Corona leek een afgesloten hoofdstuk, maar wie goed kijkt herkent dezelfde gezichten en trucjes. De organisaties, ngo’s en zelfverklaarde experts die ons toen de les speldenden, duiken vandaag weer op in het Israël–Palestina-debat. Zelfde spel, nieuw decor en kritiek wordt opnieuw vakkundig in de kiem gesmoord.
Zondag 14 september 2025. In Antwerpen komen 300 mensen samen op een symposium over het toenemend anti-semitisme in ons land. Premier De Wever zit een groot deel van de vergadering vooraan op de eerste rij. Op het scherm wordt een simultaanvertaling geprojecteerd in 3 talen. Een product van Artificial Intelligence. Wanneer één van de sprekers De Wever vernoemt, vertaalt de AI dat als ‘De Wafer’. Hilariteit in de zaal.
De sprekers brengen een verhaal dat voor iemand die actief was tegen het coronabeleid zeer herkenbaar is. Zoals in 2020 spelen gouvernementele organisaties als de UNO een cruciale rol. In 2020 was de WHO, samen met de UNO, de initiator van de coronapolitiek. Dit keer is de UNO geflankeerd door onder andere Unesco en Unicef. Zij hebben de morele autoriteit om door de mondiale pers op hun woord geloofd te worden. Ook al zijn hun bronnen sterk gelinkt met Hamas. De UNO heeft namelijk tal van met Hamas gelieerde Gazanen aangeworven. Anders konden ze in Gaza geen kant op. Die ‘bronnen’ vormen de basis van het UNO-narratief. Geholpen door een bepaald linkse top met als hoofdvogel Antonio Guterres. De man die vorig jaar nog zei dat we in het “tijdperk van het koken” zijn terechtgekomen. Bij corona was er de enorme impact van China op de WHO. Met aan de top Tedros Adhanom Ghebreyesus die met de steun van China verkozen werd. De wereldwijde coronapolitiek werd geïntieerd in het rapport van de gemengde commissie China-WHO van eind februari 2020. Opgesteld door 16 Chinese wetenschappers en 9 wetenschappers van de WHO die allemaal eieren te leggen hadden onder de Chinezen. Vandaag vervangt Hamas de Chinezen. Het is geen toeval dat die 2 voorstanders zijn van een totalitaire staat.
Zoals bij corona is het centraal probleem inzake Gaza de verspreiding van fake of minstens gekleurd news door de mondiale gouvernementele organisaties zelf. Die organisaties hebben een goede autoriteit in de zin dat de hele wereldbevolking geneigd is om te geloven wat die organisaties zeggen. Hun standpunten krijgen een zeer grote weerklank. Omdat ze niet democratisch georganiseerd zijn is er geen georganiseerde opositie tegen wat ze zeggen en beweren. Dat is in een normale democratie anders. Een democratisch deficit maakt dat internationale gouvernementele organisaties het niet gewoon zijn om tegengesproken te worden. Ze ontwikkelen gemakkelijk een foute activistische visie, en zijn niet in staat om die visie zelf kritisch tegen het licht te houden.
Op die gouvernementele kar springen de NGO’s. De ‘Artsen zonder grenzen’ en de ‘11.11.11.-en’ van deze wereld. Organisaties die leven van subsidies en giften en niet de moed hebben om zwaar tegen de gouvernementele organisaties in te gaan. Bovendien zou hun personeel gewoon thuis zitten moesten ze de kant van Israël kiezen. En ook zij moeten naar de pijpen van Hamas dansen als ze willen werken in Gaza. De NGO’s hebben zoals bij corona alle reden om aan te sluiten bij het narratief van de gouvernementele organisaties. Ook in 2020 was het bijzonder slecht voor de giften en de subsidies om uitgespuwd te worden als een criticus van het beleid.
In het kielzog van die 2 instellingen volgt de mondiale pers. Niets zo gemakkelijk als kritiekloos de “autoriteiten” van de mondiale consensus te volgen. Safe, en het kost niet veel werk. Schrijf gewoon de content die wordt aangereikt over. Klaar is kees. Onderbetaalde journalisten hebben niet meer de tijd noch de beroepsernst om de autoriteit van de UNO en de NGO’s in twijfel te trekken. We krijgen dus een mondiale oefening in afschrijven. De coalitie van het links activisme bij de media, en de goedkope luiheid.
De volgende in de rij zijn de politici. Niets zo gemakkelijk om in een complexe crisis gewoon te doen wat de rest doet. Kan je niets verweten worden. Geen risico’s dat de kiezers afhaken, want dan haken ze overal af. Vooral als je er zelf niet te veel van begrijpt is het gemakkelijk gewoon na te apen wat de anderen zeggen. Op links komt daar nog een volstrekt inconsequente sympathie voor de Islam bij die inzake Gaza de linkerzijde helemaal opjut. In 2020 was er de drang naar de controlerende staat die alles in het leven van de mensen regelt en kan regelen. De linkse aandachtspunten bij uitstekt. Links spint garen bij het staatsgezag tijdens corona en mikt op migrantenstemmen bij het Gazaverhaal.
Zijn daar dan de professoren. Die beroepsgroep schakelt zich met veel genoegen in bij de groep waarvan ze geld krijgen: gouvernementele organisaties, NGO’s, linkse politici en alle deugders die daar rondhangen. Het is geen toeval dat de wereld eerst miljarden dollars heeft gepompt in het klimaatonderzoek, en dat we nu zien dat de universiteiten in de hele wereld naar links zijn opgeschoven. Richting de ecologisten. In Gent treffend geïllusteerd met de aanstelling van een groene rector, transgender en tegenstander van Israël. Die linkse academische meerderheid permiteert het zich, zoals bij corona en het klimaat, hun eigen ideologie uit te roepen tot de “wetenschappelijke consensus”. Een fenomeen dat noch over Gaza, noch over corona en noch over het klimaat ooit heeft bestaan. Inbegrepen het proberen cancelen van collega’s die niet behoren tot de consensus. Het verspreiden van angst zodat wetenschappers niet luidop durven te spreken. Het viseren van de de luidste tegenstemmen om de rest te intimideren. Zeer herkenbaar bij corona, het klimaat en nu Gaza.
Eens heel die meute in een bepaalde richting is gaan stappen, is het welhaast onmogelijk om de tanker te keren. Want laat ons wel wezen, ook met betrekking tot andere onderwerpen zagen we al zo’n coalitie ontstaan. In mindere of meerder mate. Klimaat en gender onder andere. Daar is geen keren aan. Door de enorme omvang van dergelijke bewegingen is toegeven dat men er naast zat geen optie. Dat zou de geloofwaardigheid van te veel instellingen totaal kelderen. En dus blijven zij krampachtig vasthangen aan hetzelfde narratief. De WHO heeft tot op vandaag ondanks alle evidentie niet toegegeven dat ze er naast zaten met hun coronapolitiek. Hoogstens zijn ze tegen de lockdowns ingegaan toen bleek dat er in India en omstreden een ramp ontstond. In 2021 waren daar al 228.000 kinderen gestorven door de lockdowns. Vandaag staan op de litteratuurlijst van de WHO heel wat papers die de coronapolitiek naar de vuilbak verwijzen. Maar een publieke biecht hebben we nog niet gezien. En zo dendert het verhaal verder. Tot en met een opperetterapport van 3 juristen die denken een genocide te zien in Gaza. Toen wij het IS Kalifaat plat bombardeerden en 100.000 slachtoffers hebben gemaakt, stond niemand recht bij de UNO om te beweren dat dat een genocide was. Nochtans had IS maar de helft van het aantal doden veroorzaakt bij aanslagen dan Hamas in Israël.
Net zoals bij corona vormt er zich een groep die tegen de onbestaande consensus ingaat. Die groep vindt vooral op sociale media een weg naar elkaar. De groep wordt bevolkt door mensen die direct nadeel ondervinden van de politiek. De Joden in 2025, de failliete bedrijven in 2020. Daarnaast is er een andere groep kritische denkers die niet zomaar mee wil gaan in wat hen mondiaal goedkoop wordt verkocht. Die groep wordt uitgespuwd, verketterd, met de dood bedreigd, gecanceld, geconfroteerd met censuurachtige maatregelen op Facebook en Instagram, beledigd en geframed als lieden met een tekort aan verstand. Terwijl de logische en ethische tegenstellingen zich precies aan de tegenovergestelde kant zitten. “Homo’s voor Palestina”, bijvoorbeeld. Of kindervaccins en mondmaskerplicht op de zeedijk.
Deslaniettemin zijn er ook zeer wezenlijke verschillen tussen corona en Gaza. Ik noem er 3 die hoopgevend zijn.
1. Er wordt een andere groep gegroffen. Dat heeft als gevolg dat het aantal critici niet zo ongeveer nul is bij het begin zoals bij corona. De cirtici van 2020 voelen in 2025 aan dat ze met dezelfde mechanismen worden geconfronteerd. Zij hebben intussen een gezond wantrouwen ontwikkeld en zijn de gedroomde bondgenoten. Hun ervaringen van de strijd tegen de globale coalitie kunnen helpen in de strijd tegen de desinformatie van overheidsinstellingen.
2. Omdat de mechanismen dezelfde zijn met betrekking tot verschillende onderwerpen groeit de groep die twijfelt aan de autoriteit van de coalitie bij elk nieuw onderwerp aan. Met als gevolg dat de nieuwe gedupeerden makkelijk onderkennen dat er in het verleden nog zo’n toestanden zijn geweest. We horen nu meer en meer supporters van Israël die omwille van hun confrontatie met de pers en de instellingen, corona op een totaal andere manier gaan bekijken. Dat versterkt de groep die de oppositie aanwakkert.
3. Een deel van de politiek laat zich niet meer ringeloren. Zoals in de V.S. er een meerderheid is die kritisch staat tegenover het coronabeleid, zijn er ook in West-Europa een toenemend aantal politici die niet meer willen meelopen. Dat het deze keer gaat om een gevoelig onderwerp ten nadele van de Joden zorgt voor meer wijfelende politici dan in 2020. De erfenis van het nazisme. Die politieke steun heeft het moeilijk om zich te handhaven tegen de coalietie. Maar het is alvast een stuk makkelijker om de politiek te beïnvloeden als die al een stuk meegaat in de andere richting. Zoals Bart “De Wafer” vooraan in de zaal in Antwerpen.
Als de mondiale coalitie van foute wereldverbeteraars nog een paar van die onderwerpen door het strot van de mensen probeert te duwen, kan de oppositie zodanig groot worden dat het hele mechanisme wel eens zou kunnen worden omvergeworpen. Dat zou ertoe leiden dat we wereldwijd een omslag krijgen in de politiek van de multinationale instellingen en in de macht van de oude media.
