Pogacar kaapt prijzengeld weg, Belgische renners volgen op ruime afstand.
De Tour de France 2025 zit erop, de eindrangschikking is definitief – en dus kan ook de financiële balans worden opgemaakt. Met een totale prijzenpot van ruim 2,3 miljoen euro was er op papier heel wat te verdelen, maar in de praktijk ging het gros van dat bedrag naar één man: Tadej Pogacar. De Sloveen fietste niet alleen zijn derde eindzege binnen, maar domineerde ook financieel. De Belgen komen pas achteraan het peloton van het prijzengeld.
Pogacar op alle fronten de sterkste
Tadej Pogacar sloot zijn Tour af met 627.280 euro op de teller – een bedrag dat meteen duidelijk maakt wie deze editie economisch domineerde. De helft van dat bedrag kwam voort uit zijn eindzege, goed voor 500.000 euro. Daarbovenop verdiende hij nog 44.000 euro met vier etappezeges en 25.000 euro met de bolletjestrui voor beste klimmer.
Jonas Vingegaard, tweede in het algemeen klassement, verzamelde 257.120 euro – aanzienlijk minder, vooral omdat hij geen enkele rit won. De Duitser Florian Lipowitz en de Brit Oscar Onley, respectievelijk derde en vierde in de eindstand, sluiten ook de financiële top vier af, met 131.830 en 95.870 euro.
Belgische renners: verdienstelijk, maar geen vetpot
De best verdienende Belg is Tim Merlier, die met twee sprintzeges 26.500 euro wist binnen te halen. Daarmee eindigt hij pas op plek 15 in het prijzengeldklassement. Wout van Aert volgt kort daarna met 23.170 euro, goed voor een 16e plaats. Ook Tim Wellens (19.070 euro, 18e) en Remco Evenepoel (17.010 euro, 20e) haalden nog net de top twintig.
Daarmee hebben de Belgische renners zich sportief wel getoond, maar financieel spelen ze geen rol van betekenis. Voor Evenepoel, de Belgische kopman met een groot palmares, is het resultaat zelfs opvallend mager in verhouding tot de verwachtingen.
Belastingen en verdeling: brutobedragen verbleken na de verdeelsleutel
Belangrijk detail: de vermelde bedragen zijn bruto en belanden niet rechtstreeks op de rekening van de renners. In de praktijk worden de inkomsten per ploeg samengebracht in één pot, waarvan gemiddeld 85 tot 90 procent naar de renners gaat. De rest wordt verdeeld onder personeel zoals soigneurs en mecaniciens.
Daar stopt het niet. De sommen worden eerst belast in Frankrijk, het gastland van de Tour. Daarnaast int de internationale rennersvakbond CPA automatisch 8 procent voor dopingbestrijding, transitiefondsen en eigen werking. Daarna volgt in België opnieuw de fiscus, die op het overblijvende bedrag nog eens toehapt.
Fiets versus racket: Tour blijft sportief groot, maar economisch klein
Ondanks het statuut van grootste wielerronde ter wereld, blijft de prijzenpot van de Tour (2,3 miljoen euro) bescheiden in vergelijking met andere topsporten. De Giro komt aan 1,6 miljoen euro, de Vuelta blijft steken op 1,1 miljoen. Maar tegenover bijvoorbeeld Wimbledon – bijvoorbeeld – lijkt het Tourbudget eerder symbolisch. De prijzenpot van Wimbledon is met zijn 52,3 miljoen euro ronduit exuberant. De mannelijke en vrouwelijke winnaars kregen elk 2,75 miljoen euro mee naar huis – een bedrag dat één tennisser op één avond binnenhaalt, terwijl het volledige Tourpeloton daar drie weken voor moet zweten én het dan nog onder elkaar moet verdelen.
Prijzengeld versus loon: wie écht verdient, doet dat via het contract
Het prijzengeld mag dan mediageniek zijn, het stelt weinig voor naast de jaarlonen van de toppers. Pogacar ontvangt bij Team UAE een brutojaarsalaris van naar schatting 8 miljoen euro. Mathieu van der Poel zat in 2023 aan 4 miljoen euro, Wout van Aert aan 3,5 miljoen euro. Remco Evenepoel moest het met 2,8 miljoen euro stellen, al zijn er intussen signalen dat zijn contract bij Soudal Quick-Step herbekeken wordt.
Kortom: de Tour de France blijft hét podium voor sportieve glorie, maar financieel zijn het nog altijd de jaarcontracten en sponsors die het verschil maken. Pogacar haalt ook op dat vlak zijn slag thuis. De rest mag met de kruimels tevreden zijn – en nadien hun fiscale puzzel leggen.
(Foto: Jan De Meuleneir/Photo News)
