In Brussel wordt opnieuw met virtuele bankbiljetten gezwaaid. Op de Europese top onderzoeken de regeringsleiders hoe ze Oekraïne de komende jaren kunnen blijven financieren. De bedragen vliegen in het rond, de quotes klinken stoer, en Ursula von der Leyen staat klaar alsof ze zelf al de pincode kent van Euroclear. Maar achter dat glanzende verhaal schuilt opnieuw een doolhof van schulden, risico’s en juridische molshopen waar Europa voorlopig liever niet te lang bij stilstaat.
Bij P-magazine trekken we een wenkbrauw op. Want wie zelfs maar één jaar aandachtig gevolgd heeft hoe Europa met geld omspringt, weet dat schulden als confetti uit de lucht vallen en uiteindelijk ergens moeten neerdwarrelen. Spoiler: meestal op de belastingbetaler.
Euroclear, 185 miljard en een geldpot die eigenlijk niet van ons is
In de Brusselse kluizen van Euroclear liggen voor 185 miljard euro aan Russische tegoeden te slapen. Niet van oligarchen, maar van de Russische staat zelf. In totaal is er in de EU ongeveer 210 miljard bevroren.
De Europese Commissie droomt luidop:
– stop het geld in een schuldmechanisme
– laat de EU die schulden aangaan
– leen vervolgens 90 miljard aan Oekraïne
Voilà, probleem opgelost. Op papier dan toch.
Alleen blijft België, vooral premier De Wever, terecht morren. Want als Rusland vervolgens met advocaten zwaait, wie staat er dan garant? Brussel. En wie staat achter Brussel? Jij en wij.
Oekraïne heeft 135 miljard nodig. Europa wil 90 miljard ‘lenen’. De EU rekent op andere landen: het VK, Canada, de G7. Alsof die staan te popelen om mee in een juridisch mijnenveld te stappen.
En erger: al die plannen veronderstellen impliciet dat de oorlog in 2026 voorbij kan zijn. Zo niet? Dan wordt de rest van de geblokkeerde tegoeden aangesproken.
Met andere woorden: de EU ziet die Russische miljarden als kredietkaart voor de toekomst. Een vrijwillige digitale euro, maar dan zonder toestemming
Vorige weken lazen we al dat de digitale euro ‘vrijwillig’ zou worden, zolang je niet te goed leest. Nu lijkt hetzelfde te gebeuren met die Russische tegoeden:
– “Het is maar geleend”
– “Het is tijdelijk”
– “Niemand betaalt”
We hebben dat liedje al gehoord. Bij Griekenland. Bij corona. Bij herstelfondsen.
Hoe zit dat juridisch dan? Simpel: niemand weet het.
De juridische basis om staatsgeld te gebruiken voor leningen aan een derde land is flinterdun. Het debat is zo gevoelig dat veel ministers het liefst achter gesloten deuren onderhandelen, zodat niemand vraagjes kan stellen over precedenten.
Als Europa met Russische geld oorlogsschuld financiert, opent dat de deur voor toekomstige confiscaties, niet alleen in oorlogstijd. Elke sanctie wordt een spaarvarkentje.
Ursula ziet miljoenen-emoji’s, maar België vraagt terecht: wat als Rusland wint in een rechtszaak?
Bij P-magazine durven we wél de vraag stellen. Is Oekraïne helpen noodzakelijk? Ja.
Moet Europa solidair zijn? Ook ja.
Maar is dit het beste financiële plan in een continent dat al jarenlang kreunt onder schulden, rente en budgettekorten? Dat durven alleen alternatieve media hardop te vragen: misschien niet.
Wie financiële gaten vult met juridisch drijfzand, zakt vroeg of laat weg. In Brussel voelt men de kerstgeest: geld uitgeven dat niet van hen is. Wij voelen eerder een stevige kater op komst.
