Nooit eerder werden we zo massaal geflitst als in 2024.
“Belgen nooit zo vaak geflitst als vorig jaar”, bloklettert de krant ‘De Tijd’ op vrijdag. Hebben wij – dappersten onder de Galliërs – dan zo’n zware voet? België brak in 2024 alvast alle records: meer dan 9,2 miljoen verkeersovertredingen werden geregistreerd, waarvan 7,6 miljoen voor te snel rijden. Het gaat vooral om lichte overschrijdingen, vaak amper enkele kilometers per uur boven de limiet. Tiens? Officieel wordt dit geserveerd een kwestie van verkeersveiligheid. Maar wie de cijfers bekijkt, kan zich moeilijk van de indruk ontdoen dat flitsen steeds meer een geautomatiseerde geldmachine is geworden.
De illusie van een clean sheet
Waar vroeger een extra marge bestond om administratieve overbelasting te vermijden, is die sinds 2021 verdwenen. Vandaag geldt enkel nog een technische correctie: 6 km/u onder de 100 en 6 procent daarboven. Concreet: wie in een zone 30 rijdt aan 37 km/u, krijgt een boete alsof hij 31 reed. Juridisch sluitend, maar voor veel bestuurders een bron van frustratie. Een “clean sheet” behouden wordt quasi onmogelijk, tenzij Je gaat rijden met een auto model Flinstones.
Vlaanderen kampioen flitsen
Vlaanderen staat met stip bovenaan de ranking. Bijna 70.000 boetes per 100.000 inwoners werden uitgeschreven, dubbel zoveel als in Wallonië en 60 procent meer dan in Brussel. Dat komt niet toevallig: de overgrote meerderheid van de trajectcontroles en mobiele camera’s staat in Vlaanderen, en ook gemeenten hebben de laatste jaren fors geïnvesteerd in GAS-flitscamera’s. Dat levert hen miljoenen extra inkomsten op.
Automatisering en centralisering
De oprichting van het parket voor de verkeersveiligheid maakte het proces volledig geautomatiseerd. Dossiers stromen niet langer vast in de gerechtelijke molens, maar rollen rechtstreeks door naar boetes. Gemeenten kunnen bovendien zelf GAS-boetes uitschrijven voor overtredingen in 30- en 50-zones, zonder tussenkomst van politie of parket. Het gevolg laat zich raden: honderden lokale camera’s en inkomsten die jaar na jaar recordhoogtes bereiken.
Veiligheid als argument
De officiële lezing is helder: meer controle leidt tot minder slachtoffers. In 2024 vielen 470 verkeersdoden, het laagste aantal ooit. Het beleid schuift die daling graag naar voren als bewijs dat handhaving werkt. Maar zelfs verkeersinstituut Vias benadrukt dat sensibilisering en infrastructuur minstens even belangrijk zijn. Camera’s alleen lossen de diepere problemen niet op.
Verdienmodel of verkeersveiligheid?
En zo blijven we achter met de vraag of de Belg zo vaak geflitst wordt omdat hij massaal te snel rijdt, of omdat het systeem zo is opgezet dat elke kleine afwijking wordt gemonetariseerd? Met miljoenen boetes en een uitdijend arsenaal aan camera’s lijkt flitsen meer op een structureel verdienmodel van een paparazzi-staat dan op een neutraal veiligheidssysteem.
Kampioen zijn, is niet plezant
En zo noteren we een record aan inkomsten voor overheden, een record aan frustraties voor bestuurders, en een wegcode die meer voelt als een belastingheffing in realtime dan als een leidraad voor verkeersveiligheid.
(Foto: Shutterstock)
