Antwerpen zet recreatiedomeinen op scherp: “meer betalen voor buitenstaanders en zwarte lijst voor amokmakers.”
Trop is teveel vinden ze in Antwerpen. De provincie wil de controle in haar recreatiedomeinen stevig aanscherpen. Bezoekers die voor overlast zorgen riskeren niet alleen een lokaal toegangsverbod, maar mogelijk in de toekomst ook een plek op een centrale zwarte lijst. Tegelijk wordt onderzocht of niet-Antwerpenaren meer moeten betalen om binnen te mogen. Of hoe “vrije tijd” stilaan ook een postcodekwestie dreigt te worden.
Van ontspanning naar beveiligingsoperatie
Wat ooit bedoeld was als zorgeloze zomerse ontspanning, is in sommige domeinen uitgegroeid tot een dure veiligheidsoperatie. Vooral in recreatiedomein De Nekker in Mechelen liep de spanning de voorbije jaren hoog op, met incidenten, vechtpartijen en toenemende overlast.
Volgens gedeputeerde Mireille Colson (N-VA) loopt de kost voor beveiliging stevig op. Alleen al vorig jaar werd 266.000 euro uitgegeven aan externe bewakingsagenten. Op piekmomenten worden tot twaalf agenten ingezet, soms met honden, en zelfs lege combi’s van de politie worden strategisch geplaatst als afschrikmiddel.
Daarnaast werd het domein fors “verstevigd”: tientallen extra camera’s, hogere omheiningen en op bepaalde plaatsen zelfs prikkeldraad. Maatregelen die je eerder verwacht aan een grenspost dan aan een recreatiepark.
“De Nekker als breekpunt”
De cijfers spreken voor zich. Na een reeks incidenten in 2022 werd De Nekker het speerpunt van een strenger veiligheidsbeleid. In totaal werden er vorig jaar 62 toegangsverboden uitgedeeld, het hoogste aantal ooit voor het domein.
Toch blijft het probleem volgens de provincie doorschuiven. Wie vandaag geweerd wordt in Mechelen, kan morgen volgens de analyse van Colson probleemloos opnieuw opduiken in andere domeinen zoals De Schorre of zelfs in andere provincies.
Zwarte lijst als “voetbalwet voor recreatie”
Daarom ligt nu een controversieel voorstel op tafel: een centrale zwarte lijst van amokmakers die toegang zou moeten ontzeggen tot alle Vlaamse recreatiedomeinen.
Het idee is geïnspireerd op de voetbalwet, waarbij hooligans in één stadion ook elders geweerd kunnen worden. Alleen ligt dat in dit geval juridisch veel gevoeliger, omdat het om een federale bevoegdheid gaat.
Eerdere pogingen om zo’n systeem op poten te zetten strandden al op politiek en juridisch verzet. Ook nu klinkt er terughoudendheid vanuit de federale overheid, die wijst op bestaande instrumenten zoals GAS-sancties, lokale politiereglementen en plaatsverboden via burgemeesters.
Volgens het kabinet van Binnenlandse Zaken is een extra laag regelgeving mogelijk zelfs contraproductief, omdat het handhaving complexer zou maken.
Jonger publiek, moeilijker controle
De provincie wijst er tegelijk op dat het probleem evolueert. De groep overlastplegers wordt volgens Colson steeds jonger, soms zelfs onder de 12 jaar. Dat maakt identificatie en sanctionering extra moeilijk, zeker wanneer grote groepen jongeren zich verplaatsen vanuit Brussel naar onder meer De Nekker.
“Wie belastingen betaalt, heeft recht op voorrang”
Naast de zwarte lijst onderzoekt de provincie nog een tweede ingreep die gevoelig ligt: hogere toegangsprijzen voor bezoekers van buiten de provincie Antwerpen.
Volgens Colson is het idee eenvoudig: inwoners van de provincie betalen belastingen en zouden dus een voordeel mogen krijgen in eigen recreatiedomeinen. Niet-Antwerpenaren zouden meer betalen, als vorm van prioriteit én afschrikking.
Het principe wordt vergeleken met bestaande systemen in andere domeinen, maar critics zien er vooral een vorm van uitsluiting in.
Tussen publiek domein en selectieve toegang
De discussie raakt daarmee een bredere spanning: zijn provinciale recreatiedomeinen nog echt publieke ruimte voor iedereen, of evolueren ze naar gecontroleerde zones met selectieve toegang?
Colson benadrukt dat het niet de bedoeling is om mensen buiten te sluiten, maar wel om de veiligheid te garanderen. “Als een kleine groep telkens opnieuw problemen veroorzaakt en de veiligheid in gevaar brengt, moeten we durven ingrijpen,” luidt het standpunt.
Toch blijft de kernvraag overeind: hoe ver kan je gaan in het filteren van bezoekers zonder het principe van publieke recreatie zelf te ondergraven?
Jonger publiek, moeilijker controle
De provincie wijst er tegelijk op dat het probleem evolueert. De groep overlastplegers wordt volgens Colson steeds jonger, soms zelfs onder de 12 jaar. Dat maakt identificatie en sanctionering extra moeilijk, zeker wanneer grote groepen jongeren zich verplaatsen vanuit Brussel naar onder meer De Nekker.
“Wie belastingen betaalt, heeft recht op voorrang”
Naast de zwarte lijst onderzoekt de provincie nog een tweede ingreep die gevoelig ligt: hogere toegangsprijzen voor bezoekers van buiten de provincie Antwerpen.
Volgens Colson is het idee eenvoudig: inwoners van de provincie betalen belastingen en zouden dus een voordeel mogen krijgen in eigen recreatiedomeinen. Niet-Antwerpenaren zouden meer betalen, als vorm van prioriteit én afschrikking.
Het principe wordt vergeleken met bestaande systemen in andere domeinen, maar critics zien er vooral een vorm van uitsluiting in.
Tussen publiek domein en selectieve toegang
De discussie raakt daarmee een bredere spanning: zijn provinciale recreatiedomeinen nog echt publieke ruimte voor iedereen, of evolueren ze naar gecontroleerde zones met selectieve toegang?
Colson benadrukt dat het niet de bedoeling is om mensen buiten te sluiten, maar wel om de veiligheid te garanderen. “Als een kleine groep telkens opnieuw problemen veroorzaakt en de veiligheid in gevaar brengt, moeten we durven ingrijpen,” luidt het standpunt.
Toch blijft de kernvraag overeind: hoe ver kan je gaan in het filteren van bezoekers zonder het principe van publieke recreatie zelf te ondergraven?
(Foto: PD)
