Twee of drie bolletjes?
Soldaten. We denken meteen aan camouflage, zware wapens en serieuze blikken alsof lachen verboden is. Maar eerlijk: zijn het eigenlijk niet gewoon gasten zoals jij en ik? Mannen die na een shift ook gewoon hun helm afzetten, hun rug recht trekken en denken: “doe mij eens een ijsje, en liefst met extra saus”?
Tussen loopgraven en orders door blijft er blijkbaar nog iets verrassend menselijks overeind: zin in suiker, een pauze, en even doen alsof de wereld niet in brand staat. Want zelfs aan het front blijft de basis van het leven overeind: honger, vermoeidheid en een onverklaarbare drang naar iets kouds op een warme dag.
Misschien is dat wel het meest bizarre beeld van allemaal: dat iemand die vandaag een heel land “draagt”, morgen gewoon twijfelt tussen vanille of chocolade.
