Georges-Louis Bouchez houdt vol: geen sancties tegen Israël en geen erkenning van Palestina.
De roep om een scherpere diplomatieke lijn tegenover de regering-Netanyahu klinkt steeds luider binnen de Belgische politiek. Toch blijft MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez zich koppig verzetten tegen elke vorm van sancties of erkenning van Palestina. Zijn standpunt wijkt af van de evolutie bij coalitiepartners als Vooruit, CD&V en Les Engagés, en zelfs de oppositiepartij N-VA laat inmiddels ruimte voor een koerswijziging. Bouchez daarentegen wijkt voor geen meter. Geen erkenning. Geen sancties. Geen schuldverklaring.
Wat verklaart die hardnekkigheid? Historische voorkeuren? Ideologische reflexen? Of is het een berekende electorale zet?
Historisch erfgoed of strategische update?
De pro-Israëlkoers van de Franstalige liberalen is niet nieuw. Reeds onder Jean Gol — boegbeeld van de PRL in de jaren ’80 en ‘90 — was er een uitgesproken pro-Israëlreflex. Gol, van joodse origine, gaf richting aan een buitenlandse politiek waarin Israël gold als bondgenoot binnen de liberale wereldorde.
Maar wie het parcours van Gol vergelijkt met dat van Bouchez, ziet ook breuklijnen. Gol stond in de jaren ’80 nog open voor een tweestatenoplossing en nam deel aan gesprekken tussen Israëlische en Palestijnse vertegenwoordigers. Louis Michel, zijn opvolger binnen de MR, veroordeelde begin jaren 2000 nog expliciet het optreden van Israël in Gaza en werkte mee aan de genocidewet die internationale vervolging mogelijk maakte.
Met Bouchez lijkt die historische nuance verdwenen. Zijn publieke uitspraken laten weinig ruimte voor dialoog: de Israëlische aanvallen in Zuid-Libanon noemt hij “geniaal”, de erkenning van Palestina “een cadeau aan het terrorisme”. Dat laatste is nagenoeg letterlijk de retoriek van de huidige Israëlische premier Benjamin Netanyahu. In maart 2025 stelde Bouchez in een debat zelfs dat er “geen sprake kan zijn van genocide, want de Palestijnse bevolking is sinds 1940 verviervoudigd.”
Interne breuklijnen binnen liberalisme
Het standpunt van Bouchez is niet alleen afwijkend binnen de federale coalitie, maar ook binnen het bredere liberale spectrum. Volgens oud-minister Vincent Van Quickenborne (Open VLD) loopt er een duidelijke breuklijn tussen Vlaamse en Franstalige liberalen als het over Israël gaat. Open VLD ruimte laat wel nog ruimte voor kritiek op Israëlisch beleid, maar de MR houdt vast aan een unilaterale verdediging van de Israëlische regering.
Binnen de federale regering is de MR de enige partij die systematisch elke veroordeling, diplomatieke maatregel of symbolische erkenning blokkeert. Volgens Van Quickenborne is de houding van Bouchez zelfs “verstrengd” tegenover eerdere MR-leiders.
Electorale positionering en ideologische confrontatie
Wat drijft Bouchez dan wel? Volgens politicoloog Dave Sinardet (VUB) past zijn houding tegenover Israël binnen een bredere strategie om zich rechts van het centrum te positioneren, en consequent oppositie te voeren tegen linkse standpunten. Pro-Israël versus pro-Palestina wordt in dat frame een ideologische lakmoesproef.
Voor Bouchez is Israël, aldus Van Quickenborne, “een buffer tegen alles wat Arabisch en islamitisch is” — een ideologische reflex die hem dichter bij de radicaal-rechtse stromingen in Europa brengt dan bij het traditionele MR-profiel.
Ook Simone Susskind, oud-senator (PS) en actief binnen de joodse gemeenschap, wijst bij VRT NWS op het electoraal motief. “Wellicht probeert hij stemmen weg te houden van een eventueel opkomende Franstalige extreemrechtse partij.” Toch waarschuwt ze voor de risico’s van deze koers: in Brussel wonen zowel een grote moslimgemeenschap als een progressieve joodse minderheid. Voor beide groepen is het standpunt van Bouchez problematisch.
(Foto: Didier Lebrun / Photonews)
