Vergeet de brave poppenkast. In de voorstelling van theatermaker Lieselot Siddiki leven twee figuren opgesloten in een bunker die tegelijk paleis, pretpark en ruïne is. Ze vreten, spelen en musiceren terwijl de wereld buiten afbrokkelt. Met decadentie, groteske beelden en een flinke dosis zintuiglijke overdaad fileert Siddiki een cultuur die zichzelf blijft herhalen tot ze ziek wordt.
Binnen feest men, buiten brokkelt de wereld af
In SCHWEINEREI trekken twee figuren zich terug in een gewapende bunker. Binnen heerst een schijnbaar paradijselijke overvloed: rijkelijk eten, muziek, kostuums en theatrale verkleedpartijen. Buiten groeit de dreiging en beukt de wereld op de muren. De bewoners lijken zich daar weinig van aan te trekken. Ze blijven feesten, alsof luxe hen kan beschermen tegen de geschiedenis die op de deur klopt.
Lieselot Siddiki bouwt met haar voorstelling een grotesk universum waarin schoonheid en verval voortdurend door elkaar lopen. Het paleis wordt een gevangenis, de overvloed krijgt iets ziekelijks en de personages raken steeds verder verstrikt in hun eigen spel. Hun machtsverhoudingen verschuiven voortdurend: ze spelen heerser en slachtoffer, geliefden en tegenstanders, tot de rollen nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden zijn.
Achter de decadente façade schuilt een wereld die alles wil beheersen, maar vooral bang lijkt om de controle te verliezen. De buitenwereld wordt een bedreiging en de bunker een plek waar de bewoners zich kunnen blijven wentelen in hun eigen werkelijkheid.
Poppentheater voor volwassenen met een sterke maag
Siddiki gebruikt poppen en performers om die wereld tastbaar te maken. Ze trekt zelf aan de touwtjes en laat de kunstmatige lichamen mee het verhaal vertellen. Wat op het eerste gezicht een spel met figuren lijkt, groeit uit tot een lichamelijke en visuele ervaring waarin de grens tussen mens, pop en personage voortdurend verschuift.
Daarmee haalt SCHWEINEREI poppentheater weg uit de hoek van kinderanimatie en keurige familievoorstellingen. De pop is hier geen schattig hulpje, maar een middel om het groteske, afstotelijke en absurde op te voeren.
De voorstelling wil dan ook niet alleen iets vertellen, maar de toeschouwer fysiek raken. Beweging, muziek, scenografie en confronterende beelden creëren een wereld waarin comfortabel achteroverleunen niet meteen de bedoeling lijkt.
Mozart als soundtrack van het verval
Tussen de groteske taferelen klinkt muziek van Wolfgang Amadeus Mozart. De elegante sonates vormen een opvallend contrast met de overdaad en de sluimerende dreiging op scène. De muziek lijkt orde en harmonie te beloven, terwijl de wereld die ze begeleidt steeds verder uit elkaar valt.
De tekst van de Servische schrijfster Barbi Marković geeft het geheel een scherpe, speelse en ontregelende onderlaag.
Een theatraal exorcisme
Siddiki omschrijft haar werk als een theatraal exorcisme: een poging om de spoken van het theater en van de cultuur zelf naar buiten te jagen. Ze gebruikt daarvoor alles wat het theater in huis heeft: maskers, kostuums, muziek, illusie en vooral veel overdrijving.
De bunker wordt zo meer dan een decor. Het is een poppenhuis waarin de bewoners hun eigen werkelijkheid opvoeren en een paleis dat zijn glans probeert vast te houden terwijl buiten de boel afbrokkelt.
SCHWEINEREI is dan ook geen brave poppenkast. Het wil verleiden en afstoten, schoonheid en lelijkheid door elkaar gooien en de toeschouwer een wereld binnen sleuren waarin het feestje nog lang doorgaat nadat iemand eigenlijk het licht had moeten aandoen.
(Foto: KVS)
