Boven de wet en elke vorm van beschaving.
Wie nog twijfelde aan de morele ontsporing van de Israëlische regering, kreeg deze week een nieuwe demonstratie in HD-kwaliteit. Itamar Ben-Gvir, de extreemrechtse Israëlische minister van Nationale Veiligheid, verspreidde trots beelden van geboeide activisten die op hun knieën zitten, het hoofd naar beneden gedwongen als krijgsgevangenen in een autoritaire politiestaat.
De man had zelfs een boodschap: “Zo verwelkomen we degenen die terreur steunen. Welkom in Israël.”
Met andere woorden: wie humanitaire hulp wil brengen naar Gaza, wordt door Israël behandeld als een crimineel.
Humanitaire activisten als oorlogsbuit
De beelden, gemaakt in de haven van Ashdod, tonen hoe activisten van een internationale vloot die Gaza probeerde te bereiken, hardhandig worden aangepakt. Een deelnemer roept “Free Palestine” en wordt meteen tegen de grond gewerkt.
Dat de video niet per ongeluk uitlekte, maar bewust door Ben-Gvir zelf werd gedeeld, maakt het pervers en cynisch. Dit was geen communicatieblunder, maar een propagandastunt. Machtsvertoon bedoeld om de wereld te tonen dat Israël zich door niemand nog laat terechtwijzen.
Internationale wetten, diplomatieke conventies en elementaire menselijke waardigheid lijken voor deze regering slechts hinderlijke voetnoten.
Het uitverkoren uitzonderingsregime
Voor alle duidelijkheid: kritiek op deze houding is geen kritiek op Joden, laat staan antisemitisme. Het is kritiek op een staat en een politieke klasse die zich almaar nadrukkelijker gedraagt alsof zij boven elke internationale norm verheven is.
Israël beroept zich al decennialang op historische trauma’s en existentiële dreigingen, maar gebruikt dat steeds vaker als schild om elk optreden te rechtvaardigen. Het gevolg is een gevaarlijke vorm van politieke onaantastbaarheid: de overtuiging dat voor Israël regels gelden die voor geen enkel ander land zouden worden aanvaard.
Een blokkade van humanitaire schepen. De vernedering van buitenlandse activisten. Collectieve bestraffing van burgers. Het zijn daden die door andere staten onmiddellijk zouden worden veroordeeld als flagrante schendingen van het internationaal recht.
Wanneer Israël ze pleegt, volgt meestal een lauwe oproep tot “terughoudendheid”.
Tiens, zelfs Netanyahu vond het te gênant
Opmerkelijk genoeg nam premier Benjamin Netanyahu afstand van Ben-Gvirs triomfvideo. Niet omdat de activisten volgens hem onterecht waren vastgezet, maar omdat de beelden “niet stroken met de waarden van Israël”.
Dat klinkt als een cosmetische reprimande. Netanyahu had immers geen bezwaar tegen de arrestaties zelf en wil de activisten zo snel mogelijk het land uitzetten. De inhoud blijft dus dezelfde; enkel de verpakking mocht iets minder opzichtig vernederend zijn.
België, Nederland en Canada grijpen in
De internationale verontwaardiging bleef deze keer niet beperkt tot bezorgde tweets.
Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot riep de Israëlische ambassadeur op het matje en stelde dat de beelden de meest elementaire normen van menselijke waardigheid schenden.
Ook Canada en Nederland namen dezelfde stap. Italië eiste de onmiddellijke vrijlating van zijn burgers en noemde de behandeling van de activisten onaanvaardbaar.
Dat meerdere bondgenoten van Israël zich genoodzaakt zien diplomatiek in te grijpen, toont aan hoe ver de Israëlische regering inmiddels van elk moreel kompas is afgedreven.
De les van de geschiedenis lijkt vergeten
De tragische ironie is pijnlijk.
Een staat die werd opgericht in de nasleep van een van de grootste misdaden uit de menselijke geschiedenis, wordt vandaag geleid door politici die openlijk vernedering, collectieve bestraffing en brute machtspolitiek verheerlijken.
Niemand beweert dat Israël gelijkstaat aan de regimes die ooit het Joodse volk wilden vernietigen. Die vergelijking zou historisch onjuist en moreel onaanvaardbaar zijn.
Maar het is legitiem om vast te stellen dat de logica van ontmenselijking — het idee dat bepaalde mensen minder rechten, minder waardigheid en minder bescherming verdienen — opnieuw zichtbaar wordt in het handelen van een regering die beweert namens de beschaving te spreken.
“Welkom in Israël”
Ben-Gvir bedoelde zijn boodschap als provocatie.
Maar misschien vat ze onbedoeld de realiteit treffender samen dan hem lief is.
Welkom in een land waar humanitaire activisten als vijanden worden behandeld.
Welkom in een staat waar ministers vernedering gebruiken als politiek marketinginstrument.
Welkom in een regime dat steeds openlijker laat zien dat het zich boven internationale wetten, diplomatieke regels en elementair fatsoen verheven acht.
En welkom in een wereld die daar veel te lang naar heeft gekeken zonder in te grijpen.
(Foto: X)
