Eind juli 2004 ging de Vlaamse regering Leterme van start met GeertBourgeois als minister. 22 jaar later is er op vlak van de Vlaamse strijd niets, maar dan ook niets gebeurd.
Ik ben zelf geen Vlaams Nationalist. Eerder een regionalist op z'n Zwitsers.
Maar het doet wel pijn aan de ogen om de Vlaamse nationalistische kiezer zo te zien bedriegen. En nog altijd leeft de overtuiging bij die mensen dat er toch nog iets gaat veranderen. Tegen beter weten in.
Dat komt omdat de N-VA geen plan B heeft en dus geen kracht in de onderhandelingen met de Walen. Het is een akkoord voor meer Vlaamse bevoegdheden of niets. Wel, voor de Walen is het niets. Dat is hun plan B.
De illusie dat de Walen gaan toegeven omdat ze anders een Vlaamse meerderheid federaal moeten dulden en omdat ze minder geld krijgen, is een fatale illusie. De PS wacht gewoon op de volgende verkiezingen om dan terug aan de steeds groter wordende potten te zitten.
Want de etatisten van de N-VA doen precies wat de PS ook wil: de staat almaar groter maken.
Het enige realistische plan B is het Zwitsers model. De meeste bevoegdheden doorduwen naar regionale kantons. Limburg, het Meetjesland, de streken rond Gent, Brugge en Mechelen, Antwerpen... met veel meer inspraak voor de mensen. Daar krijg je zowel de echte democraten als de liberalen, als de Vlaams nationalisten achter.
Een eerste aanzet om de staat kleiner te maken en de greep van de mensen op het beleid te vergroten. Als de N-VA de moed zou hebben om vanuit dat perspectief echt voor verandering te gaan, dan zijn er mogelijkheden om ons land een heel nieuw elan te geven.
Maar ik vrees dat deze N-VA gemaakt is voor de macht om de macht. Niet voor de macht voor verandering.
Dat zie je ook aan de fans van de N-VA die voor alles een excuus klaar hebben. Het is de schuld van de coalitie, van de socialisten, van het regeerakkoord, van de VLD, van Vivaldi, van de conjunctuur... maar vooral niet van de N-VA.
Het verlies van het zelfinzicht is de rem op de verandering. Niet de kracht ervan.
