In het leven zijn er maar twee zekerheden.
We gaan allemaal ooit eens de pijp uit en Brussel slaagt er elk jaar in om met een kerststal opschudding te veroorzaken. Terwijl de hoofdstad nog discussieert over de vraag of de stal dit jaar té inclusief is, legt verpleegkundige Julie McFadden rustig uit hoe je wél kunt zien wanneer iets écht op zijn einde loopt.
Koorts vlak voor het levenseinde
Volgens haar zien zorgverleners vaak dat het lichaam zijn temperatuurregeling verliest, waardoor een plots opkomende koorts ontstaat. Patiënten voelen warm aan maar zeggen dat ze het koud hebben, of andersom, wat voor nabestaanden vooral verwarring oplevert.
Diepe bewusteloosheid
Julie noemt blijvende bewusteloosheid een van de duidelijkste tekenen dat het einde nabij is. Mensen reageren nog minimaal, maar maken geen oogcontact en worden niet meer echt wakker.
Stoppen met eten en drinken
Een stervend lichaam vraagt niet meer om voedsel of water, hoe hard familie ook aandringt. Meestal gebeurt dat al dagen vóór het bewustzijn wegvalt, waardoor het proces langzaam maar onafwendbaar wordt.
Verkleuringen van de huid
Het bloed trekt zich terug naar de vitale organen, waardoor handen, voeten en knieën paars, grijs of marmerachtig kunnen verkleuren. Volgens Julie is dit een zichtbaar en betrouwbaar signaal dat de circulatie zijn laatste ronden draait.
Veranderingen in ademhaling
Vlak voor het overlijden verandert de ademhaling vaak naar een traag, schurend of onregelmatig ritme, bekend als Cheyne-Stokes. Het klinkt dramatisch, maar volgens Julie is het meestal geen pijn, gewoon een lichaam dat de stekker eruit trekt.
Terminale onrust
Sommige mensen ervaren net voor het einde een korte periode van verwarring of onrust, alsof ze nog snel iets moeten afwerken. Julie benadrukt dat dit geen bewuste angst is, maar een neurologisch proces waarbij het brein langzaam afscheid neemt.
Conclusie? Carpe diem, want het leven is korter van de levensduur van een Brusselse regering.
