De zichtbare slijtage van een president die zichzelf onsterfelijk waande.
Donald Trump heeft zijn carrière gebouwd op het beeld van een onwrikbare leider: onvermoeibaar, onverslijtbaar, onaantastbaar. Maar wie vandaag naar de president kijkt, ziet geen mythisch figuur maar fanatiekeling die op de energie van zijn eigen ego vooruit raast. En dat vreet aan je lichamelijke conditie. De fysieke limieten van een man die richting 80 gaat, worden stilaan duidelijk.
In tegenstelling tot de bravoure die hij dagelijks tentoonspreidt — en de narratieven die zijn entourage ijverig serveren — stapelen de signalen zich op. Statistieken, publieke optredens, vreemde incidenten en korte werkuren schetsen hetzelfde beeld: Trump is geen goddelijk fenomeen, maar een man die, net als elke andere zeventiger, geconfronteerd wordt met de tand des tijds.
Een president die steeds later opstaat
Toen Trump in 2017 zijn eerste termijn begon, startte zijn dag officieel om 10.31 uur. Vandaag schuift dat gemiddelde op tot 12.08 uur, bijna twee uur later. Zijn werkdag eindigt nog steeds kort na 17 uur, maar de koperen uren vooraan verdwijnen. Niet uit planning, maar uit noodzaak.
Ook het aantal publieke optredens is stevig gekrompen: 1.688 in 2017, tegenover 1.029 in dezelfde periode dit jaar — een daling van 39 procent. Voor een president die zijn macht graag via zichtbaarheid etaleert, is dat geen detail. Het is een signaal.
Blauwe plekken, gezwollen enkels en een MRI-scan
Afgelopen zomer veroorzaakte een blauwe plek op zijn rechterhand de nodige speculatie. Het Witte Huis wuifde dat weg — teveel handen geschud, klonk het. Nadien volgden de gezwollen enkels: volgens zijn entourage een neveneffect van aspirine.
En dan was er de MRI-scan die in oktober uitlekte. Officieel “routine”, maar dat zijn zulke onderzoeken zelden voor 79-jarigen die al decennia de zwaartekracht uitdagen.
Het Oval Office-incident
De scène die duidelijk weinig aan de verbeelding overlaat, speelde zich af op 6 november. Een gemediatiseerde bijeenkomst, start rond de middag, als Trump pas enkele uren terug is van een Aziatische rondreis. Terwijl een expert voor zijn neus flauwvalt, staat de president er ogenschijnlijk verdwaasd bij, met afzakkende oogleden en wegzakkende aandacht.
Volgens The New York Times was dit geen incident, maar een symptoom: een batterij die “af en toe tekenen van slijtage vertoont”.
“Ik ben geen slaper” — maar de cijfers spreken hem tegen
Trump gebruikt Bidens hoge leeftijd al jaren als wapen. In het Witte Huis pronkt zelfs een ingelijste grap: een “autopen” die Biden zou hebben gebruikt omdat hij zijn eigen handtekening niet meer kon zetten.
Maar terwijl Trump Biden neerzet als een man die overal indommelt, laten de agenda’s van beide termijnen zien dat Trump zelf steeds vaker uitrust. Niet symbolisch, niet politiek — maar fysiek.
Af en toe nog een glimp van het oude zelf
Het moet gezegd: Trump reist vandaag meer internationaal dan in 2017. Acht buitenlandse trips tegenover vier toen.
En hij lijkt enkele kilo’s kwijt — volgens zijn dokter is de president “in uitstekende cognitieve en fysieke gezondheid”. Maar dat soort verklaringen verliest overtuigingskracht zodra de cijfers, beelden en incidenten naast elkaar worden gelegd.
Trump is geen mythisch figuur, maar een ouder wordende leider
Hoe hard zijn entourage ook probeert het beeld van de onstopbare, vitale president op te poetsen: de realiteit wringt. Trump is 79. Hij beweegt trager. Hij werkt korter. Hij slaapt vaker — al noemt hij het anders. Hij vertoont blauwe plekken, gezwollen gewrichten en slaperige reflexen.
Wie hem blijft afschilderen als een politieke onsterfelijke, negeert het onvermijdelijke: ook Trump is een mens van vlees, bloed en slijtage.
Geen god, geen icoon buiten tijd en ruimte — maar een president op leeftijd, die steeds moeilijker kan verbergen dat de natuurwetten ook op hem van toepassing zijn.
(Foto: Shutterstock)
