“Zegt de ene moordenaar tegen de andere...”
Het cynisme heeft een nieuw dieptepunt bereikt: Benjamin Netanyahu, premier van Israël, nomineert niemand minder dan Donald J. Trump voor de Nobelprijs voor de Vrede. Je leest het goed: de man die een oorlog voert in Gaza en internationaal beschuldigd wordt van grove mensenrechtenschendingen, kroont de man die met zijn onverzadigbaar ego in heel de wereld onrust stookt met geopolitieke onzin tot vredesapostel.
Zeg gerust dat de absurditeit compleet is wanneer twee politici die de wereld al jaren in de houdgreep van conflict, polarisatie en verwoesting houden, elkaar nu decoreren met valse verering en pathetische symboliek. Schaamtelozer wordt het niet. Geeft er nog iemand even de boter door, danku?
De vredesprijs als rookgordijn
Tijdens een bezoek aan het Witte Huis overhandigde Netanyahu persoonlijk een brief aan Trump, gericht aan het Noorse Nobelcomité. In de brief loofde hij Trumps “streven naar vrede” en het feit dat hij “land na land, regio na regio” tot rust zou brengen. Geen woord over de chaos die hij in werkelijkheid achterliet in het Midden-Oosten, in Europa of in eigen land. Geen woord over het feit dat Trump de wereld niet dichter bij ontwapening bracht, maar net richting herbewapening duwde.
En dan Netanyahu. Die leeft ondertussen van oorlog en overleeft op conflict. De man die van Gaza een ruïne maakt, beschuldigd wordt van het schenden van het internationaal recht en zijn eigen justitie hertekende om buiten schot te blijven, vindt zichzelf bevoegd om een moreel oordeel te vellen over wie de wereldvrede zou dienen? Je zou voor minder over de kotsemmer hangen.
Trump hoort niet in dat rijtje
Zullen we enkele mensen die de Nobelprijs voor de Vrede verdienden en kregen in herinnering brengen?
- Martin Luther King Jr., voor zijn geweldloze strijd tegen racisme in de Verenigde Staten.
- Malala Yousafzai, voor haar inzet voor meisjesrechten en onderwijs, ondanks een kogel door het hoofd.
- Nelson Mandela, voor zijn verzoeningspolitiek na decennia van apartheid.
- Lech Wałęsa, voor zijn vreedzaam verzet tegen een communistisch regime in Polen.
- Kofi Annan, voor diplomatie in woelige tijden.
Geen van deze mensen gebruikte Twitter als wapen of zette bondgenoten onder druk met handelsakkoorden om politieke winst te boeken. Geen van hen richtte een menigte op het parlement af of flirtten openlijk met autocratie. En geen van hen bouwde zijn politieke carrière op de illusie van “vrede via dreiging”.
Verkiezingstheater en zelfverheerlijking
Wat deze groteske nominatie vooral blootlegt, is hoe fel beide mannen op elkaar lijken: ze leven van chaos, voeden zich met vijandbeelden en hebben een ziekelijke nood aan bewondering. Trump wil erkenning, liefst in de vorm van een gouden medaille. Netanyahu wil internationale legitimiteit, het liefst via een westerse prijs. Wat hen bindt, is niet vrede, maar macht. En de bereidheid om daarvoor elk woord uit te hollen tot het geen inhoud meer heeft.
Een Nobelprijs voor de Vrede voor Trump? Dan kan men evengoed Kim Jong-un voordragen voor de mensenrechtenprijs. Of een olieraffinaderij voor de klimaatprijs. Wat vandaag gebeurt, is geen grap meer — het is een karikatuur van fatsoen.
Netanyahu nomineert Trump. De ene hand die de andere wast met bloed aan de vingers. En intussen kijken de echte vredesactivisten, diplomaten en slachtoffers van oorlogsgeweld in Gaza, Oekraïne en elders met groeiende verbijstering toe. Dit was ooit een eretitel. Vandaag lijkt het op een verkiezingsstunt vermomd als eerbetoon.
De vrede verdient beter. En de wereld ook.
(Foto: Shutterstock)
