Cynischer wordt het niet: Pakistan kroont Donald, de gezant van god, tot keizer van de wereldvrede.
Wij moesten het twee keer lezen, en daarna even gaan zitten. Wordt de man die de hele wereld - met uitzondering van Israël - het mes op de keel zet, voorgedragen voor de Nobelprijs van de vrede?
Jawel, Pakistan kondigde trots aan dat het niemand minder dan Donald J. Trump wil voordragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. Ja, díe Trump — de vastgoedmagnaat die ooit voorstelde om orkanen met kernbommen te stoppen, en sindsdien diplomatie verwart met reality-tv.
Volgens Islamabad verdient de voormalige Amerikaanse president die eer wegens zijn “strategisch inzicht” en “voorbeeldig staatsmanschap” tijdens het kortstondige conflict tussen Pakistan en India eerder dit jaar. De man die op sociale media opschept dat hij meerdere oorlogen heeft beëindigd zonder daar ook maar een greintje internationale erkenning voor te krijgen, lijkt nu alsnog op een gouden lauwerkrans af te stevenen — met dank aan een generaal en een bord kabsa in het Witte Huis.
De vredesduif met oranje pluimen
Dit hadden we niet kunnen verzinnen, dat ene Trump openlijk flirt met het idee om samen met Israël de nucleaire installaties van Iran te bombarderen, wordt verheven tot vredesduif. Dat uitgerekend de steunpilaar van de Israëlische oorlogsmachine in Gaza als vredesengel wordt opgevoerd door een moslimnatie, laat zien hoe geopolitieke belangen logica en principes moeiteloos opzijschuiven.
Maar goed, wie een kernoorlog “bijna” vermijdt en vervolgens publiekelijk claimt dat hij miljoenen levens heeft gered zonder dat iemand hem daarvoor bedankt, moet volgens Islamabad dus beloond worden met een Nobelmedaille. Een vredesprijs voor het ego, zeg maar.
Dat India zich dat verhaal lichtjes anders herinnert — en stelt dat het ging om een puur bilateraal staakt-het-vuren na een Pakistaanse smeekbede — doet blijkbaar niet ter zake. In de annalen van de Pakistaanse diplomatie telt alleen wie het hardst “held” roept, niet wie effectief de brand blust.
Lunch, leugens en lauwerkransen
De timing van de aankondiging is al even subtiel als een drone-aanval: de nominatie kwam er vlak na een lunch tussen Trump en de Pakistaanse legerleider, veldmaarschalk Asim Munir. Een symbolische tête-à-tête waarbij het menu waarschijnlijk minder relevant was dan de menukaart die Islamabad graag wil herschrijven in Washington: van paria tot partner.
Voor sommige Pakistanen is de flirt met Trump een geopolitieke berekening. Ex-senator Mushahid Hussain verdedigde de zet met Trumpiaans cynisme: “Als het zijn ego streelt, dan is dat mooi meegenomen.” In een wereld waar Europese leiders zich bij bosjes wentelen aan Trumps voeten in de hoop op geopolitieke kruimels, is Islamabad slechts de volgende in de rij.
Nobel of nobelprijs?
Toch zorgt de nominatie ook in Pakistan zelf gefrons en een kokhalzende publieke opinie. Want hoe verkoop je het aan je bevolking dat de man die luidkeels Israël steunt in zijn meedogenloze bombardementen op Gaza, tegelijk de vredesduif van Zuid-Azië zou zijn? Talat Hussain, een gerespecteerd politiek analist, verwoordde het treffend: “Israëls suikeroom in Gaza is geen kandidaat voor een vredesprijs, tenzij de prijs intussen gesponsord wordt door Lockheed Martin.”
Het contrast tussen Trumps vermeende vredesmissies en zijn werkelijke internationale exploten is hallucinant. Hij somt trots op dat hij de Abraham-akkoorden heeft geforceerd — deals tussen Israël en Arabische landen waar Palestijnen structureel buiten gehouden werden — en beweert ook nog dat hij Rusland en Oekraïne op het punt stond te verzoenen. Alleen de geschiedenisboeken weigeren mee te schrijven.
De prijs die zichzelf ondergraaft
Met deze nominatie bewijst Pakistan vooral dat het de Nobelprijs voor de Vrede definitief tot geopolitieke munt heeft gedegradeerd. Wat ooit bedoeld was om architecten van duurzame vrede te eren — Mandela, Tutu, Yunus — is verworden tot een medaille voor wie de beste PR-machine en de langste lunchtafel heeft.
Het idee dat Donald Trump — de man die met evenveel overtuiging het Capitool als het Midden-Oosten opblies — nu op het lijstje zou komen van prijswaardige vredestichters, tart elke vorm van ethiek, ironie en gezond verstand. Als deze grap niet zo cynisch was, zou je er nog om kunnen lachen.
(Foto: Shutterstock)
