In de Melsenstraat zindert de laatste peiling nog door. De VLD is op een existentieel riskant niveau gekomen. De kiesdrempel is niet ver meer. Vooral in de provincie Antwerpen dreigt de uitsluiting van de liberalen uit het parlement. Tijd voor een blauwe paleisrevolutie.
Zoals zijn voorganger Egbert Lachaert staat Frédéric De Gucht voor een zeer risicovolle keuze. Telkens weer botst hij op de kritiek dat de VLD wel ‘Anders’ mag heten, maar dat het politiek personeel hetzelfde is gebleven. Dat politiek personeel pas bij de volgende verkiezingen vervangen is bijzonder riskant. Want in de komende jaren gaat de VLD nog altijd geplaagd worden met haar links politiek personeel. Christophe Peeters doet in Gent erg z’n best, maar met een kool-en-geit-sparende De Clercq is het moeilijk om van Gent een stad met een blauwe smoel te maken. De Gucht wordt keer op keer langs links gepasseerd door de Ruttens van deze wereld die in ‘Anders’ vooral een marketingdingetje zien. Dat is het uitdrukkelijk niet. De nieuwe naam was er gekomen om vooral de sitting bulls van de VLD op andere gedachten te brengen. Niet om de kiezer te overtuigen.
Als je ‘Anders’ heet kan je moeilijk hetzelfde doen. Een strategie waar iets voor te zeggen valt. De Gucht moest in de eerste plaats z’n politiek personeel meekrijgen. Maar iedere keer Rutten en Co hun mond opendoen klinkt dat fringe en zakt de VLD nog een paar procenten meer in. De Gucht gaat langzaam maar zeker moeten erkennen dat zijn politiek personeel verbrand is. Quickie werkt zich intussen in het zweet - bewonderenswaardig - terwijl hij onderaan de ladder van de geloofwaardigheid bungelt.
Lachaert heeft het niet aangedurfd de coryfeeën aan de kant te zetten. De Gucht heeft gehoopt dat ze zelf ‘Anders’ zouden gaan doen, maar het lijkt erop dat zijn haring niet braadt. Ook hij wil namelijk vooral niet de luttele percenten van de hondstrouwe krokodillenkiezers ook nog eens verliezen. De gedachte is dat de kiesdrempel dan wel met zekerheid vaststaat. De schrik van De Gucht is te begrijpen. Het is de existentiële schrik die elke kiezer vandaag ruikt bij de VLD. De schrik van de dood van het liberalisme in de vorm van de VLD.
Maar die kool-en-de-geit strategie werkt niet. Zoveel is nu wel duidelijk. De VLD gaat zo toch de dieperik in. Omdat precies door het sparen van de krokodillen de kiezers in de poel worden opgevreten. Er rest De Gucht de facto maar één oplossing: de paleisrevolutie om het liberalisme in Vlaanderen te redden.
Die paleisrevolutie ligt voor de hand. De Gucht moet aan tafel met al wie de VLD met slaande deuren en met minder slaande deuren heeft verlaten. Maar in de eerste plaats met zij die met de hardste slaande deuren zijn weggegaan. Om te beginnen met Jean Marie Dedecker. Die verslikt zich in z’n koffie (met zoetstof als ik dat goed begrepen heb) als hij dat van mij leest. Ik hoor hem nu al “No way!” zeggen. Een eerste reactie die De Gucht overal gaat krijgen. Weliswaar heeft Dedecker nog een zoon. Hem betrekken in de oefening is een must om in de gesprekken minstens een gele gordel te halen.
De tweede horde is die van Els Ampe. Zeker voor De Gucht in Brussel geen gemakkelijke taak, want La Ampe heeft nog een Brussels eitje te pellen met hem. Naast een hoop andere bezwaren en een totaal ongeloof in de VLD. Ampe is een taaie tante en De Gucht zal knieën moeten zoeken om op te kruipen want met 2 knieën gaat hij er niet komen. De derde gesprekspartner zal ongetwijfeld verloren zoon Maurits Vande Reyde zijn. De man die op sociale media goed bezig is maar beseft dat de weg naar een nieuwe partij lang en niet zonder gevaar is.
Als De Gucht er niet in slaagt die donkerblauwe liberalen over de streep te krijgen, dan gaat hij de liberale kiezers ook niet overtuigen van zijn project. Dat zal trouwens alleen lukken als hij bereid is om zijn krokodillen uit de poel te halen en de zee in te sturen met een strak zittende muilband.
De opdracht is dus simpel: vraag aan de 3 deurenslaanders wat de VLD moet doen en doe dat consequent en volgehouden. Vraag wat ze willen en geef hen cruciale posities in de partij. Ik zeg maar iets: Vande Reyde co-voorzitter, Ampe partijwoordvoerdster en zoon Dedecker voorzitter van het partijbestuur. Om het liberalisme in Vlaanderen opnieuw te lanceren. Kuis al die linkse zemeltuiten buiten en kies de kant van de dissidenten.
Zij hadden gelijk, en de VLD niet. Zo simpel is dat. Aan de Gucht om dat ook uit te stralen.
