Slecht nieuws voor liefhebbers van kleine, licht gestoorde hot hatches. De Hyundai i20 N nadert het einde van zijn carrière en krijgt van de Koreanen nog één laatste afscheidsnummer. Geen extra pk's, geen gigantische spoiler en geen driftmodus die de achterbanden in rook doet opgaan, maar wel een gelimiteerde "Shadow Edition" die er verdomd goed uitziet.
Er is alleen één probleem. Je kunt hem niet kopen. Tenzij je toevallig in Australië woont.
De i20 N heeft nooit dezelfde cultstatus bereikt als zijn grotere broer, de i30 N. Die laatste schopte het in Europa tot een van de meest geliefde sportieve hatchbacks van de voorbije tien jaar.
Maar vraag het aan mensen die écht met een i20 N gereden hebben en de kans is groot dat ze spontaan beginnen glimlachen.
Want deze kleine Koreaan was een beetje de spirituele opvolger van auto's die bijna uitgestorven zijn: licht, handgeschakeld, relatief betaalbaar en gebouwd om zoveel mogelijk rijplezier uit elke bocht te persen.
Onder de motorkap ligt een 1,6-liter viercilinder met 201 pk en 275 Nm. Op papier zijn dat geen cijfers waarmee je Ferraririjders nachtmerries bezorgt.
In de praktijk voelt de i20 N echter een stuk sneller dan de cijfers doen vermoeden.
Dankzij het mechanische sperdifferentieel, de scherpe besturing en het relatief lage gewicht is dit een auto die je voortdurend uitdaagt om nog één bochtje extra mee te pikken. En dan nog eentje. En nog eentje. Tot je plots een uur later thuis bent dan gepland.
Als er één kleur is die de laatste jaren onlosmakelijk met Hyundai N verbonden is geraakt, dan is het wel Performance Blue. Vrijwel elke sportieve Hyundai leek in dat babyblauwe jasje geboren te worden.
Voor de laatste i20 N gooit Hyundai het echter over een andere boeg. De Shadow Edition verschijnt in Phantom Black, al kun je hem in Australië ook in Atlas White krijgen als je per se iets lichters wilt.
Daarbovenop krijgt hij zwarte accenten rondom, zwarte striping onderaan de deuren en bronzen 18-inchvelgen. En die combinatie werkt verrassend goed.
De i20 N ziet er plots uit alsof hij zijn trainingspak heeft ingeruild voor een zwart maatpak. Nog steeds licht agressief, maar net iets chiquer.
Binnenin hebben de Koreanen zich ook een beetje geamuseerd. De Shadow Edition krijgt een bronzen genummerd plaatje, want uiteraard moet de hele wereld weten dat jij een van de honderd eigenaars bent.
Daarnaast zijn er rubberen vloermatten met een patroon dat verwijst naar de Pirelli P Zero-banden. Het is een detail waar de meeste mensen nooit naar zullen kijken, maar waar autoliefhebbers vreemd genoeg enorm gelukkig van kunnen worden.
Verder zijn er nog een Alcantara-stuur met blauw middelpunt, een Alcantara-pook;
en, gelukkig, nog steeds een manuele zesbak. Dat laatste verdient tegenwoordig bijna een staande ovatie.
Onder de motorkap verandert helemaal niets. Dat hoeft ook niet. De i20 N was nooit een auto die je kocht voor spectaculaire vermogenscijfers. Hij moest het hebben van karakter.
Van het gevoel dat je deel uitmaakt van de machine. Van een auto die nog niet alles voor jou beslist. Van een chassis dat voortdurend lijkt te vragen: “Kom, nog één bochtje. Je weet dat je het wilt.” Dat soort auto's worden stilaan zeldzaam.
De productie van de Shadow Edition wordt beperkt tot amper honderd exemplaren. Alle honderd exemplaren gaan echter naar Australië. Daar kost de kleine hooligan omgerekend ongeveer 25.300 euro. Dat is vandaag bijna een koopje.
Voor dat bedrag koop je tegenwoordig in Europa amper een doorsnee stadswagen met een driecilinder, een automatische versnellingsbak en de persoonlijkheid van een microgolfoven.
De i20 N Shadow Edition is het tegenovergestelde. Het is een auto die je nog laat werken. Die je laat schakelen. Die je af en toe laat vloeken en vervolgens laat lachen. Kortom: precies het soort kleine, eigenwijze hot hatch waarvan we er de komende jaren waarschijnlijk alleen maar minder zullen zien.
En ja… we zijn een klein beetje jaloers op Australië.
