Waarom marsmannetjes niet bestaan (en waarom we ooit dachten van wel).
Mars leek ooit verdacht veel op de aarde, tenminste door de telescopen van de 19e eeuw. Toen Giovanni Schiaparelli “kanalen” meende te zien, ging de verbeelding op hol. Zeker toen Percival Lowell daar complete beschavingen van maakte. Mars werd een planeet vol ingenieurs die hun stervende wereld probeerden te redden.
De mythe hield stand, gevoed door sciencefiction en zelfs massahysterie na een radiospel van Orson Welles. Tot de wetenschap het feestje kwam verstoren.
Met missies zoals Mariner 4 bleek Mars gewoon een koude, droge woestijn zonder steden, zonder kanalen en zonder leven.
Geen marsmannetjes dus. Wel een mooi voorbeeld van hoe graag we willen geloven dat we niet alleen zijn.
