Een boude uitspraak? Misschien. Maar luister naar het verhaal van Vincent Parisis, de bezieler van ‘Politiecontrole’, een Belgische pionier die al vijftien jaar vóór de rest begreep dat technologie niet alleen een snelheidsduivel kan helpen, maar ook levens kan redden. Een app die chauffeurs wilde waarschuwen vóór ze dronken achter het stuur kropen, die boetes wilde vermijden door mensen aan te zetten tot verstandig gedrag, en die daarvoor werd afgestraft.
Want wie te goed doet, krijgt soms op zijn doos. In de coulissen van commissies, juridische spitsvondigheden en zogenaamd ‘onafhankelijke’ procedures werd het platform vakkundig gewurgd. Niet omdat het gevaarlijk was, maar omdat het te slim was: wie op tijd gewaarschuwd wordt, rijdt voorzichtiger. En wie geen boetes krijgt, brengt geen geld in het laatje.
‘Politiecontrole’ verdween, maar niet voorgoed. Vandaag staan de oprichters opnieuw op, gesterkt door een loyale community en gewapend met AI. En plots krijgt een oud zeer een nieuwe lading buskruit.
Jullie verhaal klinkt bijna ongeloofwaardig. Hoe kan het dat een commissie tegelijk rechter, aanklager én griffier lijkt te zijn?
“Dat voelt absurd, ja, maar helaas is dat bij zo’n commissie vrij standaard. Officieel bestaat ze uit meerdere mensen: een voorzitter, een secretaris, vertegenwoordigers van consumentenorganisaties… Klinkt divers en objectief, maar in de praktijk draait bijna alles rond de secretaris.”
“Die secretaris stuurt het hele proces aan, van de opstart tot het uitschrijven van het arrest. Hij schrijft, beslist, stuurt en bepaalt mee de toon. Dat is geen neutrale rechter met juridische expertise die een oordeel velt na een echt debat. Het voelt eerder als een administratieve afwikkeling waarvan de uitkomst al grotendeels vastligt.”
“Toen wij werden opgeroepen, waarschuwden onze raadslieden ons al: ‘Verwacht er niet te veel van. Dit wordt een verplicht nummertje. Het negatieve arrest ligt praktisch al klaar.’ Dat was de realiteit: je kunt argumenten en bewijs leveren wat je wil, maar het oordeel is een formaliteit.”
“Het enige wat je volgens de wet kunt doen, is beroep aantekenen bij een echte rechtbank. In ons geval was dat het Hof van Beroep in Brussel, omdat procedures tegen de Belgische staat daar terechtkomen.”
“We tekenden beroep aan, en normaal heeft dat een schorsende werking: zo’n sanctie moet dan worden opgeschort tot het Hof van Beroep oordeelt. Maar de commissie weigerde die schorsing toe te staan. Onze diensten bleven gesloten, onze activiteiten lamgelegd.”
“Pas na een tussenarrest van het Hof werd beslist dat alle sancties moesten worden opgeheven. Alleen… tegen dan waren we anderhalf jaar verder. In onze sector is anderhalf jaar stilstand fataal: klanten lopen weg, stappen over naar alternatieven, je markt versplintert. Je bent je hele bedrijf kwijt voor je eindelijk gerechtigheid krijgt.”
Op dat moment konden jullie weinig beginnen tegen de stopzetting?
“Klopt. En wat het extra pijnlijk maakte: we hadden toen nog niet de technologie klaar om een nieuw platform te lanceren dat écht het verschil zou maken. Dat is nu wel zo. Met TrapSpotter hebben we een applicatie gebouwd die volledig op AI draait. Die verzamelt en verwerkt gegevens sneller en verfijnder dan wat er vandaag bestaat. We tonen de meest complete lijst van alcohol- en politiecontroles in België. Waar ze ook staan, ze staan bij ons.”
Wanneer besefte je dat dit geen toeval meer was? Dat het geen samenloop van omstandigheden was, maar dat jullie geviseerd werden?
“Dat was vrij snel duidelijk. We waren pioniers. Ik was de eerste ter wereld die politiecontroles openbaar maakte, met sms-diensten. Dat was in 2005, samen met Skynet, VTM en Het Laatste Nieuws. Waze bestond nog niet, Coyote ook niet.”
“Het is een typisch Belgisch verhaal: zodra je een beetje boven het maaiveld uitsteekt, steekt afgunst de kop op. We werkten samen met de BOB-campagne: als wij een controle meldden, maakten we ook duidelijk dat er meerdere controles waren. ‘Laat je rijden, neem geen risico als je gedronken hebt.’ Dat was net preventief.”
“Maar uiteindelijk waren wij de enige die geviseerd werden. Niet de VRT, die flitslocaties voorlas op de radio. Niet Coyote, niet andere spelers. Enkel wij. Waarom? Omdat we de grootste waren. Onze Facebookcommunity rond politiecontroles telt nog altijd zo’n 220.000 vaste volgers, goed voor een bereik van meer dan 2 miljoen mensen per week. Dat is enorm.”
“Toen kwam de wetgeving: letterlijk op maat geschreven om ons tegen te houden. Terwijl discriminatie volgens de grondwet verboden is: je mag geen wet maken die gericht is tegen één specifieke partij. Maar dat is precies wat er gebeurde.”
Jullie zijn uiteindelijk teruggefloten door de rechterlijke macht. Wat is er precies gebeurd?
“Zowel het Hof van Beroep als het Grondwettelijk Hof hebben geoordeeld dat de maatregel tegen ons onwettig was. Het Grondwettelijk Hof is de hoogste instantie, die bepaalt of een wet grondwettelijk is. En die heeft letterlijk gezegd dat die wet té specifiek tegen ons gericht was.”
“Andere spelers mochten gewoon door. Waze mocht. Coyote mocht. Flitsmeister mocht. Google verdient geld met datapoints verkopen: geen probleem. Maar Politiecontrole? Dat mocht plots niet. Dat was pure afgunst. Een typisch Belgisch reflex: zodra er een succesverhaal ontstaat, is er altijd wel iemand die denkt: die gasten moeten we klein krijgen. En dat is ook gelukt.”
“We kregen uiteindelijk gelijk, maar de schadevergoeding is blijven aanslepen. Na al die jaren procederen is de zaak verjaard verklaard. Als er ooit manipulatie was, dan zat het daar: in die verjaartermijn. Naar Cassatie of het Europese Hof stappen heeft nu geen zin meer. We kiezen voor een andere strategie: opnieuw lanceren, maar dan slimmer en sterker. Dat is TrapSpotter.”
“Dit keer met twee troeven waar geen enkele concurrent aan kan tippen. Ten eerste: de meest volledige databank van flits- en alcoholcontroles. Punt. Ten tweede: AI die alles controleert. En het belangrijkste verschil: TrapSpotter informeert je vóór je in je auto stapt.”
“De meeste apps werken pas als je al onderweg bent. Maar preventie werkt alleen als je mensen eerst laat nadenken. Wij geven je een seintje: ‘Er staan alcoholcontroles op je route. Is het verstandig om te rijden?’ En dan tonen we alternatieven: openbaar vervoer, Uber, taxi’s, of diensten als GetDriven en Troom. Met die laatste laten we nu met de feestdagen iedereen één uur gratis gebruikmaken van hun diensten, om Troom te leren kennen en het eventueel ook te laten gebruiken in de toekomst. Ook Young Responsible Drivers zijn mogelijke partners.”
“Dat is de richting waarin we willen gaan: technologie gebruiken om ongelukken, boetes en ellende te voorkomen, niet erna te signaleren.”
Jullie spreken vaak over een risicodoelgroep. Wie zijn dat precies?
“Heel concreet: iedereen die TrapSpotter downloadt, behoort tot een risicopubliek. Want wie actief zoekt naar controles, doet dat doorgaans omdat hij of zij wel eens zou kunnen rijden na alcoholgebruik. Dat is geen vermoeden, dat is gewoon ervaring.”
“Onze missie is om die groep alternatieven te bieden vóór ze in de auto stappen. Natuurlijk informeren we ook over snelheidscamera’s, maar dat is eerder om mensen eraan te herinneren dat ze zich aan de verkeersregels moeten houden.”
“Wij bereiken ongeveer 220.000 vaste gebruikers via de community. Dat is exact de populatie die het risico loopt om toch dronken achter het stuur te kruipen. Als je die mensen met één melding kan overtuigen om het niet te doen, dan heb je letterlijk levens gered.”
Hoe werkt zo’n waarschuwing precies?
“Via de app krijgen bestuurders binnen een bepaalde straal, vijf kilometer bijvoorbeeld, meldingen van controles. Maar TrapSpotter gaat verder: we hebben een AI-bot. Je kan gewoon vragen: ‘Ik vertrek van Antwerpen naar Knokke, zijn er controles?’ En dan krijg je niet enkel locaties, maar meteen ook een persoonlijk duwtje richting een alternatief. De AI zegt bijvoorbeeld: ‘Als je gedronken hebt, neem dan geen risico. Dit zijn je veilige opties.’ Hij berekent zelfs de kostprijs van een Uber, taxi of treinrit op basis van vertrekpunt en bestemming. Stel dat een Uber van hier naar Brussel 25 euro kost. Dat is geld, maar vergelijk dat eens met een boete, het verlies van je rijbewijs, gevangenisstraffen of, erger nog, een ongeval dat iemand levenslang tekent. Dan is die 25 euro plots peanuts.”
Hoe zijn jullie destijds op dat idee gekomen? Was dat oorspronkelijk al zo ver doorgedacht?
“Het begon eigenlijk heel simpel. Ik zat al diep in de sms-diensten, zowel sportnieuws, voting-acties, interactieve wedstrijden… Toen bedachten we: wat als we verkeersinfo dezelfde manier kunnen aanbieden? Dat leidde tot de allereerste meldingen van politiecontroles via sms. Dat was het pril begin, jaren vóór apps zoals Waze of Coyote bestonden. En sindsdien proberen we dat principe voortdurend te verfijnen en uit te bouwen tot wat het vandaag geworden is.”
“Ik ben altijd op zoek geweest naar nieuwe, creatieve toepassingen. Al vroeg hield ik me bezig met sms-diensten. Een van de eerste succesvolle services in België was zelfs die van mij rond Euro 2000. In dat circuit was ik een pionier.”
“In 2003 en 2004 zag ik regelmatig artikelen waarin de politie zelf snelheidscontroles aankondigde. Dan stond er letterlijk in de krant waar flitsers opgesteld stonden. Ik dacht: dat is eigenlijk content, net zoals een voetbaluitslag. Waarom zou je dat niet direct naar mensen sturen?”
“Dus ontwikkelden we een systeem waarbij via sms meldingen van politiecontroles verspreid werden. Het groeide razendsnel: tot 2009 was het een van de meest succesvolle sms-services ooit in België.”
“Maar ondertussen kwam Facebook sterk op. Er bestond een pagina ‘Politiecontrole?’ waarop mensen meldingen uitwisselden. Dat was exact wat wij via sms deden. Die pagina bleek van een jonge gast, Jeremy De Meijer. Het was even zoeken om hem te vinden, maar uiteindelijk heb ik de pagina overgekocht.”
“We hadden meteen een goede klik. Binnen zes maanden vroeg ik hem om mee in het project te stappen en verantwoordelijk te worden voor de verdere uitbouw. Vandaag is hij nog steeds betrokken, samen met een paar sterke IT’ers, vooral jonge mensen die thuis zijn in AI.”
“We bouwden de mobiele app uit en lanceerden die. Tot in 2013 het conflict met de Belgische Staat uitbrak. Daarna viel alles stil, ook de app. Meer dan tien jaar later merken we hoe groot de markt nu is geworden, met spelers zoals Coyote en Waze. Maar tegelijk zien we twee grote problemen: ze geven geen volledige informatie én je krijgt bijna nooit vooraf meldingen.”
“Wij hebben wel uitgebreide databronnen via social media: Facebook, WhatsApp, Telegram… honderden lokale groepen en pagina’s waar meldingen binnenstromen. Vooral alcoholcontroles worden massaal gedeeld. Alleen zit die info vandaag verspreid over het hele land, per regio. TrapSpotter brengt dat samen in één platform.”
Jullie database lijkt nu veel uitgebreider dan vroeger. Waarom is dat belangrijk?
“Omdat die oude situatie totaal niet performant was. Meldingen zaten versnipperd over tientallen lokale groepen: Antwerpen, Waasland, Kempen, Turnhout… Je moest overal afzonderlijk zoeken. Daardoor misten gebruikers heel wat controles.”
“Wij trekken vandaag al die data centraal binnen, analyseren ze met AI en sturen ze in seconden door. Geen wachttijd van uren of zelfs minuten: meldingen worden meteen verwerkt, gevalideerd en als waarschuwing via TrapSpotter gepusht.”
Hoe berekende je uiteindelijk die schadevergoeding van 26 miljoen euro?
“De basis is de waarde van onze gebruikers en de omzet. In tech- en mediadiensten wordt user value strategisch ingeschat. Toen Google Waze kocht – meer dan een miljard euro – werd de waarde per gebruiker berekend. Op dat moment lag dat rond 22 euro per user.”
“Wij hadden op de mobiele app zo’n 550.000 actieve users. Dat vertegenwoordigde alleen al zo’n 11 miljoen euro. Daarnaast was er onze geconsolideerde omzet, ongeveer 5 miljoen euro, en dan reken je de multiples op revenue en EBITDA E(arnings Before Interest, Taxes, Depreciation, and Amortization, oftewel winst vóór rente, belastingen, afschrijvingen en waardeverminderingen, nvdr.) mee. Dat bracht de totale schade op ongeveer 26 miljoen euro.”
“En eigenlijk was dat nog een ondergrens. Want we stonden op het punt om internationaal te gaan. We zaten in onderhandelingen met Jeremy Clarkson en de makers van Top Gear. Het plan was om Politiecontrole te transformeren naar RoadSmart, een internationaal platform. Als dat gelukt was, had je kunnen rekenen op een tienvoud van die waardering. Dus die 26 miljoen euro plus interest, ongeveer 40 miljoen, was bijna een voorzichtig cijfer.”
Als jullie destijds niet waren tegengehouden door de Staat, waren jullie dan vandaag marktleider: groter dan Waze en Coyote?
“Ik ben daar rotsvast van overtuigd. Waze en Coyote zijn groot geworden in exact die periode waarin wij stilgelegd werden. Als wij hadden kunnen doorgroeien, zonder artificiële stop, dan stonden we nu op nummer één. Dat klinkt misschien arrogant, maar als je ziet wat onze userbase toen al was en welke technologie we nu ontwikkeld hebben, dan denk ik dat die conclusie logisch is.”
Was Politiecontrole destijds echt klaar om marktleider te worden?
“Absoluut. Waze is een fantastische navigatie-app, daarover geen kwaad woord. Ze werken slim met verkeersdata, filemeldingen en community-input. Wij halen trouwens ook datapoints binnen via Google. Maar ons idee was anders. Niet: waar sta je in de file, maar: waar staan de politiecontroles, waar zijn er interventies, waar loop je risico? Navigatie is één ding, preventie is een ander.”
“Waze focust intussen op communitybuilding in het verkeer. Bij ons draait de community rond de data zelf. De kern is dat mensen onmiddellijke info krijgen over controles, flitsen, alcoholacties… en dat op het moment dat het nog relevant is.”
“Daarom geloof ik tot vandaag dat we, zeker met die BBC-link destijds, in heel Europa een stevige speler hadden kunnen worden. De app was eenvoudig, performant, rechttoe rechtaan. Geen drukke schermen, geen overbodige gimmicks. Gewoon: waar staan ze? Dat was toen al ons credo, en dat geldt opnieuw voor TrapSpotter.”
“Een radarverklikker in je handschoenkast helpt je niet als je nog op café zit. Je smartphone wél. En dat is waarop we nu inspelen: voorkomen dat mensen überhaupt dronken achter het stuur stappen.”
Dus TrapSpotter moet meer worden dan een comeback?
“Het is geen nostalgieproject. Het is opnieuw een model met ambitie. Alcoholcontroles vooraf melden: daar willen we marktleider in worden. Jij vertrekt, je vraagt of er risico’s zijn op je traject, de app geeft antwoord én stelt alternatieven voor. Taxi, Uber, de bus, alles realtime.”
“En we vertrekken niet van nul. De community die we tien jaar geleden hadden – op Facebook alleen al 220.000 volgers – bestaat nog steeds. Dat is een gigantische organische basis.”
“Iedereen kent die meldingen: ‘Let op, controle aan de brug in Waasland.’ De meeste van die berichten komen uit onze eigen systemen, zelfs vandaag nog. En nu zetten we daar AI bovenop, zodat de meldingen betrouwbaarder, sneller en relevanter worden dan ooit. Hiermee willen we opnieuw impact maken. Niet alleen in België, maar misschien toch ook weer daarbuiten.”
Jullie community leeft op Facebook en andere kanalen. Maar hoe vertaal je dat naar één platform?
“Vandaag zitten al die meldingen versnipperd op tientallen pagina’s, groepen en apps. Wij willen die chaos oplossen. Eén database, één lijst, één navigatie. Een plek waar je alles vindt: flitsers, radar, trajectcontrole en – belangrijker – alcoholcontroles vooraf. TrapSpotter wordt dus niet gewoon ‘nog een app’. Het wordt de centrale verkeerswaarschuwer voor wie risico loopt.”
Hoe ver gaat dat technisch?
“Vrij ver. We bouwen nu modules in die detecteren wanneer je in een trajectcontrole zit. Iedereen kent het: je zit te bellen of te praten, rijdt 130 waar je gemiddeld 120 moet aanhouden, en voor je het weet heb er een boete aan je broek.”
“Onze app geeft een subtiel seintje wanneer je gemiddelde snelheid te hoog ligt. Niet om te sarren, maar om je portemonnee te sparen én om veilig verkeer te promoten. Waze en Coyote willen dat ook, maar onze meerwaarde zit in de combinatie met alcoholpreventie en live AI-analyse.”
AI lijkt een cruciaal element. Waar wordt die voor ingezet?
“AI speelt een belangrijke ondersteunende rol binnen het platform, al blijft het voor Trapspotter vooral een middel en geen doel op zich. De technologie wordt ingezet om grote hoeveelheden gebruikersinformatie overzichtelijk te maken, trends te herkennen en de relevantie van meldingen beter in te schatten.”
“Daarnaast helpt slimme software om risico’s in kaart te brengen en gebruikers op een efficiënte manier te informeren, zonder dat ze zelf eindeloos moeten zoeken of filteren. Ook de interactie met gebruikers wordt steeds laagdrempeliger, met oplossingen die inspelen op snelle vragen en concrete situaties onderweg.”
“Volgens het bedrijf zit het echte onderscheid niet in één enkele functie, maar in de combinatie van jarenlange ervaring, een uitgebreide historische dataset en technologie die toelaat om die kennis op een gebruiksvriendelijke manier te ontsluiten. Precies die mix maakt het platform moeilijk kopieerbaar.”
Jullie waarschuwen dus niet alleen wanneer mensen al rijden, maar ook vóór ze vertrekken. Beschermt de app zo mensen tegen zichzelf?
“Exact. Je moet mensen bereiken voor ze dronken achter het stuur zitten. TrapSpotter zegt niet alleen ‘hier staat een controle’. De AI-bot zegt ook: ‘Je hebt gedronken, denk eens na.’ Vervolgens stelt hij alternatieven voor: Uber, taxi, tram, bus. Hij berekent zelfs de kost van die rit. Als je de keuze ziet tussen 25 euro Uber of maanden zonder rijbewijs, misschien zelfs een celstraf, wordt die keuze plots rationeel. Dat is de shift die we willen creëren: preventie voor de sleutel wordt omgedraaid. Alleen zo red je levens, voorkom je drama’s en maak je verkeer veiliger.”
Jullie app wil mensen dus vóór ze rijden confronteren met een risico. Hoe werkt dat dan in de praktijk?
“Stel: je zit met tien of twaalf man gezellig aan tafel. Iedereen drinkt, er is sfeer, en niemand denkt eraan dat ze straks nog naar huis moeten. Op dat moment komt er een melding binnen: ‘In jouw buurt heel wat alcoholcontroles: denk aan een alternatief.’ En dan gebeurt er iets. Dat bericht wordt getoond aan tafel, iemand zegt tegen zijn partner: ‘Zorg dat jij straks niet drinkt, ik heb al iets op.’ Mijn schoonvader heeft dat zelf gedaan: hij kreeg die melding, draaide zich naar mijn schoonmoeder en zei dat zij dan maar BOB moest zijn.”
“Zonder die melding had hij dat nooit gezegd. En kijk, dat is geen genderstudie maar realiteit: in veel gezinnen gebeurt dat zo. En zo krijg je menselijk gedrag in beweging. Want als je honderd bestuurders hebt die na een etentje vertrekken, en je doet niets, dan gaat exact nul procent daar spontaan zijn gedrag voor aanpassen. Maar met een waarschuwing en een alternatief voor hun neus? Dan heb je misschien vijftig procent die zegt: ‘Oké, ik drink niet meer.’ Dat is winst voor iedereen. Het gaat om risicobeperking, niet om magie. De bedoeling is niet dat elke dronken chauffeur verdwijnt, maar dat we gevaar verkleinen.”
“Veel mensen denken nog altijd dat zo’n app alleen dient om controles te ontduiken. Dat is te kort door de bocht. Wij gebruiken die informatie om net de risicogroep te bereiken, hen te confronteren met dat risico en alternatieven aan te reiken.”
Eén van die alternatieven is Uber. Bestelt de app die automatisch?
“We tonen meteen de knop om een Uber te bestellen, mét kostinschatting en route. Maar wij kunnen nooit een rit bestellen voor iemand die dat niet zelf bevestigt. Dat laten we aan de gebruiker.”
“Wat we wel doen, is drempels wegwerken. De app denkt mee: ‘Je hebt gedronken, er zijn controles, dit kost een Uber, dit kost openbaar vervoer.’ Een bewuste keuze wordt zo net iets gemakkelijker gemaakt.”
Maar jullie app stuurt dus bewust richting taxi of Uber?
“Absoluut. We duwen die optie gewoon frontaal op het scherm. Gebruik Uber. Gebruik een taxiservice. Niet moeilijk doen.”
“Uber heeft ons rijgedrag veranderd. Ik merk dat bij mezelf: als ik in Gent iets drink, neem ik gewoon een Uber naar huis. Twintig euro kost dat. Zondag brengt mijn vrouw me terug om de auto te halen. Iedereen blij, niemand in gevaar.”
“Als je dat afzet tegen wat een boete kost, laat staan het verlies van je rijbewijs of het verwonden van een gezin op weg naar huis… dan is die twintig euro peanuts. Het geld is niet het probleem, het risico is het probleem.”
“Daarbij heb ik eerlijk gezegd een enorme dégoût gekregen voor het huidige boetesysteem. Zeker in Vlaanderen voelt het alsof de overheid vooral de staatskas wil vullen. Kijk naar Wallonië: daar heb je soms stukken waar 90 km/u toegelaten is, maar wie haalt die bocht aan 90 zonder het talent van Max Verstappen? En hier krijg je trajectcontroles op tweevakswegen waar je vroeger gewoon nog normaal kon rijden.”
“En dan die absurde boetes van mensen die twee of drie kilometer per uur te snel waren. Hele stapels boetes, duizenden euro’s soms. Dat is geen verkeersveiligheid, dat is belasting via de achterdeur.”
“Wij willen net het omgekeerde doen: mensen waarschuwen dat er controles zijn, hen aanmoedigen zich aan de regels te houden. Preventie, geen melkkoe.”
De app corrigeert dus eerder dan te helpen om controles te ontwijken?
“Exact. Je krijgt meldingen omdat we willen dat je je aanpast. ‘Let op, trajectcontrole. Hou je snelheid.’ Dat is de bedoeling. Het pijnlijke is dat de overheid die functie destijds kapot heeft gemaakt, hoewel we voor de rechtbank gelijk kregen. Alles gewonnen, behalve de schadevergoeding. Die hebben ze handig weggeparkeerd.”
Als jullie nooit waren tegengehouden door de overheid, hoe groot had Politiecontrole nu kunnen zijn?
“Veel groter, zonder twijfel. We hadden vijftien jaar productontwikkeling, AI-integratie en uitbreidingen achter de rug, net zoals Waze en Coyote dat konden doen. En vooral: we hadden het Belgische publiek kunnen blijven sensibiliseren om anders te rijden.”
“Maar het liep anders. Wij waren het enige platform dat in het vizier kwam, terwijl er allerlei buitenlandse apps vrolijk verder mochten. Waarom? Omdat wij een Belgisch succesverhaal waren en dus makkelijk tegen te werken. De ethische commissie, gestuurd door politieke belangen waar wij ver vanaf stonden, heeft ons kapot gemaakt.”
“Onze rekeningen werden geblokkeerd, boetes en controles stapelden zich op, alsof er een campagne liep om de vennootschap financieel te wurgen. Dat was geen zorg voor verkeersveiligheid, maar pure afgunst.”
Waren ze bang voor inkomstenverlies door minder boetes?
“Dat gevoel hadden we sterk. Wie preventie doet en gedrag verandert, haalt geld uit de staatskas. Als ze dat echt wilden vermijden, hadden ze ook Coyote en Waze moeten aanpakken. Maar ja, buitenlandse bedrijven liggen gevoeliger, die dien je niet zomaar af met één pennentrek.”
Wat doen jullie nu om dat scenario deze keer te vermijden?
“We werken waterdicht binnen de wet. Dat is stap één. Maar dan wel binnen een wettelijk kader dat niet achteraf ongrondwettelijk blijkt, zoals toen.”
Critici zeggen dat jullie dronken chauffeurs juist helpen controles te ontwijken.
“Ze begrijpen het fundamenteel verkeerd. Als je mensen op voorhand informeert en alternatieven aanbiedt, vermijd je net dat ze achter het stuur kruipen. Doe je niets preventief, dan heb je honderd bestuurders die gewoon blijven rijden zoals altijd. Met waarschuwingen en alternatieven kan je vijftig procent daarvan uit de auto houden. Dan heb je vijftig procent minder risico op dronken chauffeurs. Dat is de winst. Preventie is geen ontwijking: het is bescherming.”
Zelfs met preventie zullen er altijd mensen zijn die proberen te ontwijken. Wat zeg je tegen de critici die dat als argument gebruiken?
“Natuurlijk zullen sommigen het systeem proberen te slim af zijn. Wie wil omzeilen, zal een manier vinden. Maar zelfs dan zijn ze ermee bezig: ze staan stil bij hun rijgedrag, ze zijn alert. Preventie werkt eerst in het hoofd, voor het stuur. Het belangrijkste is mensen vooraf duidelijk maken dat drinken en rijden nooit samengaan. Die boodschap moet ingebakken raken. Bij jongeren zie je dat besef wel sterker dan bij oudere generaties. Mijn zoon en zijn vrienden drinken niets wanneer ze moeten rijden. Terwijl mijn ouders sneller zeggen: één glaasje kan geen kwaad.”
“Zelf ben ik voor absolute nultolerantie. Zolang de overheid blijft spelen met ‘beetje mag’, blijft het fout gaan. Met drugsgebruik bestaat er al nultolerantie, terecht. Alcohol zou dezelfde aanpak moeten krijgen.”
Bestaat het risico dat criminelen de app misbruiken om controles te omzeilen?
“Theoretisch ja. Maar echte criminelen gebruiken totaal andere systemen, interne informatie, en netwerken waar Trapspotter peanuts bij is. Wij spelen helemaal niet in die categorie.”
Kan Trapspotter garanderen dat het enkel bijdraagt aan verkeersveiligheid?
“100% garantie bestaat niet. Geen enkele maatregel kan dat geven. Een snelheidsbord kan ook niet garanderen dat niemand te snel rijdt. Wat wij wel doen, is alles bouwen rond preventie en gedragsverandering. De app helpt, informeert en stuurt mensen richting veilig gedrag. Je kan nooit iemands vrije wil volledig controleren, maar je kan die wel beïnvloeden vóór hij in de auto stapt. Dat is waar we het verschil maken.”
Trapspotter verwerkt veel gebruikersdata. Hoe garanderen jullie dat het geen surveillancesysteem wordt?
“We verzamelen enkel de gegevens die nodig zijn voor verkeersveiligheid, niet om mensen te volgen. We analyseren meldingen op betrouwbaarheid, frequentie en locatie. Zo koppelen we data aan realistische verkeerssituaties: een alcoholcontrole in een doodlopende straat bijvoorbeeld, dat klopt meestal niet.”
“Meldingen worden in seconden geverifieerd en pas dan live gezet. Het is dus niet zomaar een lijstje met controles, maar een systeem dat slim controleert, filtert en bevestigt. We verwerken ook data over bevestigingen van gebruikers, de leeftijd van meldingen en eerdere patronen. Daar zitten geavanceerde algoritmes achter, vergelijkbaar met wat de grote techbedrijven doen, maar dan toegespitst op één toepassing: verkeerscontroledata correct structureren.
Hoe zie je de toekomst van verkeerscontrole?
“Ideaal evolueren we naar een wereld waarin niemand nog zelf moet rijden. Zelfrijdende wagens zullen apps zoals de onze, maar ook Google Maps of Waze, naar een hoger niveau tillen. De uitdaging bestaat erin slim om te gaan met navigatiesystemen: data aanleveren, maar ook entertainment en relevante waarschuwingen onderweg. De technologie bestaat al; het is vooral wachten tot de auto-industrie klaar is om ze te omarmen. Ik geloof dat zelfrijden binnen tien jaar realiteit wordt.”
Jullie waren ooit bijna Europees actief via de BBC. Is er nu opnieuw een internationale ambitie?
“Absoluut. We hebben nu al grote volgerscommunities in Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Denemarken en Italië. In Spanje nog niet, maar dat staat wel op de planning. Het doel is om in 2026 pan-Europees te gaan, met Trapspotter als Europese speler voor verkeerspreventie en controle-informatie.”
Een misschien wat bijzondere vraag om af te sluiten: stel dat een minister Trapspotter downloadt om controles te vermijden. Onthoudt de app dan dat een minister gebruiker is?
“Nee, dat kan technisch én wettelijk niet. GDPR verbiedt ons om individuen te identificeren zonder expliciete toestemming. We vragen geen namen, geen beroep, niets wat iemand herkenbaar maakt. We herkennen enkel een gebruiker, geen persoon.”
“Wie de app gebruikt – minister, ondernemer of arbeider bij Volvo in Gent – maakt geen enkel verschil. We plaatsen niemand in vakjes. Dat onderscheidt ons net van apps zoals Waze. Die bouwen bewust een community waarin gebruikers elkaar kunnen zien praten en posten. Dat is niet ons doel. Wij willen juist de privacy maximaal beschermen en tegelijk veiligheidsinformatie aanbieden. Dat privacyprincipe is voor ons essentieel, misschien zelfs het belangrijkste aan Trapspotter: anoniem waarschuwen, zonder te registreren wie je bent.”
