Op de rug van de patiënt: als chirurgen pijn beginnen te factureren alsof het een businessmodel is.
Waar staan we als patiënten zelfs hun chirurg niet meer kunnen vertrouwen? Als een arts niet langer eerst denkt aan genezen, maar aan factureren? En als het klopt wat Pano blootlegt, dan spreken we niet meer over medische fouten. Dan spreken we over mensen die levens verwoesten voor geld.
Volgens het onderzoek van Pano voeren sommige rugspecialisten in Vlaanderen systematisch onnodige operaties uit. Niet omdat patiënten er beter van worden. Wel omdat schroeven, prikken en operaties nu eenmaal beter renderen dan eerlijk zeggen: “Meneer, mevrouw, rust, kinesitherapie en tijd zijn hier waarschijnlijk verstandiger.”
“Crimineel”, zegt zelfs een collega-arts
Dat woord komt niet van een boze patiënt. Het komt van professor Bart Morlion van het UZ Leuven
“Crimineel”, noemt hij het wanneer patiënten geopereerd worden zonder grondig lichamelijk onderzoek. En wat Pano toont, is hallucinant: een chirurg die tijdens een consultatie nauwelijks rechtstaat van zijn bureau, meteen begint over schroeven in de rug en zelfs geen fysiek onderzoek uitvoert.
De reporter van Pano krijgt binnen enkele minuten quasi een bouwplan voor metaal in zijn wervelkolom voorgeschoteld. Een tweede specialist bekijkt exact dezelfde scans en zegt het tegenovergestelde: niet opereren.
Dat verschil is geen nuance meer. Dat is Russische roulette met menselijke ruggen.
De patiënt als verdienmodel
En daar zit de echte etterbuil van dit dossier: geld.
Want rugoperaties, infiltraties en prikbehandelingen leveren gigantisch veel meer op dan een gewone consultatie. Een gesprek van 33 euro is financieel peanuts tegenover ingrepen die honderden tot duizenden euro’s genereren.
Dus ontstaat een pervers systeem waarin sommige artsen blijkbaar sneller een spuit hanteren dan een geweten.
Chronische rugpijn is intussen een gigantische markt geworden. Een industrie bijna. Mensen die bang zijn, wanhopig en radeloos van pijn, zijn makkelijke slactoffers; En precies daar wringt het moreel compleet: een patiënt vertrouwt zijn lichaam toe aan iemand waarvan hij denkt dat die wil genezen, niet maximaliseren.
Angst verkopen als behandeling
Het meest smerige in heel het verhaal zijn misschien nog de getuigenissen van patiënten die onder druk werden gezet. Mensen die te horen kregen dat ze dringend geopereerd moesten worden. Alsof hun rug elk moment kon ontploffen.
Bangmakerij als verkooptechniek.
Ondertussen blijven sommigen na die operaties levenslang achter met pijn, zenuwschade of beperkingen waar ze voordien misschien nooit mee geconfronteerd zouden zijn geweest.
Een rugoperatie is geen manicure. Je knutselt niet vrijblijvend wat aan een menselijk skelet omdat de kwartaalcijfers goed moeten zitten.
Witte jas, zwarte business
Uiteraard benadrukken artsen dat het om een minderheid gaat. Gelukkig maar. De meeste dokters proberen nog altijd correct en voorzichtig te werken. Maar zelfs één chirurg die bewust mensen beschadigt voor financieel gewin is er één te veel.
Maar een crimineel met een scalpel blijft een crimineel. Wanneer een gewone burger iemand moedwillig fysiek beschadigt voor geld, dan heet dat bij justitie zware mishandeling. Zodra er een witte jas bijkomt, begint men plots over “procedures”, “richtlijnen” en “interne evaluaties”.
Als blijkt dat patiënten bewust onnodige operaties kregen, dan volstaan excuses of tuchtprocedures - naar onze mening - niet meer. Dan horen daar beroepsverboden, torenhoge schadeclaims en strafrechtelijke vervolging bij.
Want wie een mens levenslang opzadelt met pijn om zijn eigen bankrekening te spekken, heeft niets meer te zoeken in een operatiezaal.
(Foto: screenshot VRT/Pano)
