Nisa Van Baelen toeterde in 2023 in Vlaanderens grootste krant dat ze met Miss Model eindelijk een missverkiezing uit de grond had gestampt die wél proper was. Geen vooraf gekozen winnaressen, geen holle beloftes, geen meisjes die duizenden euro’s kwijtspelen. “Mijn wedstrijd zal wél eerlijk verlopen,” beloofde ze. Drie jaar later hangt voormalig Miss Model Belgium Charlotte Haesendonckx de wel héél vuile was buiten. Wat zij zegt te hebben meegemaakt, gaat veel verder dan financiële uitbuiting. “Ik wil niet dat er nog meer slachtoffers gemaakt worden.”
Ze begint met een bibberende stem. “Vijf weken geleden ben ik uit de organisatie gestapt. Ik voelde me kapot. Ik heb andere meisjes gecontacteerd en hoorde overal hetzelfde: gewichtsverlies, schulden, paniekaanvallen, haaruitval… Maar bijna niemand durft iets te doen tegen Nisa en haar partner Dylan. Wat ik met hen heb meegemaakt, tart elke verbeelding. Daarom praat ik nu.”
Hoe het begon
“Ik was een onzeker meisje. Weinig vrienden, weinig zelfvertrouwen. Ik wilde groeien, mensen leren kennen. Precies de reden waarom zoveel meisjes aan een missverkiezing beginnen.”
Bij de casting hoorde ze wat de meeste kandidaten te horen kregen: vijfduizend euro sponsorgeld en alles is geregeld. Reis, kleren, schoenen. Geen extra kosten. Stoppen zodra het bedrag binnen is.
“Maar dat bleek achteraf niet te kloppen. Het was eigenlijk zesduizend euro, want er moest nog btw bij. Maar dat hoorden we pas veel later, toen de contracten waren getekend. We werden gewoon misleid. Je zou gerust kunnen stellen dat het wurgcontracten zijn.”
Tickets voor de finaleshow verkopen was verplicht. Eerst tien gewone en drie VIP, later twintig gewone. Wie ze niet kwijtgeraakte, moest ze zelf betalen. “Er werd ook een eetfestijn georganiseerd. Alle meisjes moesten twintig mensen aan twintig euro per persoon binnenhalen. Wie daar niet in slaagde, moest zelf bijleggen.”
Dat bedrag telde nog niet eens voor de sponsoring: “Het werd gebracht alsof wíj de organisatie in de shit hadden gebracht. Verschillende meisjes hebben zo veel uit hun eigen zak betaald, dat ze nu nog een lening aan het afbetalen zijn.”
Miss Model 2025
Charlotte werd gekroond. In het contract stond een prijs van tienduizend euro, uitbetaald in maandelijkse schijven. Ze moest minstens vijftig dagen beschikbaar zijn tijdens haar missjaar. In de praktijk was dat veel meer.
“Ze verwachtten van mij dat Miss Model altijd en overal op de eerste plaats kwam. Als ik een opdracht kreeg maar ik zei dat ik niet kon door mijn werk, dan werd van mij verwacht dat ik desnoods mijn job maar stopzette. Dat hebben ze nooit letterlijk gezegd, maar daar werd ik wel naartoe gemanipuleerd. Aan de andere kant werden hun maandelijkse betalingen wel weken of soms zelfs maanden uitgesteld.”
Cadeaubonnen die ze volgens het contract zou krijgen – onder andere van Sauna Parein – ontving ze nooit. Wel een zak met bonnen die al lang over datum waren en dus compleet waardeloos.
“Er zaten ook positieve kanten aan. Ik ontdekte talenten, groeide als persoon. Soms dacht ik echt: hier kan ik iets van maken. Daarom duwde ik de rode vlaggen weg.”
De groepsreis
Tijdens haar missjaar gingen de finalistes en twee eredames op reis. Ze vertrokken met twee busjes richting Frankrijk, en het busje met de eredames arriveerde iets eerder. De eredames hadden al een kamer voor hen drieën uitgekozen. Dat was echter buiten Nisa en Dylan gerekend.
“Nisa en Dylan kwamen de kamer binnen, met de boodschap dat die kamer zogezegd te klein was en dat ik bij hen moest slapen. Nu, ik had op dat moment een ontzettend goede band met Nisa. We aten samen, ik paste weleens op haar kinderen,… om maar te zeggen: op dat moment vertrouwde ik haar nog volledig. En hoewel ik het een beetje raar vond, wilde ik ook geen drama maken. Ik ging dus akkoord.”
Die vakantie werkte Charlotte van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat: make-up, shoots, activiteiten. Ze kwam nooit van het domein af.
Op een dag ging Dylan naar de winkel. Charlotte vroeg of ze mee mocht. Even ademruimte, weg van dat domein. De heenrit was normaal. Op de terugweg begon hij over zijn seksleven. “Ik vond dat heel ongemakkelijk. We hadden daarvoor nauwelijks contact gehad. Tegen het einde zei hij opeens: ‘Nisa wil graag een keer een trio met een ander meisje.’ Ik zei dat dat hun ding was, maar dat ik zoiets nooit zou doen. Daarna werd er niets meer over gezegd.”
De avond op het terras
De voorlaatste avond. Nisa en Dylan wilden “even rustig” op het terras zitten. Charlotte mocht mee. Eerst werd er gewoon gebabbeld, toen stelde het koppel voor om Memory te spelen. En Dylan, die haalde een fles limoncello boven.
“Ik vertelde hem dat ik geen sterke drank dronk, omdat ik daar niet tegen kan. Maar hij bleef aandringen, hij noemde me een seut als ik niet meedronk. En hij bleef maar bijschenken. Wat begon als shotjes, werden uiteindelijk halfvolle waterglazen. Ik gaf verschillende keren aan dat ik wilde stoppen, maar hij bleef maar bijvullen.”
Daarna werd er ‘waarheid of durven’ gespeeld, met nogal seksueel getinte vragen. Op een bepaald moment stond Nisa op en ging naar de kamer. “Toen pakte Dylan mijn gezicht vast, trok me naar zich toe en kuste me. Ik duwde hem weg en zei dat ik het raar vond. Maar hij trok me opnieuw dichterbij en kuste me opnieuw. Nisa kwam terug. Ik dacht nog: ‘Hier komt ambras van’, maar in de plaats daarvan kwam ze er gewoon bij zitten en keek ze toe.”
Na dat kussen zei Dylan dat het saai werd. Ze gingen naar de kamer. “Er is seks met ons drieën geweest. Het duurde niet lang. Elke beweging maakte me misselijker. Ik heb hem van me af moeten duwen omdat ik hevig moest overgeven. Daarna legde hij me buiten. Ik lag daar. Kon niet bewegen, niet praten. Ik was compleet van de wereld.”
Achteraf zag ze het patroon: “De kamerindeling. Het gesprek in de auto. Die avond: het was geen toeval.”
De dag erna: stilte. Nisa deed alsof er niets was gebeurd. Later die dag vroeg Nisa wel kort en subtiel of alles oké was met mij. Ik knikte verdoofd van ‘ja’. Verder werd er niet over gesproken die dag. Of jawel: Dylan heeft me nog verwittigd, dat ik zeker niet naar de politie moest stappen.”
Instagram/ @jorimdelaereportraits
De tweede keer
Later vroegen ze of ze in de organisatie wilde stappen. Ze was “een meerwaarde”. Modelwerk, modeshows, een tankkaart. Charlotte liet zich uiteindelijk overhalen.
Op het verjaardagsfeestje van Nisa’s zoontje had Charlotte één of twee glaasjes gedronken. Dylan kwam naar haar toe: “Je moet meer drinken.”
“Ik kreeg direct een freeze. Was terug op die avond in Frankrijk. Ik wilde weg. Hij zei dat ik niet in staat was om te rijden en moest blijven.”
Later die avond haalde hij iets tevoorschijn om te snuiven. “Hij zette ons onder druk. Nisa deed mee. Ik ook, omdat ik me verplicht voelde. Ik begon te bibberen van de stress. Dylan leek de enige die nog redelijk nuchter bleef. Alsof hij deed dat hij ook meedeed, of ons meer liet nemen.”
De volgende dag, onderweg naar huis, moest Charlotte even stoppen aan de kant omdat ze achter het stuur zat te beven als een rietje. Toen besloot ze: dit moet stoppen. Ze ging naar de huisarts en vertelde het verhaal in stukjes.
De berichten
In die periode begon Nisa haar constant te berichten. Bij voorkeur via Instagram en foto’s, zo van die foto’s die na één keer openen verdwijnen. “Ze was opeens superlief. Vertelde me dingen die Dylan niet mocht weten. Dat ze ongelukkig was. Dat hij haar soms drong om seksuele dingen met mij te doen. Dat ze verliefd op me aan het worden was. Dat ze dacht aan de mogelijkheid dat ik bij hen kwam wonen.”
Charlotte voelde zich opnieuw verantwoordelijk. Haar mama had kanker. Nisa was de enige bij wie ze daarover praatte. “Ik wilde weg. En ik wilde haar helpen. Het was pure verwarring. Nisa begon op dat moment een emotionele band met mij op te bouwen. Ze normaliseerde ook veel zaken, ik was helemaal de weg kwijt, waardoor ik mee verder ging in het verhaal.”
Toen zei Nisa plots dat Dylan haar alleen nog werkgerelateerd mocht berichten. Daarna viel de aandacht weg. Charlotte begon harder na te denken. Ze besloot haar verhaal toe te vertrouwen aan haar huisarts. Uiteindelijk stuurde ze: dit stopt hier. Ik ga eraan kapot. Nisa antwoordde kort: “Alle respect.” Maar weigerde haar uit de WhatsApp-groep te halen. Haar argument: “Wat moeten de meisjes anders denken?”
“Toen wist ik het. Het ging niet om mij. Het ging om het imago. Ik ben er zelf uitgestapt.”
Waarom Charlotte nu praat
“Ik heb dagen en weken nodig gehad om bij te komen. Huilen, paniekaanvallen. Door met andere meisjes te praten, hoorde ik dat Dylan al vaker subtiel over een trio is begonnen. Eerst dacht ik dat ik de enige was. Veel meisjes zijn bang. Durven niet eens over het geld te praten, laat staan over dit.”
“Het is niet alleen het seksuele. Het is de uitbuiting. Meisjes die tientallen kilo’s afvallen, haaruitval krijgen, schulden opbouwen. Dit moet stoppen. Zij mogen geen slachtoffers meer maken.”
“Die twee zijn heer en meester in het toepassen van emotionele manipulatie en chantage. En dan die narcistische trekjes…”
