Bij de Canadian Broadcasting Corporation dachten ze blijkbaar: “Inclusie? Vol gas.”.
Tijdens een uitzending van een concert van Rush kreeg de gebarentolk niet alleen de lyrics, maar ook een solo luchtgitaar en denkbeeldige drumfills cadeau.
Klinkt als satire, maar het is effectief een techniek waarbij tolken muziek visueel vertalen via ritme en beweging. Voor dove kijkers kan dat dus wél betekenis hebben. Voor de rest van de wereld lijkt het vooral alsof iemand auditie doet voor “Air Guitar Championships – Deaf Edition”.
En toch, het internet roept meteen dat woke Canada volledig ontspoord is. Maple syrup, beleefdheid en nu… denkbeeldige gitaren op nationale televisie. “Voor wie is dit?” klinkt het verontwaardigd, terwijl het antwoord eigenlijk simpel is: niet voor jou.
Het blijft een heerlijk absurd beeld, maar achter die cringe zit wel een poging tot inclusie.
Alleen tja… het ziet eruit alsof iemand bij de HR-afdeling net iets te enthousiast “ja” heeft geklikt op alle inclusie-vakjes.
