300 slachtoffers, 30 jaar terreur.
Een gerespecteerde chirurg. Een onberispelijke witte jas. En een duister geheim dat zich over drie decennia uitstrekte. Joël Le Scouarnec, ooit een pijler van de Franse gezondheidszorg, staat vandaag terecht in wat het grootste kindermisbruikproces in de Franse geschiedenis wordt. 300 slachtoffers, werden jarenlang misbruikt—vaak onder narcose, weerloos op de operatietafel. Hoe kon dit gruwelverhaal zich 30 jaar lang afspelen zonder dat iemand ingreep?
Een medisch monster ontmaskerd
Het begon in 2017 met een zesjarig buurmeisje. Een enkel slachtoffer, zo dacht men. Tot de politie een huiszoeking deed. Wat ze daar aantroffen, tart elke verbeelding.
300.000 beelden van kindermisbruik. Een collectie sekspoppen op kinderformaat. Een kast vol pruiken. Maar vooral: dagboeken. Duizenden pagina’s, waarin Le Scouarnec met ziekelijke precisie zijn misdaden beschreef. De initialen van zijn slachtoffertjes, de gruwelijke details van wat hij met hen deed. Zijn favoriete jachtterrein was de operatiekamer. Zijn prooien waren Jonge kinderen, onder narcose, machteloos in zijn handen.
Op 10 april 2004 schreef hij:
“Terwijl ik 's ochtends mijn sigaret rookte, dacht ik na over het feit dat ik een grote pervert ben... en ik ben er erg blij mee.”
Jaar na jaar herhaalde hij op zijn verjaardag in hoofdletters:
“IK BEN EEN PEDOFIEL.”
Fantasieën, beweert hij zelf. Maar het gerecht is daar allerminst van overtuigd. Want de bewijzen zijn vernietigend. Minstens 299 kinderen werden in zijn handen misbruikt, vaak zonder dat ze het op dat moment beseften.
Het stilzwijgen van een heel systeem
Hoe kon een man met zo’n afschuwelijke drang ongestoord zijn gang gaan? Omdat hij perfect wist hoe hij de mist in moest duiken. Omdat niemand het écht wou zien.
In 2004 al stuurde de FBI een waarschuwing naar de Franse autoriteiten: Le Scouarnec—samen met 2.467 andere Franse internetgebruikers—bezocht sites met kindermisbruik. Het Franse gerecht antwoordde met een voorwaardelijke straf van vier maanden. Maar geen verbod om met kinderen te werken.
Sterker nog, na zijn veroordeling werd hij gewoon overgeplaatst naar een ander ziekenhuis. Waar niemand wist van zijn verleden. Waar hij zelfs promotie kreeg. En waar hij ongestoord verder kon gaan met zijn gruweldaden.
De alarmbellen bleven afgaan. Een collega-psychiater trok in 2006 aan de noodrem:
"Ik besefte dat hij gevaarlijk was en vroeg hem om af te treden. Hij weigerde."
Hij waarschuwde de ziekenhuisdirectie, de Orde van Geneesheren, en zelfs de burgemeester. Er volgde een vergadering waarin 18 van de 19 artsen stemden om géén sanctie op te leggen. En dus bleef Le Scouarnec werken. Tot aan zijn pensioen in 2017.
“Ze wisten het. En ze deden niets.”
De slachtoffers—veelal volwassenen intussen—krijgen nu pas te horen wat hen ooit overkwam. Een vrouw getuigt bij de BBC:
"De agenten lazen voor wat hij over mij geschreven had. Het was alsof ik plots hardcore pornografie over mezelf als kind zat te lezen."
Een ander slachtoffer vertelt hoe haar herinneringen opflakkerden toen de politie aanbelde:
"Ik had flashbacks van iemand die mijn ziekenhuiskamer binnenkwam, de lakens optilde en zei dat hij ging controleren of alles goed gegaan was. Hij heeft mij verkracht."
Veel van de kinderen herinnerden zich niets. Tot de waarheid hen als een natte dweil in het gezicht sloeg.
Een proces voor een hele maatschappij
Le Scouarnec staat vandaag terecht, maar hij is niet de enige die rekenschap moet afleggen. Deze zaak draait niet enkel om een ziekelijke chirurg. Het draait om een systeem dat faalde op elk niveau. Advocaten noemen het proces een historische afrekening. Een collectief falen van justitie, van de medische wereld, van een maatschappij die liever wegkeek.
(Foto: 00475869 / Patrick Bernard / Quentin Salinier / Be/Bestimage/Photo News)
