Nicolas Sarkozy — de man die ooit met wereldleiders dineerde, champagne dronk met Carla Bruni en Italië even jaloers maakte op de Franse politiek — is nu officieel de duurste gevangene van Frankrijk. De voormalige president zit sinds dinsdag achter de tralies van de Parijse gevangenis La Santé, veroordeeld tot vijf jaar cel wegens ‘criminele samenzwering’ in de beruchte Libië-affaire.
Zijn misdaad? Niet moord, geen fraude van miljardenniveau, geen coup d’état. Nee: het soort politieke zakendeal dat in België doorgaans wordt beloond met een zitje in de Senaat.
Een president achter slot en grendel
Dinsdagmorgen vertrok Sarkozy in stijl in maatpak, niet in boeien, richting gevangenispoort. Zijn aanhangers zongen het Franse volkslied, en hij zwaaide alsof hij op weg was naar een galadiner, niet naar een cel van negen vierkante meter.
“Een juridische schande”, noemde hij het. “Een wraakactie.”
En eerlijk? Het voelt een beetje zo. De man is 70, heeft een kunstcollectie, een ex-topmodel als vrouw en een villa die meer kost dan de hele gevangenis waar hij nu zit. En dan krijgt hij geen enkelband, geen huisarrest, geen diplomatieke verontschuldiging… maar gewoon een nummer, een bed en drie bewakers die hem komen wekken voor zijn wandelingetje.
Van Villa Montmorency naar La Santé
Tot vorige week dineerde Sarkozy nog in het Four Seasons Hotel in Parijs — truffelpasta van 210 euro, zijn dochter’s verjaardag, Carla aan zijn zijde, Céline Dion als buurvrouw. Vandaag eet hij linzensoep en mag hij twee keer per week bezoek ontvangen. De ironie druipt van de muren.
Zijn nieuwe “woning” is negen vierkante meter groot, mét privédouche. Frankrijk is tenslotte geen barbaars land. Hij heeft een telefoon, een tv (voor 14 euro per maand), en uitzicht op een muur. Zijn nieuwe buren? Geen Céline Dion, maar celblok C.
Een beetje wraak, veel symboliek
Officieel zit Sarkozy vast om “de geloofwaardigheid van justitie te bewaren”. Officieus voelt het als een revanche van het systeem dat hij ooit zelf belichaamde.
Geen enkelband, geen vrijlating in afwachting van beroep: gewoon hup, binnen. En dat voor iemand die “de waarheid” wil laten zegevieren.
Zijn advocaten spreken van “een schande”. Sarkozy zelf noemt het “diep vernederend voor Frankrijk”. En in alle eerlijkheid: het heeft iets pijnlijk komisch. Een man die ooit besliste over oorlog en vrede, moet nu toestemming vragen om buiten te mogen wandelen.
De Graaf van Monte Sarkozy
Om zijn dagen te vullen, nam hij twee boeken mee: Het leven van Jezus Christus en De Graaf van Monte Cristo. In dat laatste ontsnapt de hoofdpersoon uit de gevangenis, vindt een schat en neemt wraak op al wie hem verraadde. Laten we hopen dat Nicolas het niet als handleiding leest.
En toch...
Misschien is het niet eens zijn cel die hem stoort, maar het idee dat hij door de achterdeur verdwijnt. De eerste Europese ex-president die écht de cel in vliegt: dat staat op geen enkel cv mooi. Zelfs Berlusconi kwam er met gemeenschapsdienst van af.
En als hij straks vrijkomt, kan hij misschien meteen doorvliegen naar zijn nieuwe job bij de VN.
Daar kan hij dan armoede bestrijden — hij heeft alvast geoefend in een cel van negen vierkante meter.
