Waar zijn al die mannelijke strippers gebleven?
Je ziet ze in films, in clichés en in de fantasie van vrijgezellenfeestjes waar de champagne sneller stroomt dan het gezond verstand. Maar in het echte leven? Mannelijke strippers zijn ongeveer zo zeldzaam als een rustige vrijdagavond op de ring rond Antwerpen.
Hoe dat komt, is eigenlijk simpel en tegelijk wat ongemakkelijk.
Ten eerste: de vraag. De markt is klein. Waar vrouwelijke strippers al decennia lang een vaste plek hebben in clubs, shows en evenementen, blijft de vraag naar mannelijke strippers veel meer niche. Vrijgezellenfeesten voor vrouwen bestaan wel, maar zijn vaak minder voorspelbaar georganiseerd rond één “standaard entertainmentmoment”.
Ten tweede: de job zelf. Mannelijke stripacts vereisen niet alleen fysiek uithoudingsvermogen en choreografie, maar ook een flinke dosis zelfrelativering. En laat dat nu net iets zijn waar het mannelijk ego niet altijd om staat te springen.
En dan is er nog de realiteit: wie denkt dat het vooral glamour en geld is, zit ernaast. Veel optredens zijn kort, intens en logistiek omslachtig. Het beeld van de oliedruppelende sixpack in spotlights is leuk voor Instagram, maar minder voor de belastingaangifte.
Tot slot: sociale verwachtingen. Een vrouw op een podium die zich uitkleedt voor publiek? Dat zit al decennia in het entertainmentmodel ingebakken. Een man? Die moet blijkbaar nog altijd eerst uitleggen waarom hij dat in godsnaam vrijwillig doet.
En zo blijft de mannelijke stripper een soort mythisch wezen. Iedereen heeft er al over gehoord. Weinigen hebben er ooit echt één gezien.
Misschien net daarom dat hij zo goed blijft bestaan in de fantasie.
