Staatsvermindering? Vergeet het. Geen enkele regeringspartij is bereid om de veel te dikke staat op dieet te stellen. Er wordt op dat vlak gemorreld in de marge. De pijlen zijn gericht op de uitkeringen. De pensioenen, de werkloosheidsuitkeringen, de ziekteuitkeringen. Hoogstens ook nog op de uitgaven aan externen. De artsen en de geneesmiddelen. Maar snijden in de overdreven administraties en regulitis, No way.
Merkwaardig is dat de ook de partijen die van zichzelf beweren liberaal te zijn, vooral geen liberalen maatregelen willen nemen. Zo is daar de ronkende MR. Met Bouchez als de ultieme blauwe kikker die veel kwaakt. Van de N-VA is al 20 jaar geweten dat hun daden en hun woorden niet matchen. Nationalisten die niets nationalistisch doen. Hun pretentie een liberale partij te zijn geworden, is ook een helium luchtballon. De dag dat de kiezers van de N-VA gaan begrijpen dat dit een partij oplichters is, komt steeds dichterbij. Als dat gebeurt dreigt er voor de N-VA een implosie zoals bij de VLD. De N-VA is eigenlijk de CD&V 2.0. Een etatistische partij die vooral de postjes in het staatsapparaat overgenomen heeft van de andere traditionele partijen. Met als evident gevolg dat de staatsvermindering voor de N-VA feitelijk taboe is.
Want wat hebben we nu eigenlijk al gehad? Pensioenmaatregelen die over 20 jaar een effect gaan hebben. De beperkingen van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd. Met als effect meer OCMW-klanten. Gemorrel in de marge door een zeer beperkte vermindering van de subsidies. Van de administratieve vereenvoudiging komt gewoon niets in huis. Het Staatsblad staat nog vol met tienduizenden pagina’s regeltjes per jaar. Voor de rest: frigobons, afbraak van het onderwijs, onopgeloste migratieproblemen, klimaathypocrisie, pesterij van de private huizenmarkt, hopeloze wachtlijsten in de jeugdzorg, mottenballenjustitie, een verloren ‘war on drugs’, linkse vandalismebetogers, ontmoediging van investeerders,… Kortom, het non-beleid van huidige regering is niet zo verschillend als die van de vorige. Met dien verstande dat om de groei groter te doen lijken er niet meer per sé pakken meer overheidsuitgaven moeten zijn. Zoals dat het geval was met De Croo die een campagne voerde rond fake groei. Groei veroorzaak door meer overheidsuitgaven.
Wat we onder andere missen:
Doorgedreven deregulering levert zo’n 4 miljard op.
Privatisering van het openbaar vervoer: 3 à 4 miljard.
Reorganisatie en modernisering van justitie / administratieve rechtbanken : 1,5 miljard.
Depenalisering van drugs/ meer preventie en zorg: 1 miljard.
Gelijktrekking sociale statuten werknemers – ambtenaren – zelfstandigen: 3 miljard.
Verkoop en privatisering activa, aandelen en onroerend goed: 2 miljard intresten.
Privatisering VRT en RTBF: 600 miljoen.
Afschaffing subsidies: 15 miljard.
Geen geld voor godsdiensten: 0,5 miljard.
Reorganisatie – mondernisering onderwijs: 2 miljard.
Doorgedreven rationalisering migratie: minstens 1 miljard.
Pensioenleeftijd koppelen aan levensverwachting: 4 miljard.
Vermindering van de administratie door deregulering: 2 miljard.
Als we gas geven kan het geheel van de Belgische overheden gewoon winst maken. Dan kunnen eindelijk die belastingen naar beneden. Maar dat vergt veel moed want een hoop mensen is door de oude politieke partijen vanalles beloofd. Beloftes waarvoor de rest van de bevolking moet opdraaien.
Een probleem waar ook de beloftevolle VLD mee kampt. Als die partij het consequente liberalisme gaat beoefenen, en voor een doorgedreven staatsvermindering gaat, dan zullen behoorlijk wat postjes verdwijnen. Postjes waar nota bene VLD-ers dagelijks boterhammen van eten. De overheid als leverancier van brood (en spelen) om de kiezer aan een partij te brengen. Die fundamentele keuze zal de VLD moeten maken: voor het liberalisme of voor het etatisme. In dat laatste geval is er geen liberale partij in België meer. Beter gezegd: in dat laatste geval wordt de VLD niet de echte liberale partij van het land. Met als gevolg dat Frédéric De Gucht de doodgraver wordt van de VLD.
Dat is de moeilijke keuze van De Gucht. Gaat hij de zoektocht naar liberalen in ons land invullen, of gaat hij voor het cliëntelisme waarbij de overheid de melkkoe is van de postjespakkers. Van de N-VA en van collaborateur Bouchez zal het alvast niet komen. Dat is nu al bijzonder duidelijk geworden.
