Kleine mannen in opleiding.
In de crèche maakt het allemaal niks uit. Jongens koken daar met evenveel overtuiging als meisjes en strijken elkaars minihemdjes in de poppenhoek zonder een zweem van gêne. Helena of Kasper, het maakt niet uit wie je tikkertje vangt. Tot de jaren vorderen en de testosteron zachtjes in de coulissen begint te trappelen. Rond het derde leerjaar trekken de kleine kerels zich massaal terug in hun eigen bastion. Voetbal, duw- en trekwerk, kattenkwaad onder het mom van vriendschap—de jongens kiezen resoluut voor de jongens.
Waarom? Omdat gelijken elkaar opzoeken. Jongens willen ‘man’ leren zijn, en dat doe je door je te meten met andere exemplaren in wording. Hoe ga je om met ruzie? Laat je soms je ego zakken of blijf je halsstarrig in je gelijk? Elke botsing of knuffel levert informatie over wie je bent of denkt te zijn. Vriendschap als generale repetitie voor volwassen mannelijkheid.
Na het twaalfde jaar? Dan mogen Helena en haar vriendinnen weer meespelen. Het testosteron zoekt dan andere uitwegen, vaak met vlinders en puistjes als bijwerkingen. Maar de échte training—die van ‘kleine jongen tot toekomstige man’—die is dan al lang begonnen, ergens tussen de keukentje-en-strijkplank en het eerste robbertje vechten op het verjaardagsfeestje.
