Op 11 februari gaf premier Netanyahu van Israël een presentatie aan de Amerikaanse president en enkele vertrouwelingen van Trump waarin Israël de plannen voor een mogelijke aanval op Iran uiteenzette. De kern van de zaak is dat Netanyahu de uikomst veel te optimistisch heeft voorgesteld en dat dit bovendien een gebruikelijke manier van werken is.
De Israëlische premier verklaarde enkele weken voor de start van de oorlog dat het ballistische raketprogramma van Iran binnen enkele weken vernietigd kon worden, dat het verzwakte regime niet in staat zou zijn de belangrijke Straat van Hormuz te sluiten en dat er slechts een minimale kans was dat Teheran buurlanden zou aanvallen.
Daarnaast werd gezegd dat de Mossad had aangegeven dat de protestbeweging opnieuw kon worden aangewakkerd, waarbij de inlichtingendienst van Israël een rol zou spelen, waardoor de Iraanse oppositie aan de macht kon komen tijdens een intensieve luchtaanvallencampagne.
Het Israëlische team suggereerde ook dat door de VS bewapende Koerdische strijders Iran vanuit Irak zouden kunnen binnenkomen via een grondoperatie.
Volgens de New York Times vertelde CIA-directeur John Ratcliffe een dag later tijdens een bijeenkomst van hoge Amerikaanse functionarissen, waaronder Trump, dat Netanyahu's presentatie over een mogelijke regimeverandering in Iran "farceachtig" was. Trump luisterde niet. Achteraf kreeg Ratcliffe uiteraard gelijk.
