Toen onze mops een mopsje was…
Honden plassen niet zomaar. Ze schrijven. Elke straathoek is een brief, elke paal een bulletinbord. Hier was ik, zo voel ik mij vandaag, dit is van mij. En net daarom doen ze het vooral waar het niet mag. Verboden plekken ruiken sterker, zijn al bezet, dragen verhalen van anderen. Een nieuw bankje, een gevel, een tas die even is neergezet: dat is blanco papier, dat vraagt om commentaar.
Hoe harder wij roepen “nee”, hoe duidelijker voor de hond dat het hier belangrijk is. Een plek met regels is een plek met betekenis. En betekenis moet gemarkeerd. Dus ja, ze weten dat het niet mag. En net daarom móét het. Zoals alleen honden dat kunnen: koppig, eerlijk en totaal ongevoelig voor menselijke afspraken.
