“Sire, wij schamen ons om Belg te zijn.”
De rel rond Nafi Thiam, de grootste atlete die dit land ooit voortbracht, is uitgegroeid tot een nationale schande. Uit een uitgelekte interne mail blijkt dat de Vlaamse topsportcoördinator Rutger Smith voorstelde om de drievoudige olympische kampioene “een lesje te leren” door haar niet in te schrijven voor het WK atletiek. Het gevolg kennen we ondertussen. Thiam stond onder zoveel druk dat ze in Tokio haar zevenkamp voortijdig moest opgeven. Heel België stond erbij, keek ernaar en schaamde zich.
Machtsspel op de kap van een kampioene
Het conflict draait rond een gedragscode van de atletiekbond die Thiam weigerde te ondertekenen. Niet uit onwil, maar omdat de verplichtingen in strijd waren met haar commerciële contracten bij Nike en Axa, terwijl de bond zijn atleten aan Asics en Allianz wou binden. Het dispuut was oplosbaar – er lag zelfs een compromis op tafel – maar de federatie koos voor de harde lijn. Op 7 augustus mailde Smith zijn collega’s dat Thiam dan maar niet moest worden ingeschreven. “Laten we haar een lesje leren”, schreef hij, met instemming van enkele betrokkenen.
Het resultaat was voorspelbaar: een internationale vernedering voor België. Terwijl Thiam zich in Tokio letterlijk kapotliep, bleken haar eigen sportbestuurders achter de schermen meer bezig met contracten en macht dan met haar prestaties. Het wantrouwen en de misprijzen sijpelen intussen door tot in het parlement. Zowel in Vlaanderen als in Franstalig België werd over de zaak gedebatteerd, maar echte politieke verantwoordelijkheid blijft uit.
Ministers minimaliseren, bond zwijgt
Vlaams minister van Sport Annick De Ridder haastte zich om Smith uit de wind te zetten. Volgens haar was er geen sprake van communautair spel, ook al wees de Franstalige liga rechtstreeks naar Vlaanderen. Franstalig minister Jacqueline Galant (MR) schoof de verantwoordelijkheid dan weer door naar de gedragscode zelf, die volgens haar dringend moet worden aangepast. Intussen zwijgen Smith en de Vlaamse ligavoorzitter Gery Follens in alle toonaarden.
De politieke reacties zijn voorspelbaar: parlementaire vragen, oproepen tot “verbetertrajecten” en evaluaties van het topsportbeleid. Blabla. Maar nergens weerklinkt echte verontwaardiging dat een olympische kampioene – hét boegbeeld van de Belgische sport – door haar eigen federatie werd ondermijnd.
Een spiegel die pijn doet
Het incident legt op een pijnlijke manier bloot hoe dit land omgaat met zijn uitzonderlijke talenten. In plaats van trots te koesteren, verzandt de sportadministratie in bekvechten, contractendwang en interne machtsspelletjes. Atleten als Thiam worden niet beschermd, maar gebruikt als pionnen in een bureaucratisch steekspel.
De conclusie is onvermijdelijk en bitter: wanneer een land er niet in slaagt zijn grootste sportster met respect en waardigheid te behandelen, verdient het geen applaus maar schaamrood op de wangen. België wilde Nafi Thiam “een lesje leren”. Wat we vooral geleerd hebben, is hoe weinig we onszelf als sportnatie nog serieus kunnen nemen.
Soms is er geen groter verlies dan het moment waarop je je eigen kampioenen verraadt. Dit is zo’n moment. We schamen ons om Belg te zijn. Grijp in Filip!
(Foto: Shutterstock)
