Op Quatorze Juillet viel er voor Frankrijk weinig te vieren. Europees kampioen Spanje schakelde de vicewereldkampioen met een volwassen prestatie uit en won de halve finale met 0-2. La Roja staat daarmee zestien jaar na zijn eerste wereldtitel opnieuw in een WK-finale, waarin het zondag de winnaar van Engeland-Argentinië ontmoet.
De affiche deed het water in de mond lopen. Twee Europese grootmachten, een plek in de WK-finale op het spel en miljoenen voetbalfans die zich schrap zetten voor spektakel. Wat ze kregen? Een Franse ploeg die leek te voetballen met de handrem op en een Spanje dat niet eens zijn allerbeste niveau nodig had om af te rekenen met de favoriet.
De eerste helft was er een om snel te vergeten. Slordige passing, balverlies langs beide kanten en amper doelgevaar. Tot Lucas Digne plots besloot om Lamine Yamal aan te pakken alsof hij op de judomat stond. De linksback trapte de Spaanse wonderboy vol in plaats van de bal en schonk Spanje een strafschop.
Tja, zo'n fase waarbij iedereen zegt dat het een fout is, maar tegelijk denkt: moet dit echt een penalty zijn? De regels zijn duidelijk, de frustratie evenzeer. Mikel Oyarzabal trok zich daar niets van aan en knalde de 0-1 onberispelijk binnen. Frankrijk keek al snel tegen een achterstand aan die het eigenlijk nooit meer te boven kwam.
Les Bleus inspiratieloos
Na de pauze verwachtte iedereen een stormloop van Les Bleus. Die bleef uit. Frankrijk voetbalde inspiratieloos, traag en voorspelbaar. Alsof niemand had verteld dat er een WK-finale op het spel stond.
Spanje rook bloed. Pedro Porro dook plots alleen op voor Mike Maignan en werkte ijzig koel af: 0-2. Even later leek Lamine Yamal de vernedering compleet te maken met een derde treffer, maar buitenspel redde de Franse eer nog een klein beetje.
Wat daarna volgde, was misschien nog het meest beschamende voor de ploeg van Deschamps. Frankrijk pompte de bal naar voren, liep zich keer op keer vast en slaagde er nauwelijks in de Spaanse doelman echt aan het werk te zetten. De gevreesde aanval met wereldsterren bleek tandenloos. Spanje hoefde niet eens te schitteren om comfortabel naar de finale te wandelen.
Spanje ruikt tweede wereldtitel
Geen derde opeenvolgende WK-finale dus voor Frankrijk. Wel een Spanje dat zestien jaar na zijn eerste wereldtitel opnieuw op de drempel van de eeuwige roem staat. Opvallend detail: België blijft voorlopig het enige land dat op dit WK wist te scoren tegen de Spaanse machine.
Zondag wacht de finale tegen Engeland of Argentinië. Als La Roja opnieuw zo volwassen voor de dag komt, mag de rest zich serieus zorgen maken. Want dit Spanje speelt niet altijd oogstrelend, maar wel dodelijk efficiënt. En dat is op een WK meestal de gevaarlijkste combinatie.
Voor Didier Deschamps rest nog één troostprijs: de wedstrijd om de derde plaats. Een schrale afsluiter voor een bondscoach die droomde van een historische hattrick aan WK-finales, maar op nota bene Quatorze Juillet vooral afscheid nam van die droom.
