde Presidential Walk of Fame — een galerij die bedoeld was als institutioneel overzicht van oud-presidenten — is zo verworden tot een communicatiemiddel van het huidige Witte Huis. Feiten en waardering maken plaats voor slogans, verdachtmakingen en zelfverheerlijking, om het woord leugen niet te gebruiken.
Biden als karikatuur
Onder het portret van Joe Biden staat te lezen dat hij “veruit de slechtste president in de Amerikaanse geschiedenis” zou zijn. Het bordje herhaalt bekende Trump-retoriek door hem “Sleepy” en “Crooked Joe” te noemen en zegt dat Biden president werd na “de meest corrupte verkiezing ooit”. Ook wordt opnieuw de bewering opgevoerd dat Biden wetten liet ondertekenen met een automatische pen, zonder zijn medeweten.
Dat dezelfde president eerder al symbolisch werd vervangen door een afbeelding van zo’n autopen, onderstreept dat het hier niet om historische duiding gaat, maar om politieke afrekening.
Obama en Clinton herschreven
Ook Barack Obama ontsnapt niet aan de herschrijving. Zijn zorgwet wordt omschreven als “ineffectief” en hij wordt verantwoordelijk gesteld voor electorale verliezen van de Democraten. Bij Bill Clinton wordt expliciet vermeld dat zijn succes te danken zou zijn aan Republikeinen in het Congres en dat zijn echtgenote Hillary Clinton in 2016 verloor van Donald Trump — een toevoeging die weinig met zijn presidentschap te maken heeft, maar alles met politieke framing.
Republikeinen met mildere pen
Voor Republikeinse presidenten is de toon opvallend milder. Ronald Reagan wordt gepresenteerd als een vroege bewonderaar van Donald Trump, een bewering die vooral symbolisch moet werken. George W. Bush wordt geprezen voor zijn verkiezingsoverwinning in 2000, met een korte, bijna terloopse verwijzing naar de oorlogen in Afghanistan en Irak.
Trump als maat der dingen
De uitzonderingspositie is voor Donald Trump zelf. Onder zijn portretten hangen meerdere bordjes die zijn presidentschap en verkiezingsoverwinning van 2024 in superlatieven beschrijven. Hij zou met “een enorme voorsprong” hebben gewonnen en het “Gouden Tijdperk” van de Verenigde Staten hebben ingeluid. Zijn beleidsdaden worden uitsluitend als successen gepresenteerd, waaronder het opzeggen van internationale akkoorden en het “oplossen” van 8 oorlogen.
Institutionele grens overschreden
Wat ooit bedoeld was als een eerbetoon aan het ambt, is nu een verlengstuk geworden van campagneretoriek. Het Witte Huis gebruikt zijn symbolische ruimtes niet langer om geschiedenis te tonen, maar om een versie ervan op te leggen. Dat gebeurt zonder nuance, zonder bronnen en zonder schaamte.
De presidentiële eregalerij is geen museum meer. Ze is een pamflet geworden.
(Foto: AI-P-magazine/Grok)
